28 Νοε. 2017

Τα Χριστούγεννα που έκαψαν το ΜΙΝΙΟΝ "μου"...

19 Δεκεμβρίου 1980. Παρασκευή. Εγώ 10 χρονών κι ο αδελφός μου 8. Τα σχολεία θα έκλειναν για τις διακοπές των Χριστουγέννων και την επομένη θα ξημέρωνε η μεγάλη ημέρα! Μαζί με τους παιδικούς φίλους από την Καλλιθέα, την Βιβή και τον Γιάννη Σεμελίδη, θα σηκωνόμασταν πρωί πρωί, θα φορούσαμε τα γιορτινά μας ρούχα και με τις μαμάδες μας, την Ελένη και την Τέτα, θα μπαίναμε στο τρένο που θα μας οδηγούσε στο "μακρινό" Σύνταγμα. Εκεί όπου θα μας περίμενε ο παιδικός "παράδεισος". Το πολυκατάστημα ΜΙΝΙΟΝ!

Μια λαίμαργη βόλτα στις στολισμένες του βιτρίνες, ένα ύψωμα του κεφαλιού προς τον ουρανό για να θαυμάσουμε το 10όροφο επιβλητικό κτίριο λουσμένο στο φως και μετά, βουρ για τις κυλιόμενες σκάλες του, υπό τους ήχους του Jingle Bells. Σαν ταξίδι στο διάστημα φάνταζε τότε, στο ξημέρωμα της δεκαετίας του '80, το τεχνολογικό "θαύμα" αυτών των κινούμενων σκαλιών που μας μετέφεραν στα "σύννεφα". Τα πρώτα χρόνια έσφιγγα γερά το χεράκι του αδελφού μου που, αν και μικρότερος, παρίστανε τον θαρραλέο άντρα βαστώντας με τρόπο την φούστα της μαμάς μας για να μην δείξει ότι φοβάται. Μεγαλώνοντας, οι κυλιόμενες σκάλες έγιναν μια κατάκτηση για την οποία καμαρώναμε σε κάθε ευκαιρία, όταν επιστρέφαμε στην γειτονιά μας στον Πειραιά.

"Τις ανεβαίνω χωρίς χέρια", λέγαμε στα άλλα παιδάκια, εννοώντας ότι δεν χρειαζόταν να κρατιόμαστε πια στην μαύρη λαστιχένια κουπαστή.

Image may contain: 4 people

Πρώτος όροφος, δεύτερος, τρίτος...το χτυποκάρδι αυξανόταν καθώς πλησιάζαμε στον προορισμό των ονείρων μας. Όροφος 6ος. Ο όροφος των παιχνιδιών. Ντυμένος με τα γιορτινά του, σκηνικό βγαλμένο από αμερικανική ταινία, κάθε χρόνο έκρυβε για εμάς τους μικρούς φίλους του, και μια διαφορετική έκπληξη. Ολοζώντανοι ελέφαντες ανάμεσα σε εξωτικά δέντρα, μηχανήματα που έβγαζαν σοκολάτες, μολυβένια στρατιωτάκια που έπαιζαν τα κάλαντα με τα τύμπανά τους... Και το δικό μου πολυαγαπημένο. Μια πελώρια πισίνα γεμάτη με πλαστικά μπαλάκια, που σε περίμενε να βουτήξεις μέσα της γλιστρώντας από μια μεγάλη τσουλήθρα!

Ακολουθούσε στήσιμο με τις ώρες στην ουρά για την καθιερωένη φωτογραφία με τον Άγιο Βασίλη. Που δεν ήταν κάποιος θλιμμένος, μουρτζούφλης μεροκαματιάρης, που φορούσε από ανάγκη μια φτηνιάρικη κόκκινη στολή, αλλά ένας υπέροχος χαμογελαστός γεράκος, που σου βαστούσε σφιχτά το χεράκι και σε ρωτούσε με ενδιαφέρον τι θα ήθελες να σου φέρει φέτος την Πρωτοχρονιά. Στριμωχνόμαστε με τον αδελφό μου στο βελούδινο θρόνο-έλκηθρο που υπήρχε δίπλα του, χαμογελούσαμε χαρούμενοι στον φακό του φωτογράφου, κι ας μην είχαμε δοντάκια, κι ύστερα ο Άγιος Βασίλης έσκυβε στην μεγάλη πορτοκαλί σακούλα του με το λογότυπο του ΜΙΝΙΟΝ γραμμένο με μαύρα και λευκά γράμματα, γεμιζε τα χέρια του με καραμέλες και μας τις έδινε με την ευχή "Καλή Χρονιά"!

Image may contain: 3 people, people smiling

Σχεδόν απόγευμα πια, εξουθενωμένοι από την ευτυχία, παίρναμε τον δρόμο για τον 10ο όροφο του πολυκαταστήματος. Εκεί όπου συνέβαινε κάτι κοσμοϊστορικό, πρωτόγνωρο για την μικρή Ελλάδα μας. Μια τεράστια καφετέρια, με μικρά στρογγυλά τραπεζάκια και πανοραμική θέα σε όλη την Αθήνα, περίμενε τους επισκέπτες να ξαποστάσουν. Οι αγγλικές λέξεις Self Service, γραμμένες με μαύρα γράμματα σε μία λευκή ταμπέλα, αποτελούσαν την απολυτη πρόκληση για τα πιτσιρίκια, αφού μεταφράζονταν σε "παίρνω τον καφέ πλαστικό δίσκο, τον ακουμπάω σε έναν σιδερένιο πάγκο και τον σπρώχνω σιγά σιγά μπροστά από μια βιτρίνα γεμάτη με λιχουδιές διαλέγοντας ό, τι ποθεί η ψυχή μου". Την πρώτη φορά που βιώσαμε την...συγκλονιστική εμπειρία, ο αδελφός μου πίστεψε ότι μπορούσε να φάει τα πάντα εντελώς δωρεάν και ξεχείλισε τον δίσκο του προκαλώντας πανικό στην μητέρα μας και γέλια στους μονίμως ευγενικούς υπαλλήλους.

Όλα αυτά τα μαγικά κι άλλα τόσα, ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε και τον Δεκέμβρη του 1980. Με αυτήν την γλυκιά προσμονή γυρίσαμε θυμάμαι από το σχολείο εκείνο το μεσημέρι της Παρασκευής και βρήκαμε τη μαμά μας στην κουζίνα να ακούει ραδιόφωνο. Το πρόσωπό της ήταν σφιγμένο, σκυθρωπό. Σαν να είχε συμβεί κάποιο μεγάλο κακό.

"Δεν θα πάμε αύριο στο ΜΙΝΙΟΝ" επιβεβαίωσε τους φόβους μας. "Πήρε φωτιά χθες βράδυ και κάηκε".

"Κάηκε το ΜΙΝΙΟΝ μου; Κάηκε ο Άγιος Βασίλης; Κάηκαν τα Χριστούγεννα; Δεν γίνεται αυτό... Δεν καίγονται τα Χριστούγεννα...", ήταν η δική μου αυθόρμητη αντίδρασή.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, θα μάθαινα πως στον κόσμο των ανθρώπων όλα καίγονται. Ειδικά αν ενοχλούν, αν προκαλούν φθόνο, αν προμηνύουν κάτι σπουδαίο, φιλόδοξο, διαφορετικό... Μα εκείνο το πρωινό, ελάχιστη σημασία είχαν για εμένα την 10χρονη, οι αδυσώπητοι κανόνες των ανήθικων μεγάλων. Το μόνο που μετρούσε ήταν πως κάποιος είχε κάψει τη χαρά μου. Αφήνοντάς με να κοιτάζω μελαγχολικά τις φωτογραφίες που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας... Φωτογραφίες από μια Ελλάδα που έδειχνε ότι και ήθελε και μπορούσε να γίνει άλλη... 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook