Δεκαετίες 90-00

28 Σεπ. 2017

" Γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις. Που οι πληγές μου είν’ ακόμα ανοιχτές, που όσα ζήσαμε σε μια στιγμή τα καις. Φταις! Γιατί κλαις;"

Η φωνή του Σταμάτη Γονίδη, από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο χθες βράδυ στην Λεωφόρο Ποσειδώνος, ξεπερνούσε κατά πολύ τα ντεσιμπέλ της υπομονής μου. Αγριοκοίταξα τον οδηγό και πέρασα απέναντι στο φανάρι με τα νεύρα στο κόκκινο.

Μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας μου η μελωδία από το "γιατί κλαις;" έγινε αυθόρμητο μουρμουρητό. Μπα σε καλό μου σκέφτηκα. Στο ασανσέρ, το ρεφρέν άρχισε να βγαίνει σχεδόν μόνο του από μέσα μου. Σαν να με είχε στοιχειώσει ο Γονίδης ένα πράγμα! Για την επόμενη μισή ώρα το "γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις. Που οι πληγές μου είν’ ακόμα ανοιχτές, που όσα ζήσαμε σε μια στιγμή τα καις. Φταις! Γιατί κλαις;", με ακολουθούσε παντού μέσα στο σπίτι. Κάθισα να δω μια ταινία, τίποτα! Ο Γονίδης εκεί! Έφτιαξα τοστ για να φάω, το σπαραχτικό ερώτημα "γιατί κλαις;" συντρόφευε κάθε μπουκιά μου!

Άρχισα να εκνευρίζομαι. Μεγάλη φωνή ο Σταμάτης Γονίδης, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τον ακούω και νυχθημερόν. Τι με είχε πιάσει με το συγκεκριμένο τραγούδι; Το γούγκλαρα για να δω πότε κυκλοφόρησε. 1994. Bρήκα το video clip του στο youtube. Επικό! Άκουσα ολόκληρη την ερμηνεία του καλλιτέχνη. "Γιατί χλαις;" μου φάνηκε σαν να έλεγε στο δεύτερο ρεφρέν. Και ήταν αυτός ο ήχος, που άνοιξε μέσα μου ένα κουτάκι σφραγισμένο για τουλάχιστον 20 χρόνια!

"Βαρελάδικο" Πειραιάς. Μέσα της δεκαετίας του '90. Ο όρος "ελληνάδικο" έχει κάνει μόλις το ντεμπούτο του. Το μαγαζί είναι αχανές, αλλά δεν πέφτει καρφίτσα κι ας είναι καθημερινή. Κόσμος όρθιος, κόσμος καθιστος, κόσμος πάνω στα τραπέζια, κόσμος πάνω στις μπάρες. Για να φτάσεις στην τουαλέτα χρειάζεσαι δέκα λεπτά κι εκεί αν είσαι τυχερή μετράς άλλας δεκαέντε μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη στιγμή της ανακούφισης.

Τυπικά, η κάθε παρέα έχει το δικό της τραπέζι, αλλά μόλις το κέφι ανάβει, όλοι γίνονται μια συντροφιά, ούτε καταλαβαίνεις ποιος είναι ο κύριος με το πούρο που σε αγκαλιάζει και σιγοτραγουδάτε μαζί "εμείς, από τους πρόποδες της γης, κατακτητές της κορυφής με τη σημαία μας ψηλά", την επιτυχία της Μαντούς και ενός πρωτοεμφανιζόμενου Θεσσαλονικιού πιτσιρικά με το όνομα Αντώνης Ρέμος.

Κάποια στιγμή από τα μεγάφωνα ακούγεται η παραπονιάρικη φωνή του Γονίδη. 

"Κλείνεις την πόρτα έτσι απλά μ’ ένα αντίο. Μ’ αφήνεις μόνο μου να ζω για δύο. Κλείνεις τα μάτια να μη δω ότι κλαις..."

Το πανδαιμόνιο που ακολουθεί, δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Ένα μαγαζί ολόκληρο σηκώνεται όρθιο, τα χέρια υψώνονται ψηλά και όλοι μαζί, με μια φωνή, οι θαμώνες θέτουν το ακρογωνιαίο ερώτημα:

"Γιατί χλαις;".

Εκατοντάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων, ενωμένοι σαν μια γροθιά, να ζητάνε τον λόγο: "γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις". Κι ύστερα, σχεδόν ξημέρωμα, να πληρώνουν τον λογαριασμό τους με δραχμούλες, άλλες δουλεμένες τίμια, άλλες κλεμμένες από τον κάλπικο παράδεισο του Χρηματιστηρίου κι όλοι μαζί, να παίρνουν το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Τα πολυτελή τζιπ στο ίδιο κομβόι με τα φτηνά 1000ράκια, το μποτιλιάρισμα να κάνει την νύχτα μέρα, η διαδρομή Πειραιάς Κηφισιά να μοιάζει υπερατλαντική πτήση. Δυο ώρες ύπνου, ένα γρήγορο ντουζ και καρφί στη δουλειά. Αφεντικά κι υπάλληλοι...

Χωρίς να περνάει από το μυαλό τους, ούτε σαν εφιάλτης, ότι είκοσι χρόνια αργότερα το "γιατί κλαις;" θα γινόταν η καθημερινότητά τους. Με το ρήμα "χωρίσαμε" να παραχωρεί την θέση του στο "πτωχεύσαμε" αλλά το "εσύ για όλα φταις" να παραμένει ίδιο και απαράλλακτο. Γιατί κάποιος πρέπει να φταίει. Και "εσύ", "ο επιπόλαιος", "ο ξενύχτης", "ο σπάταλος", που μου ΄θελες και "Βαρελάδικο" στα '90s, τρομάρα σου, είσαι πάντα η εύκολη λύση... Σαφώς πιο εύκολη από τον "κύριο με το πούρο". Που στην χειρότερη, έχασε κανα δυο σπίτια, μια επιχείρηση, πέρασε μια βόλτα και από την φυλακή, αλλά... νερό κι άλατι! 

Γιατί χλαις λοιπόν; 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
 

Επιστροφή στην στήλη 90s

 

11 Σεπ. 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για 11η σεπτεμβρίου

Είναι κάποια γεγονότα-ορόσημα στη ζωή μας που τα θυμόμαστε με κάθε λεπτομέρεια, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η πρώτη κοπάνα, το πρώτο χτυποκάρδι, το πρώτο ραντεβού, η γνωριμία με τον έρωτα της ζωής μας (όσες φορές κι αν τον γνωρίσουμε), η πενταήμερη εκδρομή, η πρώτη μέρα στο στρατό και μετά στη δουλειά, η απόλυση, η προαγωγή, ο γάμος, η γέννηση των παιδιών μας ή των εγγονιών μας, η δική τους πρώτη μερα στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό και ο κύκλος συνεχίζεται αδιάκοπα...

Είναι όμως και κάποιες άλλες στιγμές, που δεν μας αφορούν άμεσα, δεν έχουν να κάνουν απευθείας με εμάς ή με δικούς μας ανθρώπους, αλλά με γεγονότα, ευχάριστα, δυσάρεστα, πανηγυρικά, δραματικά, κοινωνικά, πολιτικά... Γεγονότα που τα θυμόμαστε σαν να τα ζούμε ξανά, όσα χρόνια κι αν κυλήσουν.

Η 11η Σεπτεμβρίου είναι σίγουρα ένα από αυτά!

Οκτώ χρονών ήταν τότε ο εικοσιτετράχρονος σήμερα γιος μου, Κωνσταντίνος, είχε μόλις επιστρέψει από το σχολείο και είχε κλειστεί στο δωμάτιο του να διαβάσει. Μάζευα τα πιάτα από το τραπέζι εγώ, με την τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο στην ΕΡΤ. Είδα το αεροπλάνο να πέφτει στον πρώτο πύργο και η εικόνα μου τράβηξε την προσοχή χωρίς να μου περνάει από το μυαλό ότι ήταν αληθινή. Ανέβασα τον ήχο και την ίδια στιγμή ο γιος μου ήρθε στην κουζίνα να πιει νερό. Είδαμε μαζί το δεύτερο αεροπλάνο να πέφτει στον διπλανό πύργο. 

"Δεν είναι ταινία" τον θυμάμαι να λέει γουρλώνοντας τα μάτια του.

Τα όσα ακολούθησαν, έχουν καταγραφεί στο μυαλό και την ψυχή μας όπως και σε ολόκληρου του κόσμου. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ο Κωνσταντίνος, θυμάται με κάθε λεπτομέρεια εκείνες τις στιγμές. Έχει ξεχάσει άλλες, προσωπικές, σημαντικές, ευχάριστες, δυνατές στιγμές της παιδικής ηλικίας του, αλλά την 11η Σεπτεμβρίου την κουβαλάει μέσα του δεκαέξι χρόνια τώρα, σαν τατουάζ... Κάτι μου λέει ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους περισσότερους από εσάς...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

Επιστροφή στην στήλη 90s-00s

 

2 Μαϊ. 2017

Η ερώτηση- γροθιά στο στομάχι, από τον 24χρονο γιο μου: "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Αφορμή γι αυτήν στάθηκε ένα σχόλιο που έγραψε στο facebook o Σπύρος, ένας διαδικτυακός φίλος δημοσιογράφος, για την κυρία Βαρώνη, το διάβασε ο γιος μου και μου έθεσε το αμείλικτο ερώτημα: "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;"

Πώς να απαντήσεις σε ένα παιδί 24 ετών που δεν είχε την τύχη να παρακολουθήσει Ελληνική τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του '90, "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Πώς να του μεταφέρεις αυτό που έζησες, είδες με τα μάτια σου και άκουσες με τα αυτιά σου; Θα προσπαθήσω... 

Η Τζίνα Βαρώνη


Τραγουδίστρια και (νυν) σχεδιάστρια μόδας. Το όνομά της, προφανώς καλλιτεχνικό, ήταν σαφώς επηρεασμένο από την έτερη τηλεοπτική σταρ - τραγουδίστρια, Άννα Μαρώνη. Σε βαθμό που πολλοί πίστευαν ότι επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο. Σφάλμα. 

Η Άννα Μαρώνη τραγουδούσε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 τις επιτυχίες της στο κανάλι ΙΤΑ8, γνωστό και ως "κανάλι του Λεωνίδα" από το όνομα του ιδιοκτήτη του. 

Η Τζίνα Βαρώνη, τραγουδούσε το (μοναδικό) σουξέ της "Έφυγες εσύ" σε διαφήμιση μασαζοκορσέ που προβαλλόταν κυρίως στο New Chanel, στα μέσα της δεκαετίας του ΄90.

Μην τα μπερδεύετε...

Η διαφήμιση

Η Τζίνα Βαρώνη λοιπόν, αν και τραγουδίστρια, έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από ένα τηλεοπτικό σποτάκι στο οποίο διαφήμιζε ταυτόχρονα τρία προϊόντα αδυνατίσματος της ίδιας μάρκας: 
1. την ολόσωμη φόρμα αδυνατίσματος
2. την κρέμα σύσφιξης και αδυνατίσματος 
3. τον (λατρεμένο) μασαζοκορσέ (τον οποίο βλέπετε στην φωτογραφία- απόσπασμα του διαφημιστικού, φορεμένο από την κυρία Βαρώνη).

Όλες οι άλλες διαφημίσεις που μπορεί να θυμόσαστε, όπως π.χ. το γνωστό μασαζοκαλσόν που "το φοράς και πετάς", αφορούσαν άλλα προϊόντα της ίδιας εταιρείας και ουδεμία σχέση είχαν με την Τζίνα Βαρώνη.

Το άσμα

Στο διαφημιστικό του μασαζοκορσέ, πρωταγωνιστές ήταν δύο. Η καλλιτέχνης και το σουξέ της. Το "Έφυγες εσύ, έφυγες εσύ, έφυγε η χαρά".

Απαραίτητη διευκρίνιση: το τραγούδι δεν έλεγε μόνο "έφυγες εσύ, έφυγες εσύ, έφυγε η χαρά". Υπήρχαν και οι υπόλοιποι στίχοι, ντυμένοι με την ανάλογη μουσική. Απλώς δεν τους ακούσαμε. Ποτέ. Αλλά αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν... Ξέρετε πόσα πράγματα υπάρχουν γύρω μας χωρίς να τα βλέπουμε και να τα ακούμε;

Το κόνσεπτ

Το κόνσεπτ ήταν βγαλμένο από την ίδια τη ζωή: 

"Η εκλεκτή τραγουδίστρια έπρεπε να χάσει σε 20 μέρες 10 κιλά. 
Γι αυτό διάλεξε την φόρμα αδυνατίσματος και την κρέμα αδυνατίσματος και σύσφιξης για γρήγορο και ολόσωμο αδυνάτισμα. Για την περιφέρεια, το δύσκολο σημείο κάθε γυναίκας, συνέχισε με τον μασαζοκορσέ αδυνατίσματος"
, μας πληροφορούσαν οι εκφωνητές της διαφήμισης, Λίλα Καφαντάρη και Βασίλης Μαυρομάτης. 

Στην συνέχεια το σποτάκι μας έδειχνε με... ατράνταχτα ντοκουμέντα ότι η καλλιτέχνης κατάφερε να χάσει όχι μόνο 20 κιλά αλλά και 8 ολόκληρους πόντους! Σε 10 μέρες! Θαύμα! 
Που θα μπορούσε να συμβεί και σε σένα λατρεμένη τηλεθεάτρια. Αρκεί να σχημάτιζες τον μαγικό τηλεφωνικό αριθμό για να παραγγείλεις τα θαυματουργά προϊόντα που έβλεπες στην τηλεόραση. Αγοράζοντας τρία στην τιμή του ενός. Και αντίο κιλά, αντίο χαλάρωση, αντίο "ψωμάκια"...

Μια καταδίκη για "παραπλανητική διαφήμιση" 

Στην πορεία, κάτι πήγε στραβά κι έτσι τον Απρίλιο του 1996, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από συλλογική αγωγή της Ένωσης Καταναλωτών Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ, καταδίκασε την επιχείρηση που πουλούσε τον μασαζοκορσέ και το μασαζοκολάν (καθώς και χάπια αδυνατίσματος!), για παραπλανητική διαφήμιση και την υποχρέωσε να καταβάλλει 10 εκατ. δραχμές στους καταναλωτές- θύματα "για ηθική βλάβη" (απόφαση 1114/96). 

Και μία διαπίστωση...

Βλέποντας εν έτη 2017 την διαφήμιση του μασαζοκορσέ με την Τζίνα Βαρώνη, κατάλαβα ότι ο μοναδικός λόγος που μας έκανε τόση εντύπωση πριν από 20 χρόνια, ήταν ότι είμαστε άμαθοι ως τηλεθεατές. "Αγνοί". Δεν φανταζόμαστε καν, πώς θα εξελισσόταν το τηλεμάρκετινγκ. Ούτε φυσικά, ποιοί θα έπαιρναν "με δόξα και τιμή" την θέση της κυρίας Βαρώνη, διαφημίζοντας προϊόντα ανάλογης αξιοπιστίας. 

Κατάλαβα όμως και κάτι ακόμη: δεν χρειαζόταν τόσος κόπος για να απαντήσω στην ερώτηση του γιου μου "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Υπάρχουν και σήμερα "Τζίνες Βαρώνες" στην τηλεόραση. Μπορούσα απλώς να του τις δείξω...
 
8 Μαρ. 2017
 
Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τις "παγκόσμιες ημέρες" αλλά ειδικά με την 8η Μαρτίου, "ημέρα της γυναίκας" είχα ανέκαθεν θέμα. Το βρίσκω υποκριτικό αυτό το "φλασάκι" στη μνήμη που ξαφνικά μας υπενθυμίζει ότι παρά τους αγώνες και τα αλματώδη βήματα, υπάρχουν στον σύγχρονο κόσμο γυναίκες που αντιμετωπίζονται σαν όντα κατώτερου Θεού με μοναδικό κριτήριο ότι δεν κατουράνε όρθιες. Γυναίκες που κακοποιούνται, εκπορνεύονται, εξευτελίζονται, καταπιέζονται. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Συχνά για ολόκληρη τη ζωή τους.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν αντιμετωπίζεται με "παγκόσμιες ημέρες" πολλώ δε μάλλον όταν αυτές στο πέρασμα των ετών μεταλλάσσονται σε "γιορτές" που χρησιμοποιούνται σαν άλλοθι για νυχτοπερπατήματα δεσμευμένων και αδέσμευτων γυναικών. Δεν έχω ιδέα τι γίνεται στις άλλες χώρες, όμως στην Ελλάδα η 8η Μαρτίου αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια μία ευκαιρία για να ξεχυθούν γυναικοπαρέες σε μπουζούκια, κουτούκια ή μπαράκια, ενώ φέτος μαθαίνω ότι θα υπάρξουν και special shows με ανδρικό στριπτιζ, ανήμερα της "γιορτής της γυναίκας".


Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω τίποτα εναντίον των "γυναικοπαρεών". Αντιθέτως, είμαι βέβαιη πως αν πετύχει η γυναικοπαρέα, τότε έχεις εξασφαλισμένη μία από τις πιο διασκεδαστικές βραδιές της ζωής σου. 
 
Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι ούτε με το αντρικό στριπτίζ έχω τίποτα. Αντιθέτως βρίσκω έως και ενδιαφέρουσα αυτήν την αντιστροφή των ρόλων, το κρέμασμα του αντρικού σώματος "στο τσιγγέλι", υπό την έννοια ότι κάποια στιγμή "γυρίζει ο τροχός".
 
 
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, σχεδόν μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, βρέθηκα σε μεγάλη πίστα της Λεωφόρου Συγγρού, που φιλοξενούσε (ίσως και για πρώτη φορά στη χώρα μας...) ανδρικό strip show. Ήταν παραμονή της "γιορτής της γυναίκας" και ο λόγος που είχαμε αποφασίσει να δούμε το συγκεκριμένο "θέαμα" ήταν ένας και ευθύς: για χαβαλέ. 
 
Η ιδέα ανήκε στην μεγάλη αδελφή μιας φίλης μου, κοντά στα 25 εκείνη, κι εμείς οι 20άρες την είχαμε υποδεχτεί με τον ενθουσιασμό που έχουν τα κορίτσια αυτής της ηλικίας για οτιδήποτε ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια της ζωής τους.
 
Έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από τότε, και σας μιλάω με πάσα ειλικρίνεια, δεν ξέρω εάν είδα ποτέ κάτι πιο κωμικοτραγικό από αυτό! 
 
Άτριχα ανδρικά σώματα πασαλειμένα με baby oil, φορώντας στρινγκ εσώρουχα και παπιγιόν, ορμούσαν σαν τα σκυλιά πάνω στο γυναικείο κοινό και προσπαθούσαν απεγνωσμένα να ξυπνήσουν τα σεξουαλικά ένστικτά του. Στα δικά μας μάτια, το μόνο που κατάφερναν ήταν να γεμίσουν τον τόπο με λάδια που έσταζαν από παντού και να προκαλέσουν ασυγκράτητα γέλια.
 
Αν με ρωτήσετε, ωστόσο, τι ήταν εκείνο που μου είχε κάνει την εντονότερη εντύπωση, θα σας απαντήσω χωρίς δεύτερη σκέψη: τα πεινασμένα βλέμματα της γυναικοπαρέας που καθόταν στον διπλανό καναπέ από τον δικό μας. Περασμένα 40, είχαν έρθει να "γιορτάσουν" την γυναικεία φύση τους, "έτοιμες για όλα". 
 
Ήταν λίγα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα, όταν οι στρίπερς ανέβηκαν στη σκηνή όλοι μαζί και άρχισαν να μετρούν αντίστροφα για να υποδεχτούν την είσοδο της 8ης Μαρτίου, υπό τους ήχους του Κάρμινα Μπουράνα(ω, ναι, το έχω ζήσει αυτό!).
 
"Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα. Κρόνια πολλά γκυναίκες" φώναξαν (με Βαλκανικό αξάν) και τράβηξαν με δύναμη τα στριγκάκια τους, μένοντας τσίτσιδοι.
 
Δύο από τις σαραντάρες κυρίες, ξάπλωσαν μπρούμυτα στην πίστα και άρχισαν να σέρνονται με ανοιχτό το στόμα, σαν τους διψασμένους οδοιπόρους της ερήμου που βλέπουν ξαφνικά μια όαση με νερό.
 
"Αν με δεις ποτέ, σε οποιαδήποτε ηλικία, να ξεφτιλίζομαι έτσι, σου δίνω το δικαίωμα να με δέσεις και να με βασανίσεις μέχρι να συνέλθω" είπα στην φίλη μου που βρισκόταν δίπλα μου.
 
"Κι εγώ το ίδιο", μου απάντησε με μάτια γουρλωμένα από την έκπληξη.
 
Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε... 
 
Υ.Γ. Για την ιστορία, να αναφέρω ότι η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε σαν "Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας", προς τιμήν μιας μεγάλης πορείας διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Από τη δεκαετία του '70 και μετά ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προσπαθεί να αξιοποιήσει την ημέρα αυτή για να αναδείξει τα προβλήματα των γυναικών σε όλον τον κόσμο...
 
Μαρία Παναγοπούλου
 
6 Μαρ. 2017

Είναι γνωστό ότι είμαι "Ρεμούλα" (όπως αποκαλεί ο άντρας μου τις fans του Αντώνη Ρέμου). Εξ ου και από την πρώτη ημέρα γέννησης αυτού του blog με ρωτάτε "για τον Ρέμο πότε θα γράψεις;". Ήγγικεν η ώρα, λοιπόν!

Να ξεκινήσω από τα βασικά.

Ναι, ξέρω ότι υπάρχουν σπουδαίοι Έλληνες τραγουδιστές και σπουδαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες (ακούω πολλούς και πολλές εξ΄αυτών).

Ναι, ξέρω ότι ίσως κάποιες φορές (...) αγγίζω τα όρια της υπερβολής με τον Ρέμο.

Ναι, ξέρω ότι από τους ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν μπορεί αυτή η υπερβολή να παρεξηγείται. 

Ευτυχώς, έχω την ευλογία να έχω έναν σύντροφο που δεν με καταπιέζει γενικότερα, αλλά ειδικότερα στο θέμα του Ρέμου αντιμετωπίζει "την εμμονή" μου, όπως περίπου και την αντίστοιχη που έχω για τις τηγανιτές πατάτες. Αλίμονο αν ένιωθε ότι "απειλείται" από τις τηγανιτές πατάτες...

Έτσι, δεν χρειάστηκε ποτέ να κρύψω πως ακούω φανατικά ό,τι κι αν τραγουδήσει ο Ρέμος, αλλά κυρίως ότι εδώ και πολλά χρόνια (για την ακρίβεια 21!) περνάω καλά μόνο όταν τραγουδάει ο Ρέμος.

Γιατί, θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό: ο Αντώνης Ρέμος μου αρέσει, ΟΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ. Το καλύτερό μου, ας πούμε, θα ήταν στο Rising Star, να μην κρίνει, να μην μιλάει, να μην κοουτσάρει, αλλά να τραγουδάει ο ίδιος όλα τα τραγούδια για να μάθουν οι διαγωνιζόμενοι πώς πρέπει να τα ερμηνεύουν. 


Τον ακούσαμε για πρώτη φορά με τον Κώστα το 1995, στο (τότε) Διογένης Palace. Σχεδόν άνοιγε το πρόγραμμα, δεν γνωρίζαμε ούτε καν το όνομά του, μα θυμάμαι τα κεφάλια όλων των θαμώνων να γυρνούν προς την πίστα την στιγμή που τραγουδούσε το "Σου γράφω ένα γράμμα" του Γιάννη Πάριου. Ήταν φανερό ότι ο μικρός από τη Θεσσαλονίκη, είχε έρθει για να μείνει.

Λίγους μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Αντώνης Ρέμος" και το ζεϊμπέκικο "Τι ήμουνα για σένανε, τι ήσουνα για μένανε, καιρός λοιπόν για να λογαριαστούμε" κόλλησε θαρρείς στο cd player του αυτοκινήτου μου με τον τρίχρονο τότε γιο μου Κωνσταντίνο, να μερακλώνει σιγοντάροντας "καιλός λοιπόν για να λολαλιαστούμε".

Το μεγάλο κλικ μέσα μου όμως, έγινε το 1996 στις Χάντρες στο Θησείο, όπου ο Ρέμος εμφανιζόταν με τους Λιβιεράτο- Θεοδωρίδου-Τριαντάφυλλο. Θυμάμαι ότι ένα μαγαζί ολόκληρο τραγουδούσε όρθιο το τραγούδι "Εμείς, από τους πρόποδες της γης κατακτητές της κορυφής με την σημαία μας ψηλά" (που στον δίσκο ερμήνευε ο Ρέμος με την Μαντώ) όταν εγώ κατάλαβα ότι (επιτέλους) με αυτόν τον τραγουδιστή περνούσα καλά!

Η "Ρεμούλα" είχε μόλις γεννηθεί μέσα μου!

Στα 21 χρόνια που περάσανε, τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου, συντρόφευσαν προσωπικές και οικογενειακές στιγμές, χαρές αλλά και λύπες. Κάθε τραγούδι του, είναι συνδεδεμένο με μια ανάμνηση.

Το "Πάλι απ΄την αρχή" μας θυμίζει μια επαγγελματική ακροβασία του Κώστα που χρονικά συνέπεσε με την κυκλοφορία του τραγουδιού.

Το "Δεν έχω πού να πάω" είναι ταυτισμένο με μερικά από τα ωραιότερα ξενύχτια της ζωής μας. 
Το "Μια αναπνοή" είναι αφιερωμένο από εμένα στον άντρα μου... Καρδιά

Το "Χαμογέλασε, πάει πέρασε ό,τι έγινε έγινε μωρό μου" το ακούγαμε με τον γιο μου ένα καλοκαίρι ολόκληρο κάθε μέρα, πηγαίνοντας προς και επιστρέφοντας από την θάλασσα.

Το "Πού να ΄σαι τώρα που κρυώνω και φοβάμαι" είναι το τραγούδι που θυμίζει στους δικούς μου πόσο καλή ερμηνεύτρια είμαι (αν και τραγικά παράφωνη).

Το "Ντροπή σου που δεν κατάλαβες ποτέ τι σου 'χω δώσει" είναι το τραγούδι που ακούγεται (υποχρεωτικά) στην ταβέρνα του Αργύρη στον Αμπελά της Πάρου, μόλις πατήσω εγώ το πόδι μου εκεί.

To "Σ' αγαπώ για το τώρα, το πριν, το μετά και το πάντα" είναι ταυτισμένο με μία από τις ωραιότερες Χριστουγεννιάτικες εκδρομές μας στο Καρπενήσι.

Το "Μόνος μου το πέρασα κι αυτό" είναι τόσο σημαντικό που χρειάστηκε να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο για αυτό.

Το "Έτσι ξαφνικά" είναι η ιστορία της κοινής ζωής μας.

Το "Έσπασε η νύχτα δυο κομμάτια" είναι το τραγούδι που έπεισε τον Κωνσταντίνο μας να έρθει για πρώτη (και τελευταία φορά) μαζί μας σε νυχτερινή πίστα...

Δεν ακούει ελληνικά τραγούδια ο γιος μας, με εξαίρεση λίγο Μαχαιρίτσα και Μέλισσες. Πρόσφατα, φιλοξενήθηκε από την εκπομπή "Στην υγειά μας ρε παιδιά" στον Alpha. Και προς μεγάλη μας έκπληξη, τραγουδούσε όλα τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου που ακούστηκαν, σαν να τα ήξερε καλύτερα κι από τον ίδιο τον Ρέμο.

-Μαμά, ήταν σαν να είχαν στοιχειώσει το κεφάλι μου! Οι στίχοι έβγαιναν μόνοι τους από το στόμα μου, χωρίς να ξέρω ότι τους ξέρω. Και μετά κατάλαβα το γιατί: γιατί αυτά τα τραγούδια τα ακούω από μωρό, πρωί μεσημέρι, βράδυ, στο αυτοκίνητο και στο σπίτι, όλη μου τη ζωή. Και έχουν μπει μέσα μου σαν να έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου, μου είπε το ίδιο βράδυ γελώντας.

Αμαρτίαι γονέων...

Αυτά... Και περί ορέξεως, ουδείς λόγος. Σύμφωνοι;

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα