23 Οκτ. 2017

Οι πολύτιμες κοριτσοπαρέες....

 

Μπαίνουν στο βαγόνι του Μετρό με τα σχολικά σακίδια κρεμασμένα στους ώμους τους. Κοριτσοπαρέα, πέντε στον αριθμό. Γύρω στα 17, ντυμένες όλες με σκισμένα τζην και στενά μπλουζάκια, μιλάνε δυνατά, γελάνε, διαφωνούν.

Τα θέματα που μονοπωλούν την κουβέντα είναι τα μαθήματα ("τι θα μου χρειαστεί ρε φίλε να ξέρω για την μεταβιομηχανική κοινωνία αφού θα γίνω σχεδιαστρια;"), ο καιρός ("μ@λ@κ@ αν βρέξει το Σάββατο πώς θα βάλω τις σουέντ μπαλαρίνες;") και, φυσικά, τα αγόρια ("καλά αν περιμένει να φτάσουν Χριστούγεννα για να στείλει, θα έχω αλλάξει κινητό πες του").

Κάποια στιγμή η κουβέντα παίρνει φωτιά, η κοντούλα της παρέας διαφωνεί με την ψηλή, οι άλλες τρεις προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες. Τις κοιτάζω χαμογελώντας. Είναι σαν να βλέπω εμένα στην ηλικία τους. Μαζί με την Μαριάνθη, την Δήμητρα, την Νεκταρία, τη Λιάνα, τη Γιώτα, τη Λίζα... Τριάντα χρόνια πριν. Σχεδόν μας ακούω να γελάμε. Να μαλώνουμε. Να προβληματιζόμαστε. Να αγωνιούμε. Να ονειρευόμαστε... Με την υπερβολή, την αθωότητα, την ανεμελιά των 17 μας χρόνων...

Ο συρμός σταματάει. Φτάνω στον προορισμό μου.  Στάση Συγγρού- Φιξ. Πρέπει να κατέβω. Δεν το κάνω. Συνεχίζω για Νέο Κόσμο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Θέλω να τις ακούσω λίγο ακόμη... Να τους πω ότι αυτό που ζουν είναι υπέροχο, μοναδικό, ανεπανάληπτο... Να τις παροτρύνω να το απολαύσουν, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν, γιατί δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.

Δεν το τολμώ. Φοβάμαι ότι θα τους φανώ γραφική. Ίσως και λίγο παλαβή. Σκέφτομαι πώς θα μας φαινόταν εμάς τότε, εάν μία κυρία μέσα στο τραίνο μας έδινε την ευχή "κορίστια είστε τυχερές που έχετε η μία την άλλη, μακάρι να κρατήσει για πάντα αυτή η σχέση". Μου έρχεται στο νου η θανατηφόρα ατάκα που θα πετούσε η Δήμητρα. Το κρυφό γέλιο της Λιάνας πίσω από την πλάτη της Γιώτας. Η ματιά που θα αντάλασσα εγώ με την Νεκταρία. Η ευγενική αντίδραση της Λιζας και της Μαριανθης για να σώσουν την τιμή της παρέας και να μην φανούμε αγενείς.

Κατεβαίνω στον επόμενο σταθμό, χωρίς να τους πω τίποτα. Με την σκέψη ότι τα δώρα της ζωής δεν έχουν αξία αν δεν τα ανακαλύψεις μόνος σου...

Σημ: η φωτο είναι από σχολική εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη. Τριάντα χρόνια πριν. Η Λίζα δεν φαίνεται. Εκτελεί χρέη φωτογράφου...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"