Φιλία

17 Νοε. 2017

Έχουν περάσει δέκα ημέρες από την παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" στο Kremlino στον Πειραιά. Κι εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να βρω τις λέξεις για να εκφράσω τα συναισθήματα που μου χαρίσατε όλοι εσείς που βρεθήκατε κοντά μου.

"Ωραία συγγραφέας! Δεν βρίσκεις λόγια για να περιγράψεις συναισθήματα..." θα μου πείτε. Κι όμως... Όταν πρόκειται για τα δικά μου συναισθήματα, το κεφάλι μου θαρρείς κι αδειάζει από λέξεις... Γι αυτό είπα να αποφύγω τα πολλά λόγια και να περιοριστώ σε "ευχαριστώ", όχι τυπικά, αλλά καρδιάς! Εξαλλου (πείτε την αλήθεια) όλοι καταλάβατε πώς με κάνατε να νιώσω...

Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία. Μέσα από τις σελίδες του περνούν ο έρωτας, ο πόνος, η προδοσία, η απογοήτευση, η συντριβή αλλά και η δύναμη της φιλίας. Εκείνης που "μετακινεί και βουνά". Την βραδιά της παρουσίασης του βιβλίου μου, εγώ την ένιωσα αυτήν τη φιλία. Είχε κατακλύσει κάθε γωνιά της αίθουσας και με έκανε να νιώθω ευλογημένη.

Γιατί είσαστε εκεί...

Εσείς που "βαφτίσατε" τους ήρωές μου με τα ονόματά σας και με βοηθήσατε (εν αγνοία σας) να τους πλάσω δανειζόμενη στοιχεια του χαρακτήρα σας. Ο αδελφός μου Νίκος Παναγοηλιόπουλος (τι σημασία έχει αν ήσουν στο Παλαουάν των Φιλιππίνων, ήσουν και στον Πειραιά, μέσα από τον Γιώργο μας και όχι μόνο...). Οι φίλες ζωής από το σχολείο (τίποτα δεν θα ήταν ίδιο χωρίς εσάς!) Μαριάνθη Πατέρα, Δήμητρα Παβέλη, Λιάνα Μπίλια, Λιζα Πέππα (χάρη στην τεχνολογία, η Σκωτία είναι δίπλα μας) και (τελευταια για να κάνεις εντύπωση όπως πάντα) Νεκταρία Νταούτη. Σας αγαπάω!

Η Μάικα Ανδρικάκη (που το ξεχωριστό όνομά σου έδωσε άλλη πνοή στο βιβλιο μου) και ο Αντώνης Ανδρικάκης (αν το βιβλίο ήταν τραγούδι θα ήταν το δικό σου "Θέλω να σε δω"). Ο Γιώργος Λοράνδος (πόσο με βοήθησες να δημιουργήσω τον ήρωά μου!). Η Μάρα Χαρμαντά και η Κωνσταντίνα Αράπογλου (όποιος είπε ότι η τηλεόραση είναι ένας ανταγωνιστικός χώρος που δεν υπάρχουν αληθινές σχέσεις δεν είχε την τύχη να δουλέψει μαζί σας). Ο Δημήτρης Τσίρος και η Μαρία Ραγκούση (δεν είσαστε στην αίθουσα, αλλά εγώ σας έβλεπα εκεί!). Η πολύτιμη Ρεγγίνα Ραφτοπούλου (εσύ ετοιμάσου και για το επόμενο...). Ο μοναδικός Πάνος Τόλης (καθοριστική η παρουσία σου στο βιβλίο αν και μικρή σε διάρκεια, όπως όλων των guest stars...)

Οι Πειραιώτες! Οι φίλοι των γονιών μου: κυρίες Κατερίνα Γλυνού, Μαίρη Κουρτέσση, Τζένη Κωστούρου, Ελένη Κουτσολιάκου, Ειρήνη Ζαχαρία, ζεύγος Γιώργου Ξυφαρά, σας ευχαριστώ που μου κάνατε τόσο μεγάλη αγκαλιά σαν να ήμουν μέλος της οικογένειάς σας. Οι συμμαθητές και φίλοι από τα χρόνια του σχολείου: Ρέτα Μπεναρδή, Σοφία Μπεναρδή, Χριστίνα Μπάχλα, Μπέττυ Αρμένη ελπίζω να νιώσατε πόσο με συγκινήσατε, Μανώλη Παπαδοκωνσταντάκη με εσένα  στο τσακ γλίτωσα τα κλάματα που θα κατέστρεφαν εντελώς το μακιγιάζ μου, Τζένη Μπουτσελάκη, θα το γράψουμε οι δυο μας το βιβλίο θα το δεις, Μαρούσσα Πατέρα, για εμένα είσαι πάντα σαν μικρή αδελφή). Η καθηγήτριά μας, Φώφη Καμπουροπούλου (δεν ξέρω τι κάνεις κι ενώ εμείς μεγαλώσαμε, εσύ έμεινες ίδια..). Ο Πειραιώτης φωτογράφος και καλός φίλος πια Χάρης Εργατίδης (είχες μόνο τρία λεπτά για την φωτογραφία του βιογραφικού μου στο βιβλίο κι έκανες τα μαγικά σου) με την θεά μανούλα του! Η γυναικολόγος και φίλη Έλενα Παπασταφίδα-Βολίκα και ο γιος της Γιώργος Βολίκας (σημειώστε το όνομά του γιατί σύντομα η μουσική που συνθέτει θα μπει σε όλα τα σπίτια). Ο αδελφικός φίλος Γιώργος Φραντζής (τόσες πρωτιές μαζί, αυτήν θα έχανες;). Ο σημαντικός Πειραιώτης εκπαιδευτικός Κώστας Ζουρδός.

Οι δικοί μου άνθρωποι! Η Μαρία Ανδρικάκη (ΜΟΥ). Οι γυναίκες του "ήρωά μου": Λίλυ Λοράνδου και Παντελία Κωνσταντινίδου (σας αγαπάω!). Οι Ελένη και Άρτεμις Μπαξεβανίδη(η οικογένειά μου!). Θείοι, θείες και ξαδέλφια: η Ελένη και ο Δημήτρης Σαμλής. Ο Βασίλης και η Πόπη Μαγκούλια. Η Λουκία Πέλλα. Ο Γιώργος Δεμέναγας. Η κυρία Τέτα (μου) Σουμελίδη.  

Οι άνθρωποι των δικών μου ανθρώπων. Η δεύτερη οικογένεια της Μαρίας μου: Γιάννη Τζαγκαράκη, Ελένη Όθωνα, Μαργαρίτα και Γιώργο Τζαγκαράκη, ήταν ανεκτίμητη για εμένα η στήριξή σας. Μάνθο Παπαπούλια (κράτα μου θέση στο αμφιθέατρο όταν θα δίνεις διαλέξεις για την αστροφυσική), Αλέκο και Νικόλα Καλογερόπουλε (σας ευχαριστώ που μου φέρατε τη Λιάνα μου). Κώστα και Βάσω Μανδελενάκη (ευχαριστώ που μοιραστήκατε τη χαρά μου). Μόρφω Βρεττάκου (πόσο σε ευχαριστώ!). Αφροδίτη Γεωργιάδου (σας αγαπάω!)

Οι φίλοι του facebook και οι αναγνώστες του thisismarias.com. Χωρίς την δική σας παρότρυνση, το βιβλίο θα είχε μείνει μάλλον στα συρτάρια μου να κάνει παρέα στα υπόλοιπα έτοιμα έργα μου. Τζένη Δημητριάδου, Νινέττα Σκουλούδη, Μαρία Σφυράκη, Στάσα Ρακιντζίδου ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!  Γιούλη Τσακάλου και Γεωργία Ρετετάκου, δημιουργοί των δύο υπέροχων ομάδων βιβλιόφιλων του facebook νιώθω τυχερή για την στήριξη σας (ούτε που φανταζόμουν πόσο παρασκήνιο έχει ο χώρος του βιβλίου και είναι τόσο παρήγορο να υπάρχουν σε αυτόν άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά όπως εσείς...). 

Οι πρώην συνεργάτες που έγιναν φίλοι, αφού χτίσαμε από κοινού ευλογημένες αναμνήσεις. Ο σηνοθέτης μου Βάνιας Βλαχοδημητρόπουλος με την ηθοποιό Θεοδώρα Παπαϊωάννου (του), ο (άνθρωπος-έξω καρδιά) Δημήτρης Ραλάκης με την Δήμητρα Διαμαντοπούλου (σ΄ευχαριστώ για την πολύτιμη κριτική σου!). Η Ελένη Τσαρίδου (ο φυσικός σου χώρος είναι η τηλεόραση και χαίρομαι που ήμουν εκεί όταν τον βρήκες). O καλλιτέχνης του μακιγιάζ Δημήτρης Μητροπέτρος (με την καλλονή μητέρα του). Η δημοσιογράφος Αρετή Μπέσκα (με το φωτεινό πρόσωπό της που σου δίνει δύναμη και μόνο που την κοιτάς). Ο (σπουδαίος!) συγγραφέας και σκηνοθέτης Μανώλης Μαύρος και η Ρένα Σανταμούρη. Η Ελένη Αλειφέρη (σύντομη συνεργασία-μακάρι να επαναληφθεί).

Οι δημοσιογράφοι του Star. Η νύφη μου Δέσποινα Μανδελενάκη (είναι λίγο το ευχαριστώ!), η Ελένη Τσαγκά (εσύ πάντα με συγκινείς), η Κατερίνα Παπακωστοπούλου (με την θεά κλώνο-κόρη της), η Έλγκα Νταϊφά (αυτό το χαμόγελό σου!). Ο Χρήστος Μπακάλογλου (εμάς μας ενώνει και ο Πειραιάς!), ο Σπύρος Σιγούρος (το βίντεο που ετοίμασες ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου- σ' ευχαριστώ!). Άφησα τελευταία την Ελισάβετ Νικολαϊδου, στενή συνεργάτη της Ζήνας Κουτσελίνη, που έγινε μια ζεστή αγκαλιά για εμένα και το βιβλίο μου (είσαι σπάνιος άνθρωπος)!

Η οικογένεια των Εκδόσεων Ωκεανός. Η εκδότρια Ελένη Κεκροπούλου (που μου χάρισε την ευκαιρία να κάνω το όνειρό μου βιβλίο), η υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων Μαρία Κουκουβίνου (πόση τύχη να συνεργάζομαι μαζί σου!), οι συγγραφείς Τζένη Καλλέργη, Ελευθερία Μεταξά, Μαρία Χανιώτου, Γερακίνα Μπουρίκα, Αθηνά Μπούτιβα (σας ευχαριστώ, ήταν σημαντικό για εμένα να είστε εκεί!), η Μένια Παντολέων και ο Γιώργος Παυλάκης (που παίρνετε τα "παιδιά" μας από "το χέρι" και τα πάτε στα ράφια των βιβλιοπωλείων και από εκεί στις καρδιές των αναγνωστών).

Φίλες από τα παλιά, που αψήφισαν αποστάσεις και υποχρεώσεις και ήρθαν δίπλα μου. Ρέα Παπαδιαμαντοπούλου, Νανώ Γεωργακοπούλου, Ιωάννα Πανάρετου, στεκόσαστε όρθιες ακριβώς απέναντί μου και έπαιρνα κουράγιο (αφήστε που τέτοιες γυναίκες είναι κρίμα να κάθονται).

Άνθρωποι που γνώρισα σε ένα τηλεοπτικό πλατό κι βρέθηκαν κοντά μου για να με στηρίξουν. Ηλία και Άννυ Φιλίππου (σας νιώθω φίλους πια, σας αγαπώ και σας ευχαριστώ), Μιχάλη Γκούση (τα Latin4you σου θα είναι πάντα στην καρδιά μου), Μαίρη Βιντιάδου και Χρίστο Αντωνιάδη (ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη η παρουσία σας).

Άνθρωποι που εκτιμώ απεριόριστα. Ο τ. αντιεισαγελέας του Αρείου Πάγου κ. Κυριάκος Καρούτσος. Το μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας κ. Κυριάκος Μαριδάκης. Ο πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων ΝΑ Αττικής Γιώργος Καλλιακμάνης. Η Άννα Νταλάρα. Η κ. Λίτσα Νιαρχάκου και ο κ. Θεολόγος Μυρμιγγίδης.  Η Αριάδνη Μπουναφάτσου. 

Οι φίλες από το Παλαιό Φάληρο, Αγγελική Τσιχλιά και Μαρία Λαγάνη (τι ωραίες που είμαστε ντυμένες με τα κάλα μας!). Το κορίτσι με τα "μαγικά" χέρια που με είχε κάνει όμορφη εκείνη τη μέρα, Ορνέλα Μπλέντι και η διευθύντρια του Female, Future & Men Εύα Σούλα. 

Οι άνθρωποι του Bookia.gr. Πόπη Ξoφάκη και Παναγιώτη Σιδηρόπουλε όλοι μιλάνε για τον υποδειγματικό τρόπο κάλυψης της εκδήλωσης! Σας ευχαριστώ για όλα. Ήταν ανέπλιστη Τύχη το ότι σας γνώρισα!  

Άνθρωποι που συνάντησα για πρώτη φορά και όμως με αγκάλιασαν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Μαρία-Άννα Προσαλίκα, Λουκία Τζανέλλη, Δέσποινα Τσολάκη, χάρηκα από καρδιάς!

Άφησα για το τέλος τη Ζήνα Κουτσελίνη (είναι κάποιες συναντήσεις που εγώ τις λέω καρμικές) και τον Γιώργο Τσούκαλη (το να μιλάς εσύ για εντυπωσιακές ανατροπές στο βιβλίο μου είναι μέγα παράσημο), γιατί τους έχω εκφράσει ήδη τα συναισθήματά μου.

Όσο για τους γονείς μου, Γιώργο και Ελένη Παναγοηλιοπούλου και τους άντρες της ζωής μου, Κώστα και Κωνσταντίνο Χαρδαβέλλα, δεν χρειάζεται αν γράψω τίποτα δημοσίως. Τους τα λέω και τους τα δείχνω καθημερινά. Στους δύο Κωνσταντίνους μου άλλωστε, είναι αφιερωμένο το βιβλιο (και όχι μόνο!). 

Σας ευχαριστώ όλους!! Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" πήρε τόση αγάπη εκείνο το βράδυ της πρώτης του εμφάνισης, που είμαι απολύτως βέβαιη ότι θα την "κουβαλάει" σε όλη του την πορεία!

Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ τις φωτογραφίες και ΕΔΩ το βίντεο της εκδήλωσης.

Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός. Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμά του ΕΔΩ 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
p
anagopoulou@thisismarias.com

24 Οκτ. 2017

Βρεθήκαμε τυχαία στον τόπο του εγκλήματος των σχολικών μας χρόνων: το Πασαλιμάνι. Σαν να συνωμότησε το σύμπαν... Οι δυο είχαν ραντεβού μεταξύ τους, η τρίτη η "ξενιτεμένη" είχε έρθει βόλτα στο πατρικό της κι εγω κατέβηκα στον Πειραιά για μια δουλειά που δεν θα κρατούσε περισσότερο από 10 λεπτά. Μείναμε 2 ώρες!

Αλλάξαμε όλες τα οικογενειακά προγράμματα, παγωσαμε τις υποχρεώσεις, τηλεφωνήσαμε στην πέμπτη της παρέας και χαρίσαμε στους εαυτούς μας ενα Σαββατιάτικο time out.

 

Είναι μαγικό αυτό που σε δένει με τις φίλες της εποχής των θρανίων. Μπορεί να κάνεις εβδομάδες, μήνες, χρόνια να τις συναντήσεις κι όμως μόλις βρεθείτε πιάνετε την κουβέντα από εκεί που την είχατε αφήσει την τελευταία φορα...

Σαν μια αόρατη κλωστή να κρατάει ενωμένο το τότε με το τώρα, κόντρα στις ριζικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι ζωές μας έχουν αλλάξει, εμείς έχουμε αλλάξει... Μα κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους, η Μαρία των χρόνων της ανεμελιάς παίρνει αμπάριζα κάθε τι άλλο μέσα μου.

 

Ενώνει τα χέρια της με την παλιά Μαριάνθη της αισιοδοξίας, τη Νεκταρία της σκανταλιάς, τη Δήμητρα της αθωότητας, τη Λιάνα της ελπίδας, τη Λίζα της δύναμης και μαζί με όλα τα άλλα κορίτσια (ναι, κορίτσια, τι κι αν βαδίζουμε σιγά σιγά στην ευθεία των πρώτων -ηντα) κάνουμε βουτιά στο χρόνο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και στις ζωές μας , όλα παραμένουν όπως τα αφήσαμε. Τα προβλήματα, οι αγωνίες, οι ανηφόρες...

Μόνο εκείνη η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια είναι λίγο διαφορετική. Σαν κάτι να την έχει απαλύνει... Σαν να της έχει κάνει μπότοξ. Μπότοξ-ψυχής...

UPDATE: Και οι πέντε παιδικές φίλες μου, έχουν δανείσει τα ονόματά τους αλλά και κομμάτια από την ψυχούλα τους, στις ηρωίδες του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" από τις Εκδόσεις Ωκεανός. 

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

23 Οκτ. 2017

 

Μπαίνουν στο βαγόνι του Μετρό με τα σχολικά σακίδια κρεμασμένα στους ώμους τους. Κοριτσοπαρέα, πέντε στον αριθμό. Γύρω στα 17, ντυμένες όλες με σκισμένα τζην και στενά μπλουζάκια, μιλάνε δυνατά, γελάνε, διαφωνούν.

Τα θέματα που μονοπωλούν την κουβέντα είναι τα μαθήματα ("τι θα μου χρειαστεί ρε φίλε να ξέρω για την μεταβιομηχανική κοινωνία αφού θα γίνω σχεδιαστρια;"), ο καιρός ("μ@λ@κ@ αν βρέξει το Σάββατο πώς θα βάλω τις σουέντ μπαλαρίνες;") και, φυσικά, τα αγόρια ("καλά αν περιμένει να φτάσουν Χριστούγεννα για να στείλει, θα έχω αλλάξει κινητό πες του").

Κάποια στιγμή η κουβέντα παίρνει φωτιά, η κοντούλα της παρέας διαφωνεί με την ψηλή, οι άλλες τρεις προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες. Τις κοιτάζω χαμογελώντας. Είναι σαν να βλέπω εμένα στην ηλικία τους. Μαζί με την Μαριάνθη, την Δήμητρα, την Νεκταρία, τη Λιάνα, τη Γιώτα, τη Λίζα... Τριάντα χρόνια πριν. Σχεδόν μας ακούω να γελάμε. Να μαλώνουμε. Να προβληματιζόμαστε. Να αγωνιούμε. Να ονειρευόμαστε... Με την υπερβολή, την αθωότητα, την ανεμελιά των 17 μας χρόνων...

Ο συρμός σταματάει. Φτάνω στον προορισμό μου.  Στάση Συγγρού- Φιξ. Πρέπει να κατέβω. Δεν το κάνω. Συνεχίζω για Νέο Κόσμο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Θέλω να τις ακούσω λίγο ακόμη... Να τους πω ότι αυτό που ζουν είναι υπέροχο, μοναδικό, ανεπανάληπτο... Να τις παροτρύνω να το απολαύσουν, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν, γιατί δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.

Δεν το τολμώ. Φοβάμαι ότι θα τους φανώ γραφική. Ίσως και λίγο παλαβή. Σκέφτομαι πώς θα μας φαινόταν εμάς τότε, εάν μία κυρία μέσα στο τραίνο μας έδινε την ευχή "κορίστια είστε τυχερές που έχετε η μία την άλλη, μακάρι να κρατήσει για πάντα αυτή η σχέση". Μου έρχεται στο νου η θανατηφόρα ατάκα που θα πετούσε η Δήμητρα. Το κρυφό γέλιο της Λιάνας πίσω από την πλάτη της Γιώτας. Η ματιά που θα αντάλασσα εγώ με την Νεκταρία. Η ευγενική αντίδραση της Λιζας και της Μαριανθης για να σώσουν την τιμή της παρέας και να μην φανούμε αγενείς.

Κατεβαίνω στον επόμενο σταθμό, χωρίς να τους πω τίποτα. Με την σκέψη ότι τα δώρα της ζωής δεν έχουν αξία αν δεν τα ανακαλύψεις μόνος σου...

Σημ: η φωτο είναι από σχολική εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη. Τριάντα χρόνια πριν. Η Λίζα δεν φαίνεται. Εκτελεί χρέη φωτογράφου...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"

22 Αυγ. 2017

Young Couple in City at Night

Δεν χαϊδεύω τα αυτιά των ανθρώπων που αγαπάω. Όπως δεν τους λέω ποτέ τη γνώμη μου αν δεν μου την ζητήσουν. Τα γνωρίζουν καλά και τα δύο οι φίλοι μου. Γι αυτό όταν αποφασίζουν να μου κάνουν την ερώτηση "τι λές;", είναι έτοιμοι να ακούσουν τι λέω. Τους θαυμάζω απεριόριστα γι αυτό. Είναι δύσκολο να ακούς από ανθρώπους που ξέρεις ότι σε αγαπάνε, πράγματα που εσύ ο ίδιος αποφεύγεις να πεις στον εαυτό σου. Θέλει δύναμη, κότσια. Που εγώ συχνά δεν τα έχω. Γι αυτό και στις παρέες μου ήμουν και παραμένω εκείνη που θέτει λιγότερο από όλους την ερώτηση "τι λες;" στους άλλους. Όχι γιατί τα ξέρω όλα. Αλοίμονο... Αλλά γιατί δεν έχω πάντα το κουράγιο να αντιμετωπίσω τις αλήθειες τους. Και -ένα μυστήριο πράγμα!- οι φίλοι σπανίως λαθεύουν στις αλήθειες τους.

Μιλώντας σήμερα με μία αγαπημένη ετών, η κουβέντα έφτασε στον συγκλονιστικό επικήδειο με τον οποίο ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος αποχαιρέτησε τη Ζωή Λάσκαρη.

"Έχει κολλήσει στο μυαλό μου η κουβέντα που της είπε: εγώ σου στάθηκα μία και εσύ δέκα, πάντα με συγχωρούσες, σ' ευχαριστώ για όλα", σχολίασα. 

Καθυστέρησε η αντίδρασή της. 

"Γιατί δεν μιλάς;", απόρησα.

"Γιατί δεν συμφωνώ. Αναρωτιέμαι αν τα  σπουδαία λόγια που είπε ο Λυκουρέζος, έχουν την ίδια βαρύτητα όταν τα λέμε στον σύντροφό μας κοιτάζοντας τον στα μάτια και όχι σε στιγμές τραγικές. Όπως ο χωρισμός. Ή ακόμη χειρότερα ο θάνατος. Αν ας πούμε σήμερα το βράδυ εκεί που θα βλέπουμε τηλεόραση με τον άντρα μου, γυρίσει και μου πει "σε ευχαριστώ που πάντα με συγχωρείς", εγώ τι πρέπει να του απαντήσω; Να το θεωρήσω συγκινητικό όπως το βρήκες εσύ ακουγοντάς το από τον Λυκουρέζο ή να του πω την αλήθεια;"

"Η οποία αλήθεια είναι;".

"Ό,τι κουράστηκα να είμαι πάντα εγώ εκείνη που συγχωρεί. Ότι δεν σημαίνει τίποτα για εμένα το ευχαριστώ του. Αυτό που θα είχε αξία θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει όλα εκείνα που μετά με οδηγούν στην συγχώρεση".

"Η κάθε σχέση είναι μοναδική και δεν μπορεί να κριθεί με τα ίδια μέτρα και σταθμά που κρίνεται μια άλλη. Η Ζωή Λάσκαρη και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, έζησαν μαζί 40 χρόνια. Και προφανώς ένα από τα μεγάλα μυστικά της κοινής πορείας τους ήταν αυτή η συγχώρεση που σήμερα ένιωσε την ανάγκη να επικαλεστεί, στο τελευταίο αντίο στη γυναίκα της ζωής του. Αυτό δεν σημαίνει ότι στη δική σου σχέση, θα λειτουργήσει το ίδιο μυστικό".

"Άρα; Αν εκεί που θα βλέπουμε τηλεόραση σήμερα, αύριο, επηρεασμένος από τον Λυκουρέζο, μου πει την ίδια ακριβώς φράση ο ..... τι λες ότι θα πρέπει να κάνω;" επέμεινε εκείνη να ζητάει τη γνώμη μου.

"Λέω ότι δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να σου πει κάτι τέτοιο, μέσα στο επόμενο τριήμερο ο..., την ώρα που θα βλέπετε τηλεόραση, άρα τζάμπα προβληματιζόμαστε. Έχει τους ευρωπαϊκούς αγώνες ποδοσφαίρου Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, με την ομάδα του καλού σου να δίνει έναν πολύ σημαντικό αγώνα. Όλα τα άλλα, μπορούν να περιμένουν. Ειδικά τα ευχαριστώ και οι συγγνώμες..."

"Έλα ρε Μαρία!"

"Τι έλα ρε Μαρία! Αφού με ρώτησες, να μην σου πω;"

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

9 Αυγ. 2017

beach, couple, dawn

Είναι ευτυχία να βλέπεις τους φίλους σου να ερωτεύονται.

Κι ας χάνονται για μέρες ολόκληρες χωρίς ένα τηλεφώνημα ("κι εμείς αγαπήσαμε αλλά ένα ρημαδοτηλέφωνο το κάναμε", τους γκρινιάζεις).

Ας στέλνουν μόνο ένα sms όταν έχουν ανάγκη βοήθειας ("μου λέει να πάμε για σούσι. αυτό με τα φύκια είναι; κι αν ξεράσω;", σου γράφουν).

Ας καταλαβαίνεις ότι δεν ακούνε λέξη όταν τους μιλάς ("τι είπες;", σε ρωτάνε για δέκατη φορά με το χαμόγελο του ηλιθίου ζωγραφισμένο στο στόμα).

Ας εκνευρίζεσαι βλέποντας τις χιλιάδες ζουζουνιάρικες σέλφις που ανεβάζουν στα social media (συνοδεία πολλών καρδούλων, ροζ συννεφακίων και κατακόκκινων χειλακίων)

Ας αντιλαμβάνεσαι ότι τα παραμορφωτικά γυαλιά του έρωτα κάνουν τους συντρόφους τους να μοιάζουν σαν σωσίες των Μπραντ Πητ/Σαρλίζ Θερόν στα μάτια τους (ενώ μωρέ, δεν είναι!).

Είναι ευλογία να ξέρεις ότι μια φίλη ή ένας φίλος, νιώθει πεταλούδες στο στομάχι, χάνει την γη κάτω από τα πόδια της/του, κολλάει στην γλύκα των πρώτων μελιών...

Και κάθε φορά, εύχεσαι η επιλογή τους να είναι η σωστή. Να μην τους απογοητεύσει. Να μην τους πονέσει. Να μην τους πληγώσει.

Ακόμη κι αν εσύ το βλέπεις, το διαισθάνεσαι ότι πάλι σε βάτραχο έπεσαν, ότι πάλι σκάρτη θα τους βγει η ωραία κοιμωμένη. 

Γι αυτό είναι οι φίλοι. Για να είναι εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Εύχονται τα καλύτερα. Αλλά αν (χτύπα ξύλο!) δεν έρθουν, τεντώνουν ώμο, κερνάνε βότκα και ακούνε τα ίδια και τα ίδια. Πολλές φορές. 

Αφιερωμένο σε μια φρεσκοερωτευμένη φίλη (θα πήξεις!!).

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ