15 Φεβ. 2018

Σχολικές εκδρομές των΄80s (χρώμα δεν αλλάξανε τα μάτια, "μόνο τρόπο να κοιτάνε")

Βαδίζω βιαστικά προς την είσοδο του Μετρό στο Πανεπιστήμιο, ένας πάγκος με βιβλία παγιδεύει το βλέμμα μου, λοξοδρομώ για να ρίξω μια γρήγορη ματιά. Ο πλανόδιος πωλητής ακούει δυνατά από ένα μαγνητόφωνο μουσική.

"Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι
αλλάξαμε κι εμείς με τη σειρά μας
χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι
αλλά βλεπόμαστε στα όνειρά μας.
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια,
μόνο τρόπο να κοιτάνε",

τραγουδάει ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, σε στίχους Μιχάλη Γκανά και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Αυτό ήταν... Αφήνω για λίγο στην άκρη δουλειές και υποχρεώσεις και τρέχω στον υπολογιστή μου για να αναζητήσω την αλήθεια αυτού του σπουδαίου τραγουδιού. Την ανακαλύπτω κρυμμένη στις φωτογραφίες των σχολικών εκδρομών, δεκαετία του ΄80.

Από την Βαρυμπόμπη του 1984, με την Δήμητρα, την Μαριάνθη και τη Χάιδω...

 

...και την απόλυτη ξεγνοιασιά της Στενής Ευβοίας στις αρχές του 1985, με την Νεκταρία, την Γιώτα, τη Λιάνα, τη Δήμητρα, την Μαριάνθη...

αγκαλιά με τους μεγάλους μας "έρωτες", τον Δημήτρη Σαραβάκο (μου), τον Νίκο Γκάλη, τον Θανάση Δημόπουλο...

 ... τα πράγματα αρχίζουν να "πονηρεύουν" εκεί κατά τα 15 μας, στο Πόρτο Ράφτη, όταν μπροστά στους καθηγητές τσουγκρίζουμε τα ποτήρια με τις πορτοκαλάδες μας...

Image may contain: 3 people

αλλά το μόνο που περιμένουμε είναι να μας αδειάσουν τη γωνιά, για να βγουν τα πρώτα παράνομα, δοκιμαστικά τσιγάρα. Με την Βαρβάρα και την Νεκταρία να κοιτούν έκθαμβες την...ανώνυμη παραβάτη...

...και τους πλατωνικούς "έρωτες" με τους διάσημους αθλητές να έχουν πια παραχωρήσει τις θέσεις τους στους άλλους, επίσης πλατωνικούς,  με συμμαθητές αλλά και καθηγητές, γραμμένους στην άμμο όπου ως γνωστόν" είναι κακό να χτίζεις παλάτια"...

Image may contain: 3 people

 

Το ξημέρωμα του 1986, μας βρίσκει για τα καλά στην εφηβεία. Στην Στενή Ευβοίας τα τραπέζια γεμίζουν με μπύρες, το μαγνητόφωνο παίζει Αντύπα ("Απαγορεύεται να σ' αγαπάω"), οι παρέες με τα αγόρια γίνονται πιο στενές (και όχι, δεν είχα τίποτα πονηρό με τον υπέροχο Γρηγόρη που αγκαλιαζόμαστε στη φωτογραφία, δεν μου έριχνε ποτέ ούτε ματιά έχω να καταγγείλω....)

Στο τέλος της ίδιας χρονιάς, είμαστε όλοι διαφορετικοί. Οι κανονικοί έρωτες έχουν κάνει ορμητικοί την εμφάνισή τους, ανεβάζοντας κάποιους στα ουράνια, βυθίζοντας άλλους στα τάρταρα. Στα τάρταρα παραμένουν και οι στυλιστικές επιλογές μας, που είναι copy paste από τις αθάνατες βιντεοταινίες της εποχής.

Image may contain: 3 people

1987 πια, η σχολική εκδρομή γίνεται ξανά στο Τολό, ο Γρηγόρης φωτογραφίζεται με την Μαριάνθη κι όχι με εμένα, οι αγωνίες των Πανελληνίων εξετάσεων που πλησιάζουν τον επόμενο χρόνο αρχίζουν να φαίνονται στα μάτια μας, η ξεγνοιασιά της Βαρυμπόμπης, μας κουνάει το μαντήλι, αλλά εμείς δεν το βλέπουμε. Βιαζόμαστε τόσο να μεγαλώσουμε...

 Για να φτάσουμε το 1988,  στην τελική ευθεία για τη λήξη της σχολικής ζωής μας. Με μαλλιά περμανάντ, οι περισσότερες, σαφέστατα επηρεασμένες από την ηρωίδα του Top Gun, τα μυαλά μας γεμάτα με όνειρα και την ψυχή να νιώθει για πρώτη φορά, ότι κάτι υπέροχο τελειώνει. Η εκδρομή στα Πολιτικά Ευβοίας, είναι μία από τις πιο μελαγχολικές και συννεφιασμένες της σχολικής μας ιστορίας.

Η αυλαία θα πέσει την Άνοιξη του 1988, στην πενθήμερη εκδρομή της Κύπρου. Άνδρες και γυναίκες πια, πανέτοιμοι για την μεγάλη έξοδο στη ζωή. Ναι! Έχει δίκιο ο σπουδαίος ποιητής και στιχουργός! Χρώμα δεν αλλάξανε τα μάτια μας, αλλάξανε όμως "τρόπο να κοιτάνε"...

"Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους", σιγομουρμουράω και κλείνω το νοσταλγικό-Μπεν Χουρ άρθρο με την παρακάτω φωτογραφία που επιβεβαιώνει τους στίχους.

Image may contain: 4 people, people sitting and text

"Ξαναβρεθήκαμε, "στα ίδια μέρη", πέρυσι. Σχεδόν 30 χρόνια μετά. Για να διαπιστώσουμε (με μεγάλη ανακούφιση ομολογώ) ότι "χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια" αλλά ευτυχώς, αλλάζουν τα κουρέματα και τα ντυσίματα, μόνο προς το καλύτερο. Όσο για τα χαμόγελα μας; Αυτά παραμένουν στη θέση τους. Γιατί όπως λέει και το υπέροχο αυτό τραγούδι "τίποτα δε χάθηκε ακόμα, όσο ζούμε και πονάμε".

 Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook