Φιλία

16 Απρ. 2018

Image may contain: 3 people, people standing, wedding and indoor

Σοβαρή, αυστηρή, ελαφρώς απόμακρη, ακόμη κι αν δεν ξέρεις το επάγγελμά της εύκολα το υποθέτεις από το ύφος της. Μόλις δε ανοίξει το στόμα της κι αρχίσει να μιλάει, τότε δεν μπαίνεις καν στον κόπο να την ρωτήσεις. Είναι δικηγόρος. Χωρίς αμφιβολία. Όχι μόνο γιατί μεγάλωσε σε οικογένεια νομικών, αλλά κυρίως γιατί... γεννήθηκε δικηγόρος.

Μαζί από την πρώτη τάξη του Γυμνασίου, την θυμάμαι να μιλάει πάντα σαν συνήγορος! Των φίλων της, των συμμαθητών της, του εαυτού της...

Έλυνε λάθος την άσκηση μαθηματικών στον πίνακα... Κι ύστερα αγόρευε, αρνούμενη να δεχτεί ότι δεν γίνεται η ρίζα του 2 να είναι το 8!

Μας έφερνε λάθος παραγγελία ο σερβιτόρος στην καφετέρια... Κι εκείνη του παρέθετε τα δικαιώματα του καταναλωτή! 

Διαφωνούσε με κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα... Και τηλεφωνούσε στο τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού για να υποβάλλει τις ενστάσεις της στην έκπληκτη τηλεφωνήτρια!

Θέλαμε να αλλάξουμε ένα ρούχο χωρίς να έχουμε δικαίωμα αλλαγής.... Και προέβαλε τα επιχειρήματά της στον υπεύθυνο του καταστήματος μιλώντας του στην καθαρεύουσα!

Αν δεν την γνωρίζεις, μπορεί να την θεωρήσεις λίγο ψυχρή. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι πίσω από τα αυστηρά μπλε μάτια της και την ατσαλάκωτη εικόνα της, κρύβεται τόσο χιούμορ! Ικανό να σε οδηγήσει στην τουαλέτα από τα γέλια, με μία και μόνη ατάκα. "Θανατηφόρα"! Ειπωμένη την πιο λάθος στιγμή, με τον πιο άκυρο τρόπο, πάντα με σοβαρό ύφος, χωρίς πολλές πολλές χαριτωμενιές!

Την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας μια παρέα νεαρών κοριτσιών να κάνει "χαβαλέ", ανταλλάσσοντας χοντροκομμένα αστεία μέσα στο σούπερ μάρκετ. Μπορεί μεγαλώνοντας να παραξενεύω, αλλά με ενόχλησε το τόσο άκομψο, αγοραίο "χιουμοράκι". Και ο νους μου πήγε αυτομάτως στο άλλο άκρο. Στο ιδιαίτερο, μοναδικό, χιούμορ της Δήμητρας

Την ημέρα του γάμου μου, 26 χρόνια πριν, η Δήμητρα Παβέλη (στα δεξιά μου στην φωτογραφία), ήταν παράνυφος. Μαζί με την έτερη κολλητή, την Μαριάνθη Πατέρα (για την οποία έχω επίσης τόσα πολλά να πω ...). Πηγαίνοντας προς την Εκκλησία όλοι μαζί, γαμπρός, νύφη και παράνυφες μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο, το ραδιόφωνο έπαιξε κάποια στιγμή Βασίλη Τερλέγκα! Και οι ατάκες που ακολούθησαν θα έκαναν τον Γούντι Άλεν, να σκάσει από τη ζήλεια του.

Έτσι κι αλλιώς αν μπορούσα να γράψω ένα σενάριο με ηρωίδα τη Δήμητρα, τότε μια χρυσή σφαίρα κωμικής σειράς θα την είχα στο τσεπάκι... Δεν μπορώ όμως... Και όσοι τυχεροί έχετε μια φίλη "Δήμητρα" αντιλαμβάνεστε το γιατί...

Υ.Γ. Στο "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, επέλεξα να βαπτίσω "Δήμητρα" την αστυνομικό της ιστορίας και να δανειστώ στοιχεία από την προσωπικότητα της παιδικής μου φίλης για να δημιουργήσω την ηρωίδα μου. Άφησα εκτός το χιούμορ της και αξιοποίησα το ταλέντο της να ολοκληρώνει με επιτυχία ό,τι αναλαμβάνει. Το πείσμα της. Την αίσθηση του καθήκοντος. Το "δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου". Την καλά κρυμμένη ευαισθησία της... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

27 Μαρ. 2018

Image may contain: 7 people, people smiling, people sitting, table
 and indoor

Έχουμε μήνες να βρεθούμε. Το ποτάμι της καθημερινότητας μάς έχει παρασύρει στην δική του ροή κι εκείνος ο καφές που όλο λέμε να πιούμε, συνεχώς αναβάλλεται. Φίλες από τα χρόνια του σχολείου. Σχέση χτισμένη στις στέρεες βάσεις των θρανίων. Πασπαλισμένη με τη σκόνη της κιμωλίας. Σημαδεμένη ανεξίτηλα από το μελάνι του στυλό, στην απόχρωση που έχουν τα όνειρα των ανέμελων, ανέφελων χρόνων...

Προχθές, μου έστειλε "έτσι ξαφνικά" ένα sms, μετά από πολύ καιρό. Σαν να συνεχίζαμε μια κουβέντα που είχαμε αφήσει στην μέση το προηγούμενο βράδυ. Την στιγμή που αναβόσβησε το όνομά της στην οθόνη του κινητού μου τηλεφώνου, εγώ έγραφα την λέξη ΤΕΛΟΣ, στο δεύτερο βιβλίο μου. Που είναι η συνέχεια του πρώτου και περιγράφει την ζωή των ηρώων μου 16 χρόνια μετά την καταιγίδα που τους χτύπησε.

Εκείνη, η φίλη των παιδικών χρόνων, έχει δανείσει το όνομά της σε μία από τις κεντρικές ηρωίδες μου. Και όχι μόνο το όνομά της... Πέρασα μαζί της μερόνυχτα, χωρίς να το γνωρίζει, αναβίωσα στιγμές, ατάκες, ματιές, για να μπορέσω να ολοκληρώσω το μυθιστόρημά μου. Και το κλάσμα του δευτερολέπτου που τα κατάφερα, έφτασε το μήνυμά της. Ταράχτηκα διαβάζοντάς το. Ένιωσα τη γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια μου. 

Πώς είναι δυνατόν να κατάλαβε; αναρωτήθηκα φωναχτά.

Είναι, άκουσα την απάντηση μέσα μου. Με αυτόν τον μοναδικό, μεταφυσικό, θα μου επιτρέψετε να πω, τρόπο που επικοινωνούν οι φίλοι μεταξύ τους. Με αυτήν την μεγαλειώδη ανεξήγητη δύναμη, που δεν μας αφήνει ποτέ μόνους αλλά είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, σαν κεράκι που σιγοκαίει για να μας προστατεύει.

Μεγάλη περιουσία, ανεκτίμητης αξίας, δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, μόνο κερδίζεται. Φιλία το όνομά της. Εκτιμήστε την! Δεν την κατέχουν όλοι! 

Υ.Γ. Ναι! Το παιδί μου μού μοιάζει εκπληκτικά! Αρκεί να το κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής, όπως εσύ...Φιλιά στη μάνα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Φεβ. 2018

Σχετική εικόνα

Σήμερα κλείνουν τέσσερα χρόνια από τον θάνατό του Σάκη Μπουλά. Ήταν 21 Φεβρουαρίου 2014. Θεωρητικά, θα μπορούσα να γραφω με τις ώρες για τον Σάκη. Πρακτικά, αδυνατώ να το κάνω. Έχω στα αυτιά μου τα λόγια του από την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο και "φύγει"... Σε εκείνη τη στιγμή έχει παγώσει ο χρόνος...

Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω ούτε μία φορά τις επαναλήψεις των σειρών που παίζει...
Δεν μπορώ να ακούσω ούτε την εισαγωγή από το "Φλασάκι" του...
Δεν έχω κοιτάξει ξανά τις φωτογραφίες από τις Πρωτοχρονιές στο σπίτι μας...
Μελαγχολώ κάθε φορά που θυμόμαστε μία από τις αμέτρητες και ανεπανάληπτες ατάκες του από τα καλοκαίρια στη Μύκονο... ...

Υπάρχει όμως ένα τραγούδι του, που κάνει καλό στην ψυχή μου, γι αυτό και το αποζητάω συχνά. Λέγεται "Μια μέρα βροχερή", τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Ζουγανέλης και τους στίχους ο Σάκης:

"Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο.
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο.

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί, τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις.
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή, πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις".

Γνωρίζοντας πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για ένα ταξίδι στο Λονδίνο, που δεν έγινε ποτέ, κάθε φορά που το ακούω υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως "τα ταξίδια" της ζωής μας, πρέπει να γίνονται ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί το "αύριο" είναι πολύ μακρυά... Και μόνο για αυτό το "μάθημα ζωής", σε ευχαριστώ Σάκη...

Ακούστε το τραγούδι εδώ

Υ.Γ. Ο μικρούλης αυτός φόρος τιμής για τον Σάκη, γράφτηκε πριν από δύο χρόνια. Αναδημοσίευσα το σχόλιο μου πέρυσι. Το ξανακάνω και φέτος. Γιατί υπάρχουν κάποια συναισθήματα που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο... Ευτυχώς και δυστυχώς...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
panagopoulou@thisismarias.com
 

17 Νοε. 2017

Έχουν περάσει δέκα ημέρες από την παρουσίαση του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" στο Kremlino στον Πειραιά. Κι εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να βρω τις λέξεις για να εκφράσω τα συναισθήματα που μου χαρίσατε όλοι εσείς που βρεθήκατε κοντά μου.

"Ωραία συγγραφέας! Δεν βρίσκεις λόγια για να περιγράψεις συναισθήματα..." θα μου πείτε. Κι όμως... Όταν πρόκειται για τα δικά μου συναισθήματα, το κεφάλι μου θαρρείς κι αδειάζει από λέξεις... Γι αυτό είπα να αποφύγω τα πολλά λόγια και να περιοριστώ σε "ευχαριστώ", όχι τυπικά, αλλά καρδιάς! Εξαλλου (πείτε την αλήθεια) όλοι καταλάβατε πώς με κάνατε να νιώσω...

Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία. Μέσα από τις σελίδες του περνούν ο έρωτας, ο πόνος, η προδοσία, η απογοήτευση, η συντριβή αλλά και η δύναμη της φιλίας. Εκείνης που "μετακινεί και βουνά". Την βραδιά της παρουσίασης του βιβλίου μου, εγώ την ένιωσα αυτήν τη φιλία. Είχε κατακλύσει κάθε γωνιά της αίθουσας και με έκανε να νιώθω ευλογημένη.

Γιατί είσαστε εκεί...

Εσείς που "βαφτίσατε" τους ήρωές μου με τα ονόματά σας και με βοηθήσατε (εν αγνοία σας) να τους πλάσω δανειζόμενη στοιχεια του χαρακτήρα σας. Ο αδελφός μου Νίκος Παναγοηλιόπουλος (τι σημασία έχει αν ήσουν στο Παλαουάν των Φιλιππίνων, ήσουν και στον Πειραιά, μέσα από τον Γιώργο μας και όχι μόνο...). Οι φίλες ζωής από το σχολείο (τίποτα δεν θα ήταν ίδιο χωρίς εσάς!) Μαριάνθη Πατέρα, Δήμητρα Παβέλη, Λιάνα Μπίλια, Λιζα Πέππα (χάρη στην τεχνολογία, η Σκωτία είναι δίπλα μας) και (τελευταια για να κάνεις εντύπωση όπως πάντα) Νεκταρία Νταούτη. Σας αγαπάω!

Η Μάικα Ανδρικάκη (που το ξεχωριστό όνομά σου έδωσε άλλη πνοή στο βιβλιο μου) και ο Αντώνης Ανδρικάκης (αν το βιβλίο ήταν τραγούδι θα ήταν το δικό σου "Θέλω να σε δω"). Ο Γιώργος Λοράνδος (πόσο με βοήθησες να δημιουργήσω τον ήρωά μου!). Η Μάρα Χαρμαντά και η Κωνσταντίνα Αράπογλου (όποιος είπε ότι η τηλεόραση είναι ένας ανταγωνιστικός χώρος που δεν υπάρχουν αληθινές σχέσεις δεν είχε την τύχη να δουλέψει μαζί σας). Ο Δημήτρης Τσίρος και η Μαρία Ραγκούση (δεν είσαστε στην αίθουσα, αλλά εγώ σας έβλεπα εκεί!). Η πολύτιμη Ρεγγίνα Ραφτοπούλου (εσύ ετοιμάσου και για το επόμενο...). Ο μοναδικός Πάνος Τόλης (καθοριστική η παρουσία σου στο βιβλίο αν και μικρή σε διάρκεια, όπως όλων των guest stars...)

Οι Πειραιώτες! Οι φίλοι των γονιών μου: κυρίες Κατερίνα Γλυνού, Μαίρη Κουρτέσση, Τζένη Κωστούρου, Ελένη Κουτσολιάκου, Ειρήνη Ζαχαρία, ζεύγος Γιώργου Ξυφαρά, σας ευχαριστώ που μου κάνατε τόσο μεγάλη αγκαλιά σαν να ήμουν μέλος της οικογένειάς σας. Οι συμμαθητές και φίλοι από τα χρόνια του σχολείου: Ρέτα Μπεναρδή, Σοφία Μπεναρδή, Χριστίνα Μπάχλα, Μπέττυ Αρμένη ελπίζω να νιώσατε πόσο με συγκινήσατε, Μανώλη Παπαδοκωνσταντάκη με εσένα  στο τσακ γλίτωσα τα κλάματα που θα κατέστρεφαν εντελώς το μακιγιάζ μου, Τζένη Μπουτσελάκη, θα το γράψουμε οι δυο μας το βιβλίο θα το δεις, Μαρούσσα Πατέρα, για εμένα είσαι πάντα σαν μικρή αδελφή). Η καθηγήτριά μας, Φώφη Καμπουροπούλου (δεν ξέρω τι κάνεις κι ενώ εμείς μεγαλώσαμε, εσύ έμεινες ίδια..). Ο Πειραιώτης φωτογράφος και καλός φίλος πια Χάρης Εργατίδης (είχες μόνο τρία λεπτά για την φωτογραφία του βιογραφικού μου στο βιβλίο κι έκανες τα μαγικά σου) με την θεά μανούλα του! Η γυναικολόγος και φίλη Έλενα Παπασταφίδα-Βολίκα και ο γιος της Γιώργος Βολίκας (σημειώστε το όνομά του γιατί σύντομα η μουσική που συνθέτει θα μπει σε όλα τα σπίτια). Ο αδελφικός φίλος Γιώργος Φραντζής (τόσες πρωτιές μαζί, αυτήν θα έχανες;). Ο σημαντικός Πειραιώτης εκπαιδευτικός Κώστας Ζουρδός.

Οι δικοί μου άνθρωποι! Η Μαρία Ανδρικάκη (ΜΟΥ). Οι γυναίκες του "ήρωά μου": Λίλυ Λοράνδου και Παντελία Κωνσταντινίδου (σας αγαπάω!). Οι Ελένη και Άρτεμις Μπαξεβανίδη(η οικογένειά μου!). Θείοι, θείες και ξαδέλφια: η Ελένη και ο Δημήτρης Σαμλής. Ο Βασίλης και η Πόπη Μαγκούλια. Η Λουκία Πέλλα. Ο Γιώργος Δεμέναγας. Η κυρία Τέτα (μου) Σουμελίδη.  

Οι άνθρωποι των δικών μου ανθρώπων. Η δεύτερη οικογένεια της Μαρίας μου: Γιάννη Τζαγκαράκη, Ελένη Όθωνα, Μαργαρίτα και Γιώργο Τζαγκαράκη, ήταν ανεκτίμητη για εμένα η στήριξή σας. Μάνθο Παπαπούλια (κράτα μου θέση στο αμφιθέατρο όταν θα δίνεις διαλέξεις για την αστροφυσική), Αλέκο και Νικόλα Καλογερόπουλε (σας ευχαριστώ που μου φέρατε τη Λιάνα μου). Κώστα και Βάσω Μανδελενάκη (ευχαριστώ που μοιραστήκατε τη χαρά μου). Μόρφω Βρεττάκου (πόσο σε ευχαριστώ!). Αφροδίτη Γεωργιάδου (σας αγαπάω!)

Οι φίλοι του facebook και οι αναγνώστες του thisismarias.com. Χωρίς την δική σας παρότρυνση, το βιβλίο θα είχε μείνει μάλλον στα συρτάρια μου να κάνει παρέα στα υπόλοιπα έτοιμα έργα μου. Τζένη Δημητριάδου, Νινέττα Σκουλούδη, Μαρία Σφυράκη, Στάσα Ρακιντζίδου ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!  Γιούλη Τσακάλου και Γεωργία Ρετετάκου, δημιουργοί των δύο υπέροχων ομάδων βιβλιόφιλων του facebook νιώθω τυχερή για την στήριξη σας (ούτε που φανταζόμουν πόσο παρασκήνιο έχει ο χώρος του βιβλίου και είναι τόσο παρήγορο να υπάρχουν σε αυτόν άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά όπως εσείς...). 

Οι πρώην συνεργάτες που έγιναν φίλοι, αφού χτίσαμε από κοινού ευλογημένες αναμνήσεις. Ο σηνοθέτης μου Βάνιας Βλαχοδημητρόπουλος με την ηθοποιό Θεοδώρα Παπαϊωάννου (του), ο (άνθρωπος-έξω καρδιά) Δημήτρης Ραλάκης με την Δήμητρα Διαμαντοπούλου (σ΄ευχαριστώ για την πολύτιμη κριτική σου!). Η Ελένη Τσαρίδου (ο φυσικός σου χώρος είναι η τηλεόραση και χαίρομαι που ήμουν εκεί όταν τον βρήκες). O καλλιτέχνης του μακιγιάζ Δημήτρης Μητροπέτρος (με την καλλονή μητέρα του). Η δημοσιογράφος Αρετή Μπέσκα (με το φωτεινό πρόσωπό της που σου δίνει δύναμη και μόνο που την κοιτάς). Ο (σπουδαίος!) συγγραφέας και σκηνοθέτης Μανώλης Μαύρος και η Ρένα Σανταμούρη. Η Ελένη Αλειφέρη (σύντομη συνεργασία-μακάρι να επαναληφθεί).

Οι δημοσιογράφοι του Star. Η νύφη μου Δέσποινα Μανδελενάκη (είναι λίγο το ευχαριστώ!), η Ελένη Τσαγκά (εσύ πάντα με συγκινείς), η Κατερίνα Παπακωστοπούλου (με την θεά κλώνο-κόρη της), η Έλγκα Νταϊφά (αυτό το χαμόγελό σου!). Ο Χρήστος Μπακάλογλου (εμάς μας ενώνει και ο Πειραιάς!), ο Σπύρος Σιγούρος (το βίντεο που ετοίμασες ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου- σ' ευχαριστώ!). Άφησα τελευταία την Ελισάβετ Νικολαϊδου, στενή συνεργάτη της Ζήνας Κουτσελίνη, που έγινε μια ζεστή αγκαλιά για εμένα και το βιβλίο μου (είσαι σπάνιος άνθρωπος)!

Η οικογένεια των Εκδόσεων Ωκεανός. Η εκδότρια Ελένη Κεκροπούλου (που μου χάρισε την ευκαιρία να κάνω το όνειρό μου βιβλίο), η υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων Μαρία Κουκουβίνου (πόση τύχη να συνεργάζομαι μαζί σου!), οι συγγραφείς Τζένη Καλλέργη, Ελευθερία Μεταξά, Μαρία Χανιώτου, Γερακίνα Μπουρίκα, Αθηνά Μπούτιβα (σας ευχαριστώ, ήταν σημαντικό για εμένα να είστε εκεί!), η Μένια Παντολέων και ο Γιώργος Παυλάκης (που παίρνετε τα "παιδιά" μας από "το χέρι" και τα πάτε στα ράφια των βιβλιοπωλείων και από εκεί στις καρδιές των αναγνωστών).

Φίλες από τα παλιά, που αψήφισαν αποστάσεις και υποχρεώσεις και ήρθαν δίπλα μου. Ρέα Παπαδιαμαντοπούλου, Νανώ Γεωργακοπούλου, Ιωάννα Πανάρετου, στεκόσαστε όρθιες ακριβώς απέναντί μου και έπαιρνα κουράγιο (αφήστε που τέτοιες γυναίκες είναι κρίμα να κάθονται).

Άνθρωποι που γνώρισα σε ένα τηλεοπτικό πλατό κι βρέθηκαν κοντά μου για να με στηρίξουν. Ηλία και Άννυ Φιλίππου (σας νιώθω φίλους πια, σας αγαπώ και σας ευχαριστώ), Μιχάλη Γκούση (τα Latin4you σου θα είναι πάντα στην καρδιά μου), Μαίρη Βιντιάδου και Χρίστο Αντωνιάδη (ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη η παρουσία σας).

Άνθρωποι που εκτιμώ απεριόριστα. Ο τ. αντιεισαγελέας του Αρείου Πάγου κ. Κυριάκος Καρούτσος. Το μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας κ. Κυριάκος Μαριδάκης. Ο πρόεδρος των αστυνομικών υπαλλήλων ΝΑ Αττικής Γιώργος Καλλιακμάνης. Η Άννα Νταλάρα. Η κ. Λίτσα Νιαρχάκου και ο κ. Θεολόγος Μυρμιγγίδης.  Η Αριάδνη Μπουναφάτσου. 

Οι φίλες από το Παλαιό Φάληρο, Αγγελική Τσιχλιά και Μαρία Λαγάνη (τι ωραίες που είμαστε ντυμένες με τα κάλα μας!). Το κορίτσι με τα "μαγικά" χέρια που με είχε κάνει όμορφη εκείνη τη μέρα, Ορνέλα Μπλέντι και η διευθύντρια του Female, Future & Men Εύα Σούλα. 

Οι άνθρωποι του Bookia.gr. Πόπη Ξoφάκη και Παναγιώτη Σιδηρόπουλε όλοι μιλάνε για τον υποδειγματικό τρόπο κάλυψης της εκδήλωσης! Σας ευχαριστώ για όλα. Ήταν ανέπλιστη Τύχη το ότι σας γνώρισα!  

Άνθρωποι που συνάντησα για πρώτη φορά και όμως με αγκάλιασαν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Μαρία-Άννα Προσαλίκα, Λουκία Τζανέλλη, Δέσποινα Τσολάκη, χάρηκα από καρδιάς!

Άφησα για το τέλος τη Ζήνα Κουτσελίνη (είναι κάποιες συναντήσεις που εγώ τις λέω καρμικές) και τον Γιώργο Τσούκαλη (το να μιλάς εσύ για εντυπωσιακές ανατροπές στο βιβλίο μου είναι μέγα παράσημο), γιατί τους έχω εκφράσει ήδη τα συναισθήματά μου.

Όσο για τους γονείς μου, Γιώργο και Ελένη Παναγοηλιοπούλου και τους άντρες της ζωής μου, Κώστα και Κωνσταντίνο Χαρδαβέλλα, δεν χρειάζεται αν γράψω τίποτα δημοσίως. Τους τα λέω και τους τα δείχνω καθημερινά. Στους δύο Κωνσταντίνους μου άλλωστε, είναι αφιερωμένο το βιβλιο (και όχι μόνο!). 

Σας ευχαριστώ όλους!! Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" πήρε τόση αγάπη εκείνο το βράδυ της πρώτης του εμφάνισης, που είμαι απολύτως βέβαιη ότι θα την "κουβαλάει" σε όλη του την πορεία!

Μπορείτε να δείτε ΕΔΩ τις φωτογραφίες και ΕΔΩ το βίντεο της εκδήλωσης.

Το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός. Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμά του ΕΔΩ 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
p
anagopoulou@thisismarias.com

24 Οκτ. 2017

Βρεθήκαμε τυχαία στον τόπο του εγκλήματος των σχολικών μας χρόνων: το Πασαλιμάνι. Σαν να συνωμότησε το σύμπαν... Οι δυο είχαν ραντεβού μεταξύ τους, η τρίτη η "ξενιτεμένη" είχε έρθει βόλτα στο πατρικό της κι εγω κατέβηκα στον Πειραιά για μια δουλειά που δεν θα κρατούσε περισσότερο από 10 λεπτά. Μείναμε 2 ώρες!

Αλλάξαμε όλες τα οικογενειακά προγράμματα, παγωσαμε τις υποχρεώσεις, τηλεφωνήσαμε στην πέμπτη της παρέας και χαρίσαμε στους εαυτούς μας ενα Σαββατιάτικο time out.

 

Είναι μαγικό αυτό που σε δένει με τις φίλες της εποχής των θρανίων. Μπορεί να κάνεις εβδομάδες, μήνες, χρόνια να τις συναντήσεις κι όμως μόλις βρεθείτε πιάνετε την κουβέντα από εκεί που την είχατε αφήσει την τελευταία φορα...

Σαν μια αόρατη κλωστή να κρατάει ενωμένο το τότε με το τώρα, κόντρα στις ριζικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι ζωές μας έχουν αλλάξει, εμείς έχουμε αλλάξει... Μα κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους, η Μαρία των χρόνων της ανεμελιάς παίρνει αμπάριζα κάθε τι άλλο μέσα μου.

 

Ενώνει τα χέρια της με την παλιά Μαριάνθη της αισιοδοξίας, τη Νεκταρία της σκανταλιάς, τη Δήμητρα της αθωότητας, τη Λιάνα της ελπίδας, τη Λίζα της δύναμης και μαζί με όλα τα άλλα κορίτσια (ναι, κορίτσια, τι κι αν βαδίζουμε σιγά σιγά στην ευθεία των πρώτων -ηντα) κάνουμε βουτιά στο χρόνο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και στις ζωές μας , όλα παραμένουν όπως τα αφήσαμε. Τα προβλήματα, οι αγωνίες, οι ανηφόρες...

Μόνο εκείνη η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια είναι λίγο διαφορετική. Σαν κάτι να την έχει απαλύνει... Σαν να της έχει κάνει μπότοξ. Μπότοξ-ψυχής...

UPDATE: Και οι πέντε παιδικές φίλες μου, έχουν δανείσει τα ονόματά τους αλλά και κομμάτια από την ψυχούλα τους, στις ηρωίδες του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" από τις Εκδόσεις Ωκεανός. 

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ