Φιλία

22 Αυγ. 2017

Young Couple in City at Night

Δεν χαϊδεύω τα αυτιά των ανθρώπων που αγαπάω. Όπως δεν τους λέω ποτέ τη γνώμη μου αν δεν μου την ζητήσουν. Τα γνωρίζουν καλά και τα δύο οι φίλοι μου. Γι αυτό όταν αποφασίζουν να μου κάνουν την ερώτηση "τι λές;", είναι έτοιμοι να ακούσουν τι λέω. Τους θαυμάζω απεριόριστα γι αυτό. Είναι δύσκολο να ακούς από ανθρώπους που ξέρεις ότι σε αγαπάνε, πράγματα που εσύ ο ίδιος αποφεύγεις να πεις στον εαυτό σου. Θέλει δύναμη, κότσια. Που εγώ συχνά δεν τα έχω. Γι αυτό και στις παρέες μου ήμουν και παραμένω εκείνη που θέτει λιγότερο από όλους την ερώτηση "τι λες;" στους άλλους. Όχι γιατί τα ξέρω όλα. Αλοίμονο... Αλλά γιατί δεν έχω πάντα το κουράγιο να αντιμετωπίσω τις αλήθειες τους. Και -ένα μυστήριο πράγμα!- οι φίλοι σπανίως λαθεύουν στις αλήθειες τους.

Μιλώντας σήμερα με μία αγαπημένη ετών, η κουβέντα έφτασε στον συγκλονιστικό επικήδειο με τον οποίο ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος αποχαιρέτησε τη Ζωή Λάσκαρη.

"Έχει κολλήσει στο μυαλό μου η κουβέντα που της είπε: εγώ σου στάθηκα μία και εσύ δέκα, πάντα με συγχωρούσες, σ' ευχαριστώ για όλα", σχολίασα. 

Καθυστέρησε η αντίδρασή της. 

"Γιατί δεν μιλάς;", απόρησα.

"Γιατί δεν συμφωνώ. Αναρωτιέμαι αν τα  σπουδαία λόγια που είπε ο Λυκουρέζος, έχουν την ίδια βαρύτητα όταν τα λέμε στον σύντροφό μας κοιτάζοντας τον στα μάτια και όχι σε στιγμές τραγικές. Όπως ο χωρισμός. Ή ακόμη χειρότερα ο θάνατος. Αν ας πούμε σήμερα το βράδυ εκεί που θα βλέπουμε τηλεόραση με τον άντρα μου, γυρίσει και μου πει "σε ευχαριστώ που πάντα με συγχωρείς", εγώ τι πρέπει να του απαντήσω; Να το θεωρήσω συγκινητικό όπως το βρήκες εσύ ακουγοντάς το από τον Λυκουρέζο ή να του πω την αλήθεια;"

"Η οποία αλήθεια είναι;".

"Ό,τι κουράστηκα να είμαι πάντα εγώ εκείνη που συγχωρεί. Ότι δεν σημαίνει τίποτα για εμένα το ευχαριστώ του. Αυτό που θα είχε αξία θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει όλα εκείνα που μετά με οδηγούν στην συγχώρεση".

"Η κάθε σχέση είναι μοναδική και δεν μπορεί να κριθεί με τα ίδια μέτρα και σταθμά που κρίνεται μια άλλη. Η Ζωή Λάσκαρη και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, έζησαν μαζί 40 χρόνια. Και προφανώς ένα από τα μεγάλα μυστικά της κοινής πορείας τους ήταν αυτή η συγχώρεση που σήμερα ένιωσε την ανάγκη να επικαλεστεί, στο τελευταίο αντίο στη γυναίκα της ζωής του. Αυτό δεν σημαίνει ότι στη δική σου σχέση, θα λειτουργήσει το ίδιο μυστικό".

"Άρα; Αν εκεί που θα βλέπουμε τηλεόραση σήμερα, αύριο, επηρεασμένος από τον Λυκουρέζο, μου πει την ίδια ακριβώς φράση ο ..... τι λες ότι θα πρέπει να κάνω;" επέμεινε εκείνη να ζητάει τη γνώμη μου.

"Λέω ότι δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να σου πει κάτι τέτοιο, μέσα στο επόμενο τριήμερο ο..., την ώρα που θα βλέπετε τηλεόραση, άρα τζάμπα προβληματιζόμαστε. Έχει τους ευρωπαϊκούς αγώνες ποδοσφαίρου Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, με την ομάδα του καλού σου να δίνει έναν πολύ σημαντικό αγώνα. Όλα τα άλλα, μπορούν να περιμένουν. Ειδικά τα ευχαριστώ και οι συγγνώμες..."

"Έλα ρε Μαρία!"

"Τι έλα ρε Μαρία! Αφού με ρώτησες, να μην σου πω;"

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

9 Αυγ. 2017

beach, couple, dawn

Είναι ευτυχία να βλέπεις τους φίλους σου να ερωτεύονται.

Κι ας χάνονται για μέρες ολόκληρες χωρίς ένα τηλεφώνημα ("κι εμείς αγαπήσαμε αλλά ένα ρημαδοτηλέφωνο το κάναμε", τους γκρινιάζεις).

Ας στέλνουν μόνο ένα sms όταν έχουν ανάγκη βοήθειας ("μου λέει να πάμε για σούσι. αυτό με τα φύκια είναι; κι αν ξεράσω;", σου γράφουν).

Ας καταλαβαίνεις ότι δεν ακούνε λέξη όταν τους μιλάς ("τι είπες;", σε ρωτάνε για δέκατη φορά με το χαμόγελο του ηλιθίου ζωγραφισμένο στο στόμα).

Ας εκνευρίζεσαι βλέποντας τις χιλιάδες ζουζουνιάρικες σέλφις που ανεβάζουν στα social media (συνοδεία πολλών καρδούλων, ροζ συννεφακίων και κατακόκκινων χειλακίων)

Ας αντιλαμβάνεσαι ότι τα παραμορφωτικά γυαλιά του έρωτα κάνουν τους συντρόφους τους να μοιάζουν σαν σωσίες των Μπραντ Πητ/Σαρλίζ Θερόν στα μάτια τους (ενώ μωρέ, δεν είναι!).

Είναι ευλογία να ξέρεις ότι μια φίλη ή ένας φίλος, νιώθει πεταλούδες στο στομάχι, χάνει την γη κάτω από τα πόδια της/του, κολλάει στην γλύκα των πρώτων μελιών...

Και κάθε φορά, εύχεσαι η επιλογή τους να είναι η σωστή. Να μην τους απογοητεύσει. Να μην τους πονέσει. Να μην τους πληγώσει.

Ακόμη κι αν εσύ το βλέπεις, το διαισθάνεσαι ότι πάλι σε βάτραχο έπεσαν, ότι πάλι σκάρτη θα τους βγει η ωραία κοιμωμένη. 

Γι αυτό είναι οι φίλοι. Για να είναι εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Εύχονται τα καλύτερα. Αλλά αν (χτύπα ξύλο!) δεν έρθουν, τεντώνουν ώμο, κερνάνε βότκα και ακούνε τα ίδια και τα ίδια. Πολλές φορές. 

Αφιερωμένο σε μια φρεσκοερωτευμένη φίλη (θα πήξεις!!).

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στην ΣΤΗΛΗ "ΦΙΛΙΑ"

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

2 Ιουν. 2017

Λένε πως όσο μεγαλώνουμε ο κύκλος γύρω μας στενεύει. Οι φίλοι, οι πραγματικοί φίλοι, λιγοστεύουν σιγά σιγά και μετριούνται στα δάχτυλα του ενος χεριού. Συμφωνώ μεν, αλλά...

Σαφώς έχω απογοητευτεί και έχω προδοθεί, από ανθρώπους που θεωρούσα φίλους. Όμως σε όλες, μα όλες τις περιπτώσεις, έφταιγα κι εγώ. Γιατί τους επέτρεψα να τρυπώσουν στην καρδιά μου με την ιδιότητα του φίλου, χωρίς να το αξίζουν, χωρίς να τους περάσω απο το "σουρωτήρι" που από τις τρύπες του περνάνε μόνο οι πολύτιμοι... Γιατί είχα προσδοκίες που ξεπερνούσαν κατά πολύ "το μπόι τους".... Γιατι τελικά δεν ειναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να γίνονται ή/και να έχουν φίλους. Μεγαλώνοντας, τα εμπέδωσα όλα αυτά, έγινα πιο προσεχτική, άρα απο αυτήν και μόνο την σκοπιά, ναι, μίκρυνε ο κύκλος των φίλων μου...

Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά πιστεύω πως δεν υπάρχει μόνο ένα είδος φίλου.

Φίλος είναι ο σύντροφός μου.

Φίλος είναι εκείνος που μοιράζομαι καθημερινά μαζί του χαρές και λύπες (είναι εξίσου σημαντική η παρουσία του και στα δύο...) και είναι πια κάτι σαν αδελφός.

Φίλος είναι ο αδελφός μου και ο συγγενής που ξεπέρασε μέσα μου τις τυπικότητες της καταναγκαστικής συνύπαρξης. (Ακούω πως για κάποιους φίλος είναι το παιδί τους κι ο γονιός τους. Για εμένα ο γιος μου είναι γιος μου και οι γονείς μου γονείς μου. Άλλοι ρόλοι...)

Φίλος είναι ο συνένοχος των παιδικών κι εφηβικών μου χρόνων, που ακόμη κι αν δεν βρισκόμαστε συχνά, παραμένουμε δεμένοι με εκείνα τα "αόρατα" δεσμά για τα οποία μιλάνε τα δίδυμα αδέλφια που τα χωρίζουν στη γέννα.

Φίλος είναι ο φίλος του φίλου μου, με τον οποίο κατάφερα να αναπτύξω μια προσωπική, αυτόνομη σχέση.

Φίλος είναι ο φίλος του συντρόφου μου, με τον οποίο μοιραζόμαστε την αγάπη για τον ίδιο άνθρωπο και τις κοινές τους μνήμες.

Φίλος είναι ο συνεργάτης που σπάσαμε τα τυπικά δεσμά της επαγγελματικής σχέσης και μιλήσαμε με τις καρδιές μας.

Η τεχνολογία έφερε στη ζωή μας και ένα νέο είδος φίλων: τους διαδικτυακούς. Μα είναι "φίλοι";, θα ρωτήσετε. "Έχω φίλους στα social media που εκτιμώ τόσο τον τρόπο σκέψης τους, την ματιά τους στη ζωή, το χιούμορ και τις αξίες τους που ειμαι βέβαιη πως αν κάναμε παρέα θα μπορούσα κάποιους από αυτούς να τους νιώσω φίλους", θα απαντήσω.

Με αφορμή την friends day διάβασα κάπου τον "δεκάλογο του καλού φίλου". Διαθέτω λίγα από τα "αντικειμενικά προσόντα του". Ανάμεσά τους όμως είναι αυτό που εγώ θεωρώ σημαντικότερο όλων: το νοιάξιμο!

Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί φίλος μου που να πει πως δεν νοιάζομαι. Και αν βρεθεί τότε, ουπς!, απλώς δεν είναι φίλος μου...

Υ.Γ. Η ζωγραφιά είναι απο το κοριτσίστικο λεύκωμά μου. Την είχε ζωγραφίσει η κολλητή μου, η Δήμητρα, για να την θυμάμαι όπως έγραφε. Ξεχνιούνται οι κολλητές των σχολικών χρόνων;

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

2 Ιουν. 2017
 

 

Τις δύο φωτογραφίες τις χωρίζουν πολλάάάάάά χρόνια. Μισός αιώνας τουλάχιστον. Τις δυο γυναίκες όμως που απεικονίζονται σε αυτές, τις ενώνουν τόσα περισσότερα που ο χρόνος παύει να έχει σημασία... Καθισμένη στο βράχο είναι η Ελένη, η μαμά μου. Και όρθια με τα γυαλιά η φίλη της από τα σχολικά χρόνια, η Λουκία. Για εμένα "η θεία Λουκία".
 
Πειραιώτισσες. Συμμαθήτριες στο Β Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Διπλανές σε όλες τις τάξεις στο πρώτο θρανίο μπροστά από την έδρα. Κολλητές. Στην ασπρόμαυρη εικόνα απολαμβάνουν την ανεμελιά μιας εκδρομής. Γελάνε, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια για το αύριο, σφιχταγκαλιάζοντας η μία την άλλη. Δεν έχουν ιδέα τι τους επιφυλάσσει η ζωή, δεν μπορούν να φανταστούν τι τις περιμένει στο μέλλον.


Ίσως κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά, τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα σκονάκια και τις κοριτσίστικες σκανταλιές, να υπόσχονται η μία στην άλλη πως θα μείνουν μαζί, φίλες για πάντα.... Δεν ξέρουν ακόμη πως αυτό θα το τηρήσουν. Με ευλάβεια.
 
Λίγα χρόνια μετά, η Ελένη θα παντρευτεί τον Γιώργο και η Λουκία τον Λάκη. Για εμένα τον "θείο Λάκη". Η ζωή θα τους δώσει χαρές αλλά και πίκρες. Αρρώστιες, στενοχώριες, θανάτους... Θα τους χαρίσει όμως και τέσσερα υπέροχα παιδιά (αντικειμενικά μιλώντας...). Από δυο ζευγάρια στην κάθε μία. Στην Ελένη, τη Μαρία (εμένα) και τον Νίκο. Και στη Λουκία, την Ναταλίτσα και τον Πάνο. 
 

 
 
Θα είναι πάντα εκεί η μία για την άλλη. Στα όμορφα και στα άσχημα. Και κάπως έτσι, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και το ημερολόγιο θα γράφει 2017. Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή", θα ξαναφωτογραφηθούν, μισό αιώνα αργότερα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
 
Εξωτερικά, οι αλλαγές είναι μεγάλες. Μα μην σας ξεγελάνε. Κατά βάθος οι δύο γυναίκες παραμένουν ίδιες και απαράλαχτες. Με τα καλά και τα κακά τους. Όπως και τότε... Παραμένουν η Ελένη και η Λουκία. Φίλες για πάντα...

Μεγάλη υπόθεση το "για πάντα" στις ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολο. Σπάνιο. Σχεδόν ουτοπικό. Μα αν "σου κάτσει", ανεκτίμητο.... Καλύτερο κι από τζακ ποτ...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

2 Ιουν. 2017

Βρεθήκαμε τυχαία στον τόπο του εγκλήματος των σχολικών μας χρόνων: το Πασαλιμάνι. Σαν να συνωμότησε το σύμπαν... Οι δυο είχαν ραντεβού μεταξύ τους, η τρίτη η "ξενιτεμένη" είχε έρθει βόλτα στο πατρικό της κι εγω κατέβηκα στον Πειραιά για μια δουλειά που δεν θα κρατούσε περισσότερο από 10 λεπτά. Μείναμε 2 ώρες!

Αλλάξαμε όλες τα οικογενειακά προγράμματα, παγωσαμε τις υποχρεώσεις, τηλεφωνήσαμε στην πέμπτη της παρέας και χαρίσαμε στους εαυτούς μας ενα Σαββατιάτικο time out.

 

Είναι μαγικό αυτό που σε δένει με τις φίλες της εποχής των θρανίων. Μπορεί να κάνεις εβδομάδες, μήνες, χρόνια να τις συναντήσεις κι όμως μόλις βρεθείτε πιάνετε την κουβέντα από εκεί που την είχατε αφήσει την τελευταία φορα...

Σαν μια αόρατη κλωστή να κρατάει ενωμένο το τότε με το τώρα, κόντρα στις ριζικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι ζωές μας έχουν αλλάξει, εμείς έχουμε αλλάξει... Μα κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους, η Μαρία των χρόνων της ανεμελιάς παίρνει αμπάριζα κάθε τι άλλο μέσα μου.

 

Ενώνει τα χέρια της με την παλιά Μαριάνθη της αισιοδοξίας, τη Νεκταρία της σκανταλιάς, τη Δήμητρα της αθωότητας, τη Λιάνα της ελπίδας, τη Λίζα της δύναμης και μαζί με όλα τα άλλα κορίτσια (ναι, κορίτσια, τι κι αν βαδίζουμε σιγά σιγά στην ευθεία των πρώτων -ηντα) κάνουμε βουτιά στο χρόνο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και στις ζωές μας , όλα παραμένουν όπως τα αφήσαμε. Τα προβλήματα, οι αγωνίες, οι ανηφόρες...

Μόνο εκείνη η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια είναι λίγο διαφορετική. Σαν κάτι να την έχει απαλύνει... Σαν να της έχει κάνει μπότοξ. Μπότοξ-ψυχής...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ