Δεκαετία 80

8 Νοε. 2017

Ο μπαμπάς μου, ο Γιώργος Παναγοηλιόπουλος, στα νιάτα του ήταν τσαγκάρης. Γεννημένος την Κατοχή, στη Γούβα στο Παγκράτι, παιδί πολύτεκνης οικογένειας, πρόλαβε να πάει σχολείο μόνο στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Το κυνήγι του μεροκάματου ήταν μονόδρομος και η τέχνη του πατέρα του και παππού μου, θα εξασφάλιζε άλλο ένα πιάτο στο φτωχικό τραπέζι. Ο μικρός Γιώργος αποδείχτηκε μεγάλο ταλέντο, αγάπησε τη δουλειά του και μεγαλώνοντας δεν περιορίστηκε στο να επισκευάζει παπούτσια αλλά άρχισε να κατασκευάζει χειροποίητα έργα τέχνης για τα γυναικεία άκρα.

Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, με σκληρή προσωπική δουλειά, κατάφερε να ανοίξει την δική του μικρή βιοτεχνία υποδημάτων και να γίνει συνέταιρος σε δύο καταστήματα. Ένα στην Θησέως στην Καλλιθέα (από όπου και η φωτογραφία με τον αδελφό μου κι εμένα φαφούτα),


κι ένα στην Πλάκα, δίπλα από την μπουάτ Διαγώνιος την εποχή που εμφανιζόταν εκεί ο Γιώργος Νταλάρας (γι αυτό και τον βλέπουμε στα εγκαίνια, μπροστά από τα κουτιά με τα παπούτσια).

 

 

Την δεκαετία του '80, οι Έλληνες βιοτέχνες του χώρου της ένδυσης και της υπόδυσης είχαν ακόμη δικαίωμα να ονειρεύονται και να παράγουν Ελληνικά προϊόντα υψηλής ποιότητας. Ανάμεσά τους και ο μπαμπάς μου, που για να καταφέρει να προσφέρει το καλύτερο στις γυναίκες πελάτισσες, ταξίδευε δύο φορές τον χρόνο στην Ιταλία, προκειμένου να παρακολουθεί από κοντά τις τάσεις της μόδας σε εκθέσεις και μαγαζιά.
 
Αρχές του 1983, σε ένα τέτοιο ταξίδι στη Ρώμη, τραβήχτηκε και η φωτογραφία που βλέπετε. Δίπλα του, φιγουράρει η διάσημη σταρ Ούρσουλα Άντρες!

Το Bar Antonio ήταν την εποχή εκείνη ένα από τα πιο δημοφιλή στέκια των διασήμων και ο μπαμπάς μου, μαζί με άλλους Έλληνες βιοτέχνες που είχαν βρεθεί στην ιταλική πρωτεύουσα για μία έκθεση παπουτσιών, αποφάσισαν να περάσουν εκεί το βράδυ τους ελπίζοντας να δουν από κοντά κάποιον κινηματογραφικό αστέρα.
 
Η τύχη τους χαμογέλασε, καθώς η Ούρσουλα Άντρες, βρισκόταν στο bar μαζί με πέντε ξένους δημοσιογράφους, έναν φωτογράφο και τρεις παρατρεχάμενους που δεν άφηναν ούτε μύγα να πλησιάσει στο τραπέζι της.

"Πάμε στοίχημα ότι σε 5 λεπτά θα κάτσω δίπλα της και θα φωτογραφηθώ μαζί της;" προκάλεσε την παρέα του ο μπαμπάς μου για να εισπράξει τα εύλογα πειράγματά τους.

Πέντε λεπτά αργότερα, ο Έλληνας τσαγκάρης που δεν μιλούσε καμία ξένη γλώσσα, πέρα από τα Ελληνικά του δημοτικού σχολείου και ελάχιστα γερμανικά από την εποχή που είχε πάει να δουλέψει σε φάμπρικα της Γερμανίας, βρισκόταν στο πλευρό της έκπληκτης σταρ και φωτογραφιζόταν μαζί της.

Πώς; Κάποιοι το αποκαλούν θράσος. Άλλοι τόλμη. Άλλοι τσαγανό. Άλλοι αυτοπεποίθηση. Για τον μπαμπά μου ήταν απλώς αυτό που χρειαζόταν για να επιτευχθεί "ο στόχος": να βγει η πολυπόθητη φωτογραφία.

Αυτό ήταν και το μάθημα ζωής που πήραμε τότε εγώ και ο αδελφός μου, βλέποντάς την. Όταν θέλεις κάτι, μικρό ή μεγάλο, υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να μάθεις αν μπορείς να το καταφέρεις: προσπάθησέ το

Μεγαλώνοντας, από την θέση της μητέρας πια, κατάλαβα πως τελικά όσα όμορφα λόγια κι αν πεις στο παιδί σου, όσο κι αν το καθοδηγήσεις στη θεωρία, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις πράξεις σου. Με τη στάση ζωής σου... Αυτή είναι το μεγαλύτερο σχολείο.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

follow me on facebook
 
8 Σεπ. 2017

Πού να φανταζόμαστε όταν απαθανατίζαμε τον αδελφό μου στο εφηβικό του δωμάτιο, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80, ότι στην ουσία καταγράφαμε σε αυτήν ένα κομμάτι "ιστορίας" από τα ένδοξα '80s!

Θα αρχίσω από το εξόφθαλμο: την αφίσα που απεικονίζει σε διάφορες πόζες την σούπερ σέξι και πληθωρική Σαμάνθα Φοξ, πάνω από το κεφάλι του. Το ποπ είδωλο με το τεράστιο μπούστο, έχει μόλις κυκλοφορήσει την πρώτη (και τελευταία νομίζω) επιτυχία της: «Touch me». Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κάτω από τις φωτογραφίες της υπάρχει ένας σταυρός (κρεμασμένος μάλλον απο τα χέρι της μανούλας) για να δηλώνει ένα "Θεέ μου συγχώρα με..."

Και πάμε τώρα, στο δεύτερο καραμπινάτο στοιχείο '80s: το πελώριο ραδιοκασετόφωνο πάνω στο κρεβάτι, ώστε να μην χρειάζεται να σηκωνόμαστε συνεχώς για να αλλάξουμε κασσέτα, δεδομένου ότι τα controls ήταν ακόμη αντικείμενα επιστημονικής φαντασίας.

Συνεχίζω με την έτερη αφίσα. Άρρωστος γαύρος ο Νίκος, πώς θα μπορούσε να κλείσει μάτι χωρίς την ενδεκάδα του Θρύλου να τον φυλάει από ψηλά! Μπορώ να διακρίνω μόνο τον Νίκο Σαργκάνη με την στολή του τερματοφύλακα και νομίζω τον Νίκο Αναστόπουλο κάτω δεξιά.

Και τα κομμάτια... ιστορίας δεν τελειώνουν εδώ. Στην αριστερή πλευρά, κάτω από την Σαμάνθα βλέπω ένα μικρό αυτοκόλλητο από το θρυλικό παιχνίδι PacMan, ενώ θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αποτίσω φόρο τιμής στο κούρεμα του Νίκου (κάτι σαν τον Πάνο Μιχαλόπουλο μόλις έχει ξυπνήσει) αλλά και στο κλαρωτό κάλυμα του κρεβατιού του.

Γι αυτό σας είπε στην αρχή: οι φωτογραφίες από τα παλιά, κρύβουν μέσα τους μικρούς θησαυρούς "ιστορίας" που μας περιμένουν να τους ανακαλύψουμε για να μας ταξιδέψουν στο χθες.

30 Ιουν. 2017

Το 1988, οι Πανελλαδικές εξετάσεις έγιναν στα μέσα Ιουλίου! Μια παρατεταμένη απεργία των καθηγητών διάρκειας σχεδόν 40 ημερών την περίοδο που ήταν να γίνουν οι εξετάσεις μας, είχε τινάξει στον αέρα κάθε προγραμματισμό και φυσικά τα νεύρα μας!

Όποιος έχει περάσει από το μαρτύριο των Πανελλαδικών, καταλαβαίνει ότι δύο μήνες απανωτών αναβολών και αβεβαιότητας, είναι ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις στους έρημους μαθητές και τις οικογένειές τους. Δεν θυμάμαι ποια ήταν τα αιτήματα των καθηγητών, όμως έχει καταγραφεί στην μνήμη μου πως είχαν δίκιο. Και η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, είχε άδικο. Ζητώ συγγνώμη αν κάνω λάθος, αν και ελάχιστη σημασία έχει τώρα πια.

Μέσα Ιουλίου λοιπόν, με την αγωνία να έχει χτυπήσει κόκκινο, κληθήκαμε να δώσουμε τις πιο σημαντικές εξετάσεις της μαθητικής μας ζωής. Και σαν να μην έφτανε η καθυστέρση, μας ήρθε κι ένα ξεγυρισμένος καύσωνας διαρκείας, με 43άρια και 45άρια, να μας αποτελειώσει. Air condition στα σπίτια μας δεν είχαμε, τουλάχιστον στον Πειραιά που μεγάλωσα και ζούσα εγώ. Αγκαλιά με τους ανεμιστήρες την βγάζαμε όλη νύχτα και το πρωί, σαν κοτόπουλα από την ζέστη μπαίναμε στις πυρωμένες τάξεις για να γράψουμε.

Ε λοιπόν, σχεδόν 30 χρόνια μετά, μπορώ με σιγουριά να πω ότι δεν πάθαμε και τίποτα! Όλα στο μυαλό μας είναι τελικά. Ακόμη και ο καύσωνας! Κουράγιο αδέλφια... Θα περάσει...

Υ.Γ. η φωτο είναι από τα καθιερωμένα μπουγέλα μετά το τέλος του γολγοθά, στο προαύλιο του 1ου Λυκείου Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Διαβάστε τη στήλη Ρετρό...

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

2 Ιουν. 2017

Δεν ανήκω στους ανθρώπους που ζούνε κολλημένοι στο χθες... Το αντίθετο θα έλεγα. Δεν ανήκω καν σε εκείνους που βρίσκουν ότι "παλιά ήταν όλα καλύτερα". Μου αρέσει η ζωή που προχωράει με τα καλά και τα κακά της και νοσταλγώ όμορφες στιγμές που έφυγαν αλλά όχι βασανιστικά. Γλυκά, σαν μια τρυφερή ανάμνηση που νιώθω τυχερή γιατί την έζησα. Γιατί την κουβαλάω σαν "προίκα" και πάω για άλλα...

Πριν από λίγες εβδομάδες όμως, η πανέξυπνη κόρη ενός γείτονα, ετών 13, επιστρέφοντας από μία ημερήσια σχολική εκδρομή, με γύρισε στο παρελθόν και με έκανε να νιώσω "μεγάλη", σχεδόν "σοφή γερόντισσα". 

-Πώς περάσατε;, τη ρώτησα.

-Ε, ξέρετε... Στο πούλμαν ήταν ωραία γιατί είχαμε τα κινητά μας και παίζαμε. Στο Λουτράκι βαρεθήκαμε λίγο γιατί οι καθηγητές μας είπαν να τα κλείσουμε..., μου απάντησε.

Αυτό ήταν! Ένα κλικ έγινε μέσα μου και άρχισα να της περιγράφω πόσο ωραία περνούσαμε εμείς στις σχολικές εκδρομές, χωρίς κινητά, σερφάρισμα και ανταλλαγή μηνυμάτων. Με κοίταξε όπως υποθέτω θα έκανε μπροστά σε ένα μουσειακό έκθεμα και την ώρα που με αποχαιρετούσε μου πέταξε την πρόκληση:

-Κυρία Μαρία, βρείτε φωτογραφίες να μου δείξετε, γιατί εμένα μου ακούγεται τραγικά βαρετό αυτό που μου λέτε.

Τις φωτογραφίες από τις σχολικές εκδρομές της δεκαετίας του ΄80, τις είδε μόλις χθες η πιτσιρίκα. Και από όλες, για έναν λόγο που δεν κατάλαβα, την προσοχή της τράβηξε αυτή που αναρτώ. Η πιο θαμπή, η πιο "κουνημένη" από τις άλλες. Την έπιασε στα χέρια της, την κοίταξε σιωπηλή για λίγα λεπτά και μετά σχολίασε:

-Εδώ μοιάζετε να περνάτε πολύ καλά

Κοίταξα στην πίσω πλευρά, για να θυμηθώ πότε τραβήχτηκε.
"1985. Ημερήσια εκδρομή στην Στενή Ευβοίας".

Με την Λιάνα, τη Δήμητρα, την Γιώτα και τον Γιώργο, αγκαλιά με ένα ντέφι, τις φωτογραφίες του Γκάλη και του Σαραβάκου (τι γιατί; τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...) και στο βάθος τον Νίκο, την Μαρία, τον Κώστα και τα άλλα παιδιά, μέσα σε γέλια, χαρά, πειράγματα, τραγούδια, αθώα (ή λιγότερο αθώα) φλερτ... 

Είναι μαγική η τεχνολογία. Είναι ανεκτίμητη η αλλαγή που έχει επιφέρει στις ζωές μας. Όμως - που να πάρει...- υπήρχαν και πράγματα που τα κάναμε καλύτερα χωρίς αυτήν. Και οι σχολικές εκδρομές της εφηβείας μας, ήταν σίγουρα ένα από αυτά...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Διαβάστε τη στήλη Ρετρό...

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

24 Μαϊ. 2017

Την πρώτη φορά που ανανέωσα το διαβατήριο μου με βάση τις αυστηρές προδιαγραφές που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα στα μέσα του 2000, έγινα έξαλλη με την φωτογραφία που υποχρεώθηκα να χρησιμοποιήσω. "Εντελώς άβαφτη, με τα μαλλιά να μην πέφτουν στο πρόσωπο, ακίνητη, αγέλαστη... αλλιώς το σύστημα θα τις απορρίψει", μου εξήγησε ο φωτογράφος βγάζοντας μου μία από τις χειρότερες φωτογραφίες της ζωής μου (νόμιζα...).

Τότε, το είχα θεωρήσει υπερβολή και το είχα αποδώσει στην "αμερικανική υστερία" που είχε επικρατήσει μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων. Όλα αυτά μέχρι που μία ανασκαφή του μπαμπά μου στα μπαουλάκια του με τα ενθύμια του χθες, έφερε στο φως ένα διαβατήριο που είχα βγάλει την δεκαετία του ΄80.

Ιούνιος 1985, περνάω αυτήν την υπέροχη φάση της εφηβείας που δεν θέλω καθόλου να μοιάζω με χαριτωμένο καστανόξανθο κοριτσάκι με γρκίζα ματάκια και κάνω ό,τι μπορώ για να μεταμορφωθώ σε αγριάνθρωπο απροσδιορίστου φύλου. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του διαβατηρίου μου. Ουσίες δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου (για να ακριβολογώ δεν έχω δοκιμάσει ούτε κανονικό τσιγάρο) όμως αυτή η εικόνα θα ήταν αρκετή για να κινητοποιήσει άνετα τις τελειωνακές αρχές όλου του πλανήτη που -θεωρώντας με ως ύποπτη για χρήση, κατοχή και διακίνηση απαγορευμένων ουσιών- θα μπορούσαν άνετα να με συλλάβουν!

Ευτυχώς για μένα, τα μέτρα ασφαλείας των αεροδρομιών όλου του κόσμου μάλλον παραήταν χαλαρά την δεκαετία του ΄80 κι έτσι όχι μόνο δεν κίνησε υποψίες η φάτσα μου αλλά δεν βρέθηκε ούτε ένας αστυνομικός να παρατηρήσει ότι τα "ΚΑΣΤΑΝΑ" μάτια που αναγράφονται φαρδιά πλατιά ότι διαθέτει η κάτοχος του διαβατηρίου, δεν ταιριάζουν επ' ουδενί με τα γκριζοπράσινα δικά μου! Και επειδή βλέπω ότι το χρώμα ματιών είναι συμπληρωμένο με σφραγιδούλα, κάτι μου λέει ότι οι Ελληνικές Υπηρεσίες Έκδοσης Διαβατηρίων των '80s είχαν μόνο δύο επιλογές: Μαύρα ή Καστανά. Πράσινα και Γαλάζια, στο πυρ το εξώτερον... Με λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε τώρα;

Ξεφυλλίζοντας σήμερα εκείνο το χειρόγραφο διαβατήριο, με την άθλια φωτογραφία και τα λανθασμένα στοιχεία (ακόμη και η υπογραφή δεν είναι δική μου...), το μόνο που μπορώ να αισθανθώ είναι ανακούφιση γιατί η Ελλάδα υποχρεώθηκε να υιοθετήσει τις αυστηρές προαδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα αυτό. Το εάν και κατά πόσο μπορούν να παραβιαστούν από τους κακοποιούς και τους τρομοκράτες, είναι άλλο θέμα.  

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Διαβάστε τη στήλη Ρετρό...

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα