Ποια είναι η "στιγμή" της Eurovision που δεν θα ξεχάσετε; (Σάκηηηηηηηηηηηηηη)

Σχετική εικόνα

Παρακολουθώ Eurovision, κάθε χρόνο, ανελλιπώς. Δεν μου αρέσει πάντα. Συχνά βαριέμαι, ακόμη πιο συχνά θυμώνω, αλλά συνεχίζω να την παρακολουθώ. Και δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να απολογηθώ για αυτό. Ο λόγος που το διευκρινίζω είναι γιατί το συγκεκριμένο άρθρο, απευθύνεται σε όσους επίσης παρακολουθούν Eurovision και όσι σε εκείνους που την αφορίζουν ως "πανηγυράκι" που "πληρώνεται με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων". Αυτή, είναι μια άλλη συζήτηση, που μπορούμε να την κάνουμε κάποια στιγμή με όποιον ενδιαφέρεται (αφού κάνει ένα ζάπινγκ στο πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης και ρίξει μια ματιά στους προϋπολογισμούς των φετινών "ποιοτικών" προγραμμάτων).

Σκέφτηκα λοιπόν να αναζητήσω την "στιγμή" της Eurovision που θυμάμαι πιο έντονα, όχι κατ΄ανάγκη γιατί είναι η καλύτερη, αλλά γιατί για κάποιον λόγο έχει "γραφτεί" στη μνήμη ή την ψυχή μου

Πριν καταλήξω, ρώτησα τον γιο μου και τον άντρα μου, να μου πούνε χωρίς πολλή σκέψη ποιες είναι οι δικές τους "στιγμές", ζητώντας τους να αφήσουν "εκτός συναγωνισμού" την νίκη της Έλενας Παπαρίζου με το "My number one" (2005) που έτσι κι αλλιώς θα θυμόμαστε πάντα όλοι οι Έλληνες.

Ο πρώτος -που δεν "τρελαίνεται" κιόλας για την Eurovision- μου απάντησε με εμφανή διάθεση "τρολαρίσματος" του διαγωνισμού "το S' AGAPO του Ρακιντζή (2002) από Ελληνικές συμμετοχές και τα "τέρατα", οι Lordi (2006), από ξένες". Ο δεύτερος -που παρακολουθεί Eurovision- μου είπε " το Waterloo των Abba (1974) και το Lane Moje του Γιοκσίμοβιτς (2004)". 

Η δική μου αυθόρμητη επιλογή, ξάφνιασε κι εμένα την ίδια, αφού δεν αφορούσε κανένα από τα τραγούδια που τραγουδάω (στο μπάνιο μου...). Δεν ήταν το θρυλικό Hold me now του Τζόνι Λόγκαν (1987), ούτε το αδικημένο Croire της Λάρα Φαμπιάν (1988). Δεν ήταν το κλασικό πλέον Volare (1958), ούτε το αθάνατο Μάθημα Σολφέζ (1977). Δεν ήταν το αξέχαστο Die for you των Αντίκ (2001) ούτε το ιδιαίτερο Fairytale του Ρίμπακ (2009).

Όπως έχω ήδη "προδώσει" από τον τίτλο και τη φωτογραφία του άρθρου, η "στιγμή" της Eurovision που προσωπικά ξεχωρίζω είναι το "Shake it" του Σάκη Ρουβά (2004). Ρουβίτσα δεν υπήρξα ποτέ και για να είμαι ειλικρινής μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Σάκηηηηηηηη. Εκείνα τα 3 λεπτά, στην σκηνή ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι -ανεξάρτητα από το εάν σου αρέσει ή όχι ο τραγουδιστής Ρουβάς- ο άνθρωπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους star που έβγαλε η Ελλάδα.

Με τα γαλανόλευκα χρώματα να γεμίζουν την σκηνή του Abdi Ipeci της Κωνσταντινούπολης...

Με τον Σάκη ομορφότερο από ποτέ, ντυμένο από τον Κωνσταντίνο Κασπίρη με ένα απλό τζην παντελόνι κι ένα λευκό σακάκι που στα μισά του τραγουδιού αφαιρείται και αφήνει την θέση του σε ένα μακό tshirt, την στιγμή που ο καλλιτέχνης φωνάζει στα Ελληνικά "πάμε" "έλα", ξεσηκώνοντας τους fans της Eurovsion.

Με την μουσική του Νίκου Τερζή -γραμμένη για να διεκδικήσει από μόνη της την πρωτιά στον διαγωνισμό, ακόμη κι αν όλα πήγαιναν στραβά την ώρα του live- και τους "έξυπνους" στίχους του Νεκτάριου Τυράκη - που είχαν στόχο να μεταδοθούν από στόμα σε στόμα κι όχι να...περάσουν κάποιο υψηλό μήνυμα (για την Eurovision μιλάμε ρε παιδιά)-.

Με δύο θεϊκά γυναικεία κορμιά, της Μαρίας Λυραράκη και της Irina Mansurova να λικνίζονται υπό την καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού...

Ναι, το Skake it (εδώ μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε), είναι χωρίς αμφιβολία η "στιγμή" της Eurovision (επαναλαμβάνω: της Eurovision...) που έχει καταγραφεί μέσα μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Η δική σας;

Υ.Γ. Καλή επιτυχία στην Γιάννα Τερζή και στην Ελληνική αποστολή, σήμερα Τρίτη, στον ημιτελικό της 63ης Eurοvision. 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Η εμπειρία μου από την εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup and indoor

Την Ζήνα Κουτσελίνη την συνάντησα μετά από χρόνια, πέρυσι το καλοκαίρι στην παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Τσαγκά. "Εχω γράψει κι εγώ ένα βιβλίο, δεν ξέρω ακόμη πότε θα εκδοθεί, αλλά όταν γίνει είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να το παρουσιάσει" της είπα, χωρίς να δώσω περισσότερες εξηγήσεις. "Πες μου ημερομηνία και θα είμαι εκεί" ήρθε άμεση, αυθόρμητη η απάντησή της, χωρίς εκείνους τους ψευτοβεντετισμούς "να δω την ατζέντα μου, γιατί είμαι πολύ απασχολημένη".

Η αλήθεια είναι ότι η Ζήνα παραείναι "απασχολημένη". Και μαζί της όλη η οικογένεια-ομάδα της εκπομπής "Αλήθειες με την Ζήνα", οι μπροστά και οι πίσω από τις κάμερες, που δουλεύουν σε ρυθμούς ανθρακωρύχων στο Βέλγιο. Μου έχουν κάνει την τιμή να με φιλοξενήσουν τρεις φορές στο στούντιο και μπορώ ανεπιφύλακτα να πω ότι έξι ώρες live μαζί τους, ισοδυναμούν με μήνες σπουδών με αντικείμενο τα ΜΜΕ.

Έχοντας εργαστεί σε τηλεοπτικό κοντρόλ και στον συντονισμό εκπομπών, το πρώτο που με εντυπωσίασε στις "Αλήθειες" είναι η ξεκάθαρη κατανομή των ρόλων μεταξύ των συντελεστών. Η ομάδα είναι πολύ δεμένη, "γροθιά", αλλά ο προπονητής είναι ένας: η ίδια η Ζήνα. Που κάνει ταυτόχρονα παρουσίαση, ροή εκπομπής και συντονισμό, χωρίς ωστόσο να καταργεί το κοντρόλ, ούτε για μια στιγμή. Δεν είναι εύκολο αυτό, ο κανόνας λέει ότι υπάρχουν παρουσιαστές που "κρέμονται" εξ΄ολοκλήρου από το "αυτί" τους, περιμένοντας από τους αρχισυντάκτες να τούς υπαγορεύουν και την πάσα για διαφημίσεις και παρουσιαστές που κάνουν τα πάντα μόνοι τους γιατί θεωρούν ότι κανένας άλλος δεν ξέρει καλύτερα από αυτούς. Η Κουτσελίνη, έχοντας υπάρξει για χρόνια "βασίλισσα" του κοντρόλ, καταφέρνει ως παρουσιάστρια να ισορροπεί τους δύο ρόλους με μαεστρία ταχυδακτυλουργού.  

Το δεύτερο "μάθημα" που παίρνει κάποιος παρακολουθώντας την Ζήνα να παρουσιάζει την live εκπομπή της, είναι ο τρόπος που αφουγκράζεται το κοινό που βρίσκεται στο στούντιο. Σαν να έχει κι ένα μάτι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, που λειτουργεί αυτόνομα, ξέρει ανά πάσα στιγμή εάν η κυρία που κάθεται στην πάνω αριστερή γωνία της εξέδρας βαριέται, άρα το θέμα πρέπει να συντομεύσει γιατί δεν "τραβάει".

Image may contain: 2 people, people smiling, people standing and shoes

Αν έπρεπε ωστόσο να επιλέξω ένα και μόνο "μάθημα" που αποκόμισα από την παρουσία μου στις "Αλήθειες με την Ζήνα", αυτό θα ήταν η αρμονία που χαρακτηρίζει την εκπομπή. Σε ένα δίωρο "ζωντανό" ενημερωτικό πρόγραμμα, με πολλά και δύσκολα θέματα, ανατροπές απρόοπτα και διαρκείς εξελίξεις, θα περίμενε κάποιος να επικρατεί μια ένταση, μια αναστάτωση, ένας εκνευρισμός. Κι όμως! Οι υπαρκτές διαφωνίες, παραμένουν πάντα υπό έλεγχο, χάρη στην εξαιρετική "χημεία" που υπάρχει μεταξύ των συντελεστών. Ο Γιάννης Γαλανούλης στη σκηνοθεσία, η Μαρίκα Μαυρομάτη στον συντονισμό, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Καραϊβάζ, Γιώτα Κηπουρού, Ρούλα Κουσκουρή, Δημήτρης Στρουμπάκος, Κατερίνα Σουλιώτη, Σπύρος Σιγούρος, Ιωάννα Κομματά (συγγνώμη, είμαι σίγουρη ότι κάποιον ξεχνώ!) μπροστά και πίσω από τις κάμερες, οι έμπειροι τεχνικοί του Star με πολλά "χιλιόμετρα" στον τηλεοπτικό αέρα, η ομάδα παραγωγής, όλοι λειτουργούν σαν να συμμετέχουν σε μία χορογραφία, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να διορθώσουν ο ένας το λάθος του άλλου.

Αφήσα για το τέλος την Ελισάβετ Νικολαϊδου, την αρχισυντάκτρια της Κουτσελίνη. Ένα ταλαντούχο, εργατικό και υπερευαίσθητο πλάσμα, που σου μιλάει για την εκπομπή και δακρύζει από καμάρι, όπως κάνει μια μάνα για το παιδί της! Σπάνια έχω συναντήσει στην τηλεόραση, αρχισυντάκτες να θαυμάζουν, να αγαπούν και να σέβονται τους παρουσιαστές τους και το ανάποδο, στο βαθμό που συμβαίνει με την Ζήνα και την Ελισάβετ. 

Στα παρασκηνιακά, θα ήταν λάθος μου να μην αναφέρω
Α. Την ασφυκτική πίεση που μου ασκήθηκε για να πιω καφέ ή τσάι ή κάποιο αρωματικό ρόφημα, αφού στις "Αλήθειες" τον φιλοξενούμενο τον προσέχουν και τον τιμούν
Β. Το γεγονός ότι η Ζήνα στα break δεν ανανεώνει το κραγιόν της, ούτε ορμάνε ορδές προσωπικών κομμωτών και μακιγιέζ για να της φτιάξουν το make up αλλά, παραμένει "στρατιώτης" στην θέση της και οργανώνει την συνέχεια της εκπομπής.
Γ. Ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συντελεστές δακρύζουν (στ' αλήθεια), θυμώνουν (στ' αλήθεια), ταυτίζονται (στ΄αλήθεια) και παθιάζονται (στ΄αλήθεια) με τα θέματά τους και παραμένουν έτσι και όταν σβήνουν οι κάμερες...

Δεν υπάρχουν "συνταγές" που εξασφαλίζουν την επιτυχία στην τηλέοραση. Υπάρχουν όμως σίγουρα οι κατάλληλοι άνθρωποι, που αν τους εμπιστευτεί ένας σταθμός και τους αφήσει να κάνουν την δουλειά τους, εξασφαλίζοντας τους τις ανάλογες συνθήκες, μπορούν να κάνουν θαύματα. 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν το Star Cafe...

Την διετία 1998- 2000, είχα την τύχη να είμαι κομμάτι μίας τηλεοπτικής εκπομπής, που εάν έπρεπε να την περιγράψω με μία φράση θα έλεγα πως "ήταν στον κόσμο της". Το όνομα αυτής: Star Cafe.

Είναι η εποχή που η Ελένη Μενεγάκη κρατάει γερά τον τίτλο της (νέας) βασίλισσας της πρωινής ζώνης με τον "Πρωϊνό Καφέ" της στον ΑΝΤ-1, το Mega ψάχνει τον διάδοχο του Ανδρέα Μικρούτσικου και του "Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό" δοκιμάζοντας αρχικά το δίδυμο Γιώργος Πολυχρονίου- Πόπη Χατζηδημητρίου και εν συνεχεία τους εξαιρετικούς Φώτη Σεργουλόπουλο- Μαρία Μπακοδήμου, ενώ τα σκήπτρα της απόλυτης τηλεοπτικής σταρ ανήκουν δικαιωματικά στη Ρούλα Κορομηλά και το "Μπράβο" της.

Στο τιμόνι του Star βρίσκεται την περίοδο εκείνη ο κ. Κώστας Γιαννίκος, ενώ στο κομμάτι της ψυχαγωγίας δραστηριοποιείται ενεργά ο κ. Δημοσθένης Βαρδινογιάννης. Το ισχυρό δίδυμο αποφασίζει να κάνει τη διαφορά στην πρωινή ζώνη και αντί να την αναθέσει σε μία ήδη γνωστή παρουσιάστρια, ρίχνει στην αρένα ένα άγνωστο 23χρονο κορίτσι από την Θεσσαλονίκη. Την Κατερίνα Λάσπα. Αποστολή της; Να καταφέρει να "τρυπώσει" στην αυτοκρατορική παντοδυναμία των έμπειρων και δημοφιλών τηλεοπτικών προσώπων και να κατακτήσει μία θέση στον πίνακα της AGB αλλά κυρίως στις καρδιές των τηλεθεατών.

Για να επιτευχθεί ο παράτολμος στόχος ο σταθμός στήνει έναν "στρατό" συνεργατών, ένα μείγμα έμπειρων και άπειρων νέων "κομάντος", με ένα κοινό στοιχείο: τρελή όρεξη για δουλειά. 

Η αρχισυντάκτρια Εύη Βόλλα, ο σκηνοθέτης Σταμάτης Λινάρδος, η ομάδα παραγωγής με Κώστα Μόραλη,Δημήτρη Κοτσίκο, Δημήτρη Φίλη, Γιάννη Καλλιανιώτη, Χρήστο Γλυμή, η αστρολόγος Βίκυ Παγιατάκη, οι γυμναστές Γιάννα Νταρίλη, Χάρης Καραλής, Σάββας Γιαντσης, Ανδρέας Λιβέρης, ο μουσικός επιμελητής Πάρης Γκαγκαδέλης, οι υπεύθυνες καλεσμένων Μαργαρίτα Δρούτσα και Κατερίνα Γρυλλάκη, οι "πρωτοεμφανιζόμενοι" τότε δημοσιογράφοι Γιώργος Κολοβάτσιος, Αρετή Μπέσκα, Νίκος Κεραμίδας, Γεωργία Καυγαλάκη, Γιώργος Βότσκαρης, Μίρκα Γιαννούλη, Νάσια Κόλλια, Βάνα Πρέντζα, Αργυρώ Μπιμπλάκη, Νατάσσα Σιδηροκαστρίτου, Χριστίνα Κωστοπούλου, Στεφανία Τζακώστα, οι βοηθοί σκηνοθέτη Αρετή Κοντογιάννη και Παύλος Βότσκαρης, τα υπέροχα μοντέλα της εκπομπής (καλ-λο-νές, με ένα αστείρευτο χιούμορ και θετική διάθεση από τις 6.00 το πρωί!!), οι floor managers Θωμάς Κετιμές, Μαρίνος Δεσύλλας, Βαγγέλης Αυγέρης, Κώστας Παρίδης και Θανάσης Πολίτης, οι υπεύθυνοι styling Σοφία Δήμα και Ανδρέας Μαντάς, οι καλύτεροι τεχνικοί της Ελληνικής τηλεόρασης και τελευταία η αφεντιά μου (ζητώ συγγνώμη, ξέρω πως ξεχνώ πολλούς, αλλά ου γαρ έρχεται μόνο...), δουλεύουμε από το ξημέρωμα με εντάσεις, διαφωνίες, λάθη, αλλά και με ενθουσιασμό, ρομαντισμό, τολμώ να πω και αφέλεια, βέβαιοι πως η σκληρή και καλή δουλειά αρκούν για την επιτυχία...Γι αυτό και στην αρχή σας είπα πως αν έπρεπε περιγράψω την εκπομπή με μία φράση θα έλεγα πως "ήταν στον κόσμο της". Όπως και οι συνεργάτες της....  

Οι ανταγωνιστές, όπως είναι λογικό, δεν βλέπουν με καλό μάτι την απόπειρα του Star να στηρίξει ένα νέο, άφθαρτο πρόσωπο. Δεν τους αρέσει που στην πρεμιέρα της εκπομπής (τέτοιες μέρες, Μάρτιο του 1998) δίνουν συνέντευξη η Δήμητρα Γαλάνη και ο Δημήτρης Μητροπάνος, ούτε το γεγονός ότι στο στούντιο έρχεται ο (πολύ στα πάνω του τότε) Απόστολος Γκλέτσος! Οι top καλεσμένοι αρχίζουν ξαφνικά να δέχονται πιέσεις για να μην εμφανίζονται στο "νεοσσό" Star Cafe, ενώ παράλληλα τα "κουτσομπολιά" για την προσωπική ζωή της Κατερίνας Λάσπα διαδίδονται με την ταχύτητα του φωτός.

Η ίδια, πιτσιρίκα, άπειρη, άσχετη με το παιχνίδι της δημοσιότητας και ολομόναχη στην Αθήνα, έχει να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα "κίτρινα δημοσιεύματα". Όπως ας πούμε να μάθει να οδηγεί στους δρόμους της πρωτεύουσας και να φτάνει στον "εξωτικό" Ταύρο (όπου βρισκόταν τότε το Star) χωρίς να χάνεται κάθε πρωί!

Δεν είμαστε φίλες με την Κατερίνα. Δεν έχουμε πιει ούτε έναν καφέ εκτός τηλεοπτικού πλατό. Δεν της έχω εκφράσει ποτέ σε προσωπικό επίπεδο την άποψή μου για εκείνη. Αν διαβάσει αυτό το κείμενο θα μάθει για πρώτη φορά ότι την εκτίμησα απεριόριστα όταν είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά την οικογένειά της, τους υπέροχους γονείς της και την αδελφή-φύλακα άγγελό της και να περάσω μία ολόκληρη μέρα μαζί τους στο πατρικό της στην Πυλαία.

Πρωταθλήτρια κολύμβησης, ελεύθερο πνεύμα, ατίθαση, δουλευταρού και ακούραστη σαν αχθοφόρος στο λιμάνι, "μαγκάκι", ξεροκέφαλη, απερίγραπτα ομορφότερη από αυτό που έβγαινε στην τηλεοπτική οθόνη, η Κατερίνα κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, με την πεποίθηση ότι η τηλεόραση είναι σαν τις πισίνες: ο καλύτερος κερδίζει. Όταν άρχισαν τα "χαστούκια", η απειρία της την οδήγησε σε λάθη. Έκανε χειρισμούς που την αδίκησαν, έδωσε το δικαίωμα σε άλλους της να την αδικήσουν, κλείστηκε στο καβούκι της και πίστεψε πως μπορεί να τα αντιμετωπίσει όλα μόνη. 

Σήμερα, κρίνοντας τα γεγονότα από απόσταση, ξέρω πως όλα αυτά έγιναν γιατί η ζωή είχε άλλα σχέδια για εκείνη, πολύ σημαντικότερα από την κατάκτηση του τίτλου της "βασίλισσας της πρωϊνής ζώνης"... Ξέρω όμως και κάτι ακόμη: οι εκπομπές του Star Cafe, 20 χρόνια μετά, είναι μακράν καλύτερες από πολλές σημερινές. Και τα βίντεο το αποδεικνύουν περίτρανα...

Όσο για τους "κομάντος" του Star Cafe; Αν υπήρχε βραβείο "πιο cool τηλεοπτικής ομάδας" είναι σαφές ότι θα τους ανήκε. Νιώθω τυχερή που ήμουν μέρος της, σαν υπεύθυνη για την επιμέλεια και παρουσίαση της παιδικής στήλης, εξ ου και η φωτο που είμαι περιτριγυρισμένη από παιδάκια που γράφουν στα πλακάτ τα αιτήματά τους. Σοφά αιτήματα. Διαχρονικά...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook
Επιστροφή στην αρχική σελίδα

 

Καλλιτέχνες σαν τον Μητροπάνο, είναι πάντα εδώ!

Αποτέλεσμα εικόνας για στην υγειά
 μας μητροπάνος

Όσες φορές κι αν δω το τρέιλερ της πρεμιέρας του "Στην υγειά μας ρε παιδιά" (Σάββατο 30/9 στη νέα στέγη του στον ΣΚΑΪ) η ανατριχίλα που νιώθω παραμένει ίδια. Αφιερωμένη στον Δημήτρη Μητροπάνο η εκπομπή, χωρίς να προβάλλεται ούτε μία εικόνα του, χωρίς να ακούγεται καθόλου η μοναδική φωνή του, νομίζω ότι τον βλέπω μπροστά μου, ολοζώντανο.

"Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο" τραγουδάει με την φωνάρα του ο Δημήτρης Μπάσης, "τόσα δίνω, πόσα θες στα Λαδάδικα πουλάν αυτό που θες" ερμηνεύει εξαιρετικά ο Γιάννης Κότσιρας, "εσύ κάποιες φορές κάποιες βραδιές μα τι τα θες" ο αγαπημένος μου Στέφανος Κορκολής "ένα ποτήρι θάνατο θα πιω απόψε να μεθύσω" η αισθαντική Μελίνα Ασλανίδου, "κάνε κάτι λοιπόν να χάσω το τρένο" ο θεός Θέμης Αδαμαντίδης, "θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου" η συγκλονιστική Γιώτα Νέγκα, σε καθηλώνουν με τις ερμηνείες τους οι Γιάννης Μηλιώκας, Μπάμπης Στόκας, Λάκης Παπαδόπουλος, Πέγκυ Ζήνα...

Κι όμως, εγώ ακούω τον Δημήτρη Μητροπάνο! Τον κουβαλάνε μέσα τους οι στίχοι των τραγουδιών, κρύβεται πίσω από κάθε νότα τους και όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο άρτια κι αν τα αποδώσουν οι συνάδελφοί του, στην ψυχή μου θα παραμείνουν πάντα "τα τραγούδια του  Μητροπάνου". Είχε την τύχη να του τα γράψουν κορυφαίοι συνθέτες και στιχουργοί, όμως η σφραγίδα του υπήρξε καταλυτική, για εμένα την απλή ακροάτρια.

Δεν φεύγουν καλλιτέχνες σαν τον Μητροπάνο. Είναι πάντα εδώ. 

Από όλα τα τραγούδια του, υπάρχει ένα που αδυνατώ να το ακούσω από οποιονδήποτε άλλον, τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του. Το "Για να σε εκδικηθώ". Ίσως γιατί όταν το άκουσα για πρώτη φορά από τον ίδιο, σε κάποια μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης, ένιωσα σαν να είχα παρακολουθήσει ένα μικρό μονόπρακτο. Τόσο, που μετά το τέλος του, είχα κρυφοκοιτάξει πάνω στο πάλκο για να δω αν υπήρχαν όντως "ενθύμια και δώρα" που είχαν γίνει "θρύψαλα και σκουπίδια τώρα".

Αυτή, θα είναι μάλλον και η μόνη στιγμή που θα κάνω ζάππινγκ στην εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου...(σιδεροκέφαλη!)

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις για τα Media

Η εξωτική φυλή των τηλεκριτικών (προσωπική μαρτυρία...)

Για τους δημοσιογράφους του τηλεοπτικού ρεπορτάζ, τους λεγόμενους τηλεκριτικούς, έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά. Η προσωπική μου εμπειρία είναι απειροελάχιστη όμως θα ήθελα να την μοιραστώ μαζι σας.

Έτος 1998, λοιπόν, συμμετέχω στην πρωινή εκπομπή του Star, το Star Cafe με παρουσιάστρια την Κατερίνα Λάσπα, ως υπεύθυνη για την επιμέλεια και την παρουσίαση της ενότητας που έχει σχέση με τα παιδιά (από εκεί και οι φωτογραφίες).

Άσχετη εντελώς από τηλεόραση, βρίσκω απίστευτη υποστήριξη από την αρχισυντάκτρια της εκπομπής Εύη Βόλλα και τους υπόλοιπους συνεργάτες, ωστόσο ομολογώ ότι δεν γίνεται μέσα μου το κλικ. Απολαμβάνω την προετοιμασία της στήλης, τις ώρες των γυρισμάτων, του γραφείου και του κοντρόλ, αλλά κάθε φορά που πρέπει να βαφτώ, να στολιστώ και να περάσω μπροστά από τις κάμερες για να βγω στο γυαλί, αισθάνομαι ότι κάνω αγγαρεία.

Ζητώ κατ' επανάληψη από το σταθμό να με απαλλάξει από αυτό το κομμάτι, όμως αντιλαμβάνομαι ότι η μοίρα κάθε νεαρής ξανθιάς με πράσινα μάτια που γράφει καλά στον φακό, είναι να περνάει και από την δοκιμασία της παρουσίασης. "Θα δούμε του χρόνου" είναι η μόνιμη απάντηση που παίρνω κι έτσι συνεχίζω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, διεκπεραιωτικά, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και κυρίως χωρίς κανένα (ποτέ!) άγχος. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό. Είναι όμως συνηθισμένο.

Το Star Cafe αρχίζει να "τσιμπάει" νούμερα στους πίνακες της AGB, καλεσμένοι που μέχρι τότε πήγαιναν μονοπωλιακά στην Ελένη Μενεγάκη αρχίζουν να κάθονται στον καναπέ της Κατερίνας Λάσπα και κάπου εκεί ξεκινούν και οι επιθέσεις. Τα κίτρινα και ροζ δημοσιεύματα για την παρουσιάστρια της εκπομπής γίνονται καθημερινότητα, οι αρπαγές καλλιτεχνών την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή από ανταγωνιστές, είναι στην ημερήσια διάταξη.

Αντίθετα, οι κριτικές που γράφονται για εμένα, την στήλη μου και τον τρόπο που την παρουσιάζω είναι μόνο θετικές. Παραξενεύομαι, ξαφνιάζομαι αφού με κανέναν από την... εξωτική φυλή των τηλεκριτικών δεν έχω προσωπική σχέση, ενώ το "μυστήριο" γίνεται μεγαλύτερο από το γεγονός ότι την ίδια εποχή ο σύζυγός μου παρουσιάζει μία τηλεοπτική εκπομπή που σαρώνει σε τηλεθέαση αλλά συγκεντρώνει κι αρκετές αντιδράσεις και αυτό -σε συνδυασμό με τις άθλιες δημόσιες σχέσεις που συνειδητά κάνει σε όλη του την καριέρα- έχουν σαν συνέπεια οι ίδιοι κριτικοί που εμένα ("τον ψάρακα") με "χαϊδεύουν", εκείνον να τον "στολίζουν" κανονικότατα.

Κάποια στιγμή, υποθέτω ότι έχει βάλει το χεράκι της η δαιμόνια Λόλα Νταϊφά, που ήταν από τότε στο τιμόνι των Δημοσίων Σχέσεων του Star και αποφασίζω να την ρωτήσω και να την ευχαριστήσω για την πρωτοβουλία της.

"Δεν έχω κάνει ούτε ένα τηλεφώνημα για σένα" με διαβεβαιώνει προς μεγάλη μου έκπληξη. "Αν θες να τους ευχαριστήσεις, πάρε τους ίδιους να μιλήσεις, δεν δαγκώνουν", με συμβουλεύει με το απαράμιλλο χιούμορ της.

Δεν τους πήρα ποτέ. Έτσι κι αλλιώς ήξερα ότι η πορεία μου στο γυαλί θα τελείωνε άμεσα, αφού η μεταξύ μας σχέση δεν εξελίχθηκε ποτέ σε ερωτική. Μπορούσα να ζήσω καλύτερα χωρίς τον τηλεοπτικό φακό κι εκείνος ήταν βέβαιο πως θα επιβίωνε και χωρίς εμένα.

Λίγο πριν από την "ηρωική έξοδο", δέχτηκα από την διοίκηση του Star μία πρόταση για παρουσίαση δικής μου καθημερινής εκπομπής, την οποία μου μετέφεραν οι Άννα Λεμπέση και Αλεξάνδρα Τσόλκα. Αρνήθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη και την ίδια μέρα, διάβασα μία αποθεωτική κριτική για την λαμπρή πορεία που θα είχα στην τηλεόραση με τίτλο "Μαρία Παναγοπούλου: ήρθε για να μείνει".

Δεν είμαι τόσο αφελής που να πιστέψω ότι ξαφνικά είδαν σε μένα την Όπρα Γουίνφρεϊ. Αντιλαμβάνομαι ότι πολλά από τα δημοσιεύματά τους μπορεί να είχαν ως στόχο να εκνευρίσουν την Κατερίνα Λάσπα, παρουσιάζοντας με σαν "το ξανθό αντίπαλο δέος" μέσα στο κανάλι. Όμως οφείλω να επισημάνω πως δεν υπήρξε ούτε μία αρνητική κριτική για το πρόσωπό μου, αντιθέτως οι γνώμες τους ήταν υποστηρικτικές, ενθαρρυντικές και με σεβασμό.

Η πεποίθηση που έχω είναι ότι υπάρχουν σαφώς συμπάθειες και επαγγελματικές συναλλαγές στον χώρο των τηλεοπτικών κριτικών. Δεν είναι ιεραπόστολοι οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το σχετικό ρεπορτάζ. Έχουν ανθρώπινες προτιμήσεις, συνεργάζονται με συγκεκριμένα έντυπα και μέσα, συμβιβάζονται με την γραμμή που κατά καιρούς παίρνουν από την εργοδοσία τους, υπερασπίζονται τον μισθό τους...

Όμως κρίνοντας από την δική μου περίπτωση, συμπεραίνω ότι συχνά γράφουν απλώς την προσωπική τους άποψη. Που επειδή διαφέρει από την δική μας ή από των πολλών, δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι είναι και "κατευθυνόμενη".

Υ.Γ Για να μην σας λέω ανακρίβειες. Υπήρξε και ένα, μοναδικό αρνητικό δημοσιεύμα για εμένα, σε ένα περιοδικό που ονομαζόταν ΣΟΚ (δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμη). Αυτό που μου προσήπτε ήταν ότι συνήθιζα να ανεβαίνω στα τραπέζια και να χορεύω τσιφτετέλι! Ε, λοιπόν το ομολογώ! Κάθε φορά που βρισκόμαστε στο θρυλικό Βαρελάδικο του Πειραιά, εκεί όπου δεν περνούσε παπαράτσι ούτε με τηλεμεταφορά, σε μία εποχή που δεν υπήρχαν κινητά-ρουφιάνοι να καταγράφουν τα πάντα, έβγαζα τα παπούτσια μου κι ανέβαινα στο τραπέζι. Δεν ήμουν η μόνη. Αλλά ήμουν και παραμένω εχέμυθη. Οπότε δεν θα μάθετε ποτέ τους λοιπούς (επώνυμους) συνένοχους, ακόμη κι αν με βασανίσετε! Ας πάρω εγώ όλο το... ανάθεμα!

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook
Επιστροφή στην αρχική σελίδα