Το μάτι της Μαρίας

28 Ιουλ. 2017

Συναντάω τυχαία στο δρόμο μία γνωστή μου που ο γιος της έδωσε φέτος Πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα ευφυέστατο πλάσμα, εξαιρετικός μαθητής, με όνειρα που ξεκινούσαν πάντα από τον ουρανό και ταξίδευαν στο άπειρο, αφού από μικρός δήλωνε με σιγουριά ότι θα γίνει αστροφυσικός.

«Πώς πήγε το παιδί;» τη ρωτάω και το σκοτείνιασμα στο βλέμμα της με προϊδεάζει για την απάντηση.

«Πώς να πάει, ρε Μαρία; Άσε με! Να σκάσουμε είμαστε κι εγώ κι ο πατέρας του», έρχεται η επιβεβαίωση των φόβων μου.

«Μη στενοχωριέσαι. Για κανένα παιδί δεν είναι το τέλος οι Πανελλήνιες, είτε καταφέρει να πιάσει τον στόχο του είτε όχι. Βλέπεις είναι και το σύστημα των εξετάσεων που επιβραβεύει την παπαγαλία, ήταν δύσκολα και τα Μαθηματικά και η Βιολογία φέτος…», αραδιάζω όλα τα κλισέ μαζί εγώ.

«Κουραφέξαλα δύσκολα ήταν. Μακάρι να ήταν δύσκολα. Άλυτα να ήταν, μπορούσαν; Να μην ήξερε ο γιος πού πάνε τα τέσσερα. Αυτό ήθελα», την ακούω να λέει και μπερδεύομαι ελαφρώς.

«Και να πεις ότι δεν προσπαθήσαμε; Όλο το χειμώνα, του πιλατεύαμε το κεφάλι. “Άσε το διάβασμα καμάρι μου. Έλα κάτσε λίγο μαζί μας να δεις τηλεόραση να χαλαρώσεις, που όλη μέρα κοιτάς τον ουρανό κι όλη νύχτα τα άστρα”Τίποτα! Αγύριστο κεφάλι! Ίδιος η πεθερά μου. Και να τώρα τα αποτελέσματα. Μπαίνει με τα τσαρούχια στο Φυσικό Αθήνας. Θα σκάσω Μαρία μου, θα σκάσω»,καταλήγει το ξέσπασμά της, κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα!

«Συγγνώμη κιόλας, αλλά θα σκάσεις επειδή ο γιος σου μπαίνει στο Φυσικό ή επειδή δεν μπαίνει;», ρωτάω με ύφος χαμένο για να εισπράξω ένα βλέμμα-κεραυνό εκ μέρους της.

«Είναι ερώτηση αυτή; Επειδή μπαίνει θα σκάσω. Φταίμε κι εμείς βέβαια! Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, που λέει ο σοφός λαός. Γιατί αν ξέραμε πριν από δέκα χρόνια ποιο θα ήταν το επάγγελμα του μέλλοντος, δεν θα τον τρέχαμε στα φροντιστήρια, που να μου κοβόταν το χέρι κάθε φορά που πλήρωνα έναν σκασμό λεφτά. Θα του δείχναμε τον σωστό δρόμο. Να γίνει ποδοσφαιριστής. Μοντέλο. Δάσκαλος σκι. Πρώην μισθοφόρος. Μάνατζερ ράγκμπι στην ανάγκη. Κάτι που να του ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για το επάγγελμα του μέλλοντος».

«Το οποίο είναι….;»

«Παίκτης ‘‘Survivor’’, καλή μου! Πού ζεις ήθελα να ’ξερα; Και αν δεν σου κάτσει το παίκτης ‘‘Survivor’’ στον ΣΚΑΪ, παίκτης Νομάδων στον ΑΝΤ1. Για να μη σου πω παίκτης ‘‘Survival’’ στο Epsilon και με θεωρήσεις υπερβολική. Εμείς, πάντως, στείλαμε σε όλα αιτήσεις για λογαριασμό του γιου μας, χωρίς να του πούμε τίποτα. Να βάλει ο Θεός του Ντάνου το χέρι του να γίνει δεκτό το παιδί μας. Και αντί να τρέχει να σπουδάζει Αστροφυσικός για να είναι άνεργος μεθαύριο, να γίνει μαχητής. Ή διάσημος. Το μέλλον δεν είναι στα άστρα, Μαρία. Στις καρύδες είναι.

Κανείς δεν υποδέχτηκε τον Νανόπουλο με τιμές αρχηγού κράτους. Τον Αγγελόπουλο όμως;».

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (23/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας

17 Ιουλ. 2017

Γυναικοπαρέα λιάζεται στην παραλία υπό συνθήκες καύσωνα, σχολιάζοντας τις φωτογραφίες που αναρτούν οι πολιτικοί μας στα social media. Στα ηχεία του beach bar ακούγεται δυνατά το άσμα «Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος, ο έξυπνος, ο γοητευτικός».

«Λοιπόν κορίτσια εγώ διαφωνώ με τον στίχο της Ναταλίας Γερμανού που λέει “o τέλειος άντρας δεν είναι πουθενά”. Πιστεύω ότι τέλειος άντρας είναι στη Βουλή», λέει με σιγουριά η πρώτη.

«Στην Ελληνική Βουλή; Πας καλά;», ρωτάει με εμφανή ειρωνεία η δύσπιστη της συντροφιάς.

«Αμέ! Και δεν είναι ένας. Αν τους προσέξεις καλύτερα μερικοί είναι πολύ sexy και μοιάζουν με κινηματογραφικούς αστέρες», επαυξάνει η τρίτη.

«Συμφωνώ απολύτως! Να, κοίτα αυτήν τη σέλφι τον Άδωνι. Ένα βήμα μπροστά από την Ευγενία που τον κοιτάζει λιγωμένη, καρφώνει το βλέμμα του στα φακό με ύφος “είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω”. Εμένα ο Άδωνις από τότε που έγινε αντιπρόεδρος της ΝΔ, μου θυμίζει έντονα τον Κώστα Βουτσά στο “Κορίτσια για φίλημα”: “Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;” μοιάζει να λέει συνέχεια καμαρώνοντας, αφού ούτε και ο ίδιος δεν το πιστεύει ότι επιτέλους “έχει και κότερο” κι ας είναι και δανεικό».

«Εγώ πάλι κορίτσια, έχω φάει κόλλημα με τον Καμμένο», αποκαλύπτει χαμηλόφωνα η τρίτη. «Με το παράστημά του, την κορμοστασιά του, τις στρατιωτικές στολές του, παραπέμπει ευθέως στον Λάμπρο Κωνσταντάρα στην “Αλίκη στο Ναυτικό”. Ναύαρχος με τα όλα του! Ο λεβέντης ο άντρας όταν βάζει την στολή του έρχεται και δείχνει»

« Και όταν την βγάζει τη στολή του. Όπως έκανε προχθές  ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος που πέταξε επιτέλους το άχαρο σακάκι της διαπραγμάτευσης και έμεινε ημίγυμνος, μόνο με το μαγιώ του», ομολογεί την αμαρτία της η πρώτη της παρέας. «Τον είδα στην παραλία να παίζει ρακέτες και ήταν φτυστός ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο “Δόλωμα”. Που ενώ ξέρει ότι δεν θα πετύχει το κόλπο με την Βουγιουκλάκη, παρασύρεται και γίνεται συνένοχος ο γλυκούλης».

«Έχετε πάντως όλες σας έναν ηλικιακό ρατσισμό στην επιλογή άντρα», ακούγεται ενοχλημένο το τέταρτο μέλος της γυναικοπαρέας. «Εγώ προτιμώ τους ώριμους. Και στη Βουλή υπάρχει ένας τέτοιος, που παραπέμπει στον Ρίτσαρντ Γκιρ και μάλιστα είναι δυο χρόνια μικρότερος του».

«Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έχουμε άντρα που παραπέμπει στον Ρίτσαρντ Γκιρ; Ποιόν μωρέ Σούλα;», ρωτούν σαν χορωδία οι υπόλοιπες.

«Τον πρόεδρο! Το Βασίλη Λεβέντη! Με το γκρίζο μαλλί του, 65άρης, σαν να έχει δραπετεύσει από την ταινία “Η νύφη το ‘σκασε” μοιάζει με τόσους βουλευτές που τον εγκαταλείπουν τελευταία…».

 «Α, είπαμε να έχουμε φαντασία αλλά όχι κι έτσι Σούλα μου! Να μου πεις για τον Σταύρο Θεοδωράκη μάλιστα», παρεμβαίνει ξανά η τρίτη. «Βγαλμένος από την ταινία “Καμικάζι αγάπη μου”, ίδιος ο Σταμάτης Γαρδέλης στη σκηνή που τραγουδάει “με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία”».

«Αλέξης! Τώρα μιλάτε σωστά», πείθεται επιτέλους η δύσπιστη. «Ο πρωθυπουργός μας είναι ο τέλειος άντρας. Όχι μόνο γιατί είναι ωραίο παλικάρι αλλά κυρίως γιατί διαθέτει εκείνο το προσόν που κάνει τα αρσενικά ακαταμάχητα: κωμική φλέβα! Φτυστός ο Χρόνης Εξαρχάκος στο “Μια Ελληνίδα στο χαρέμι”. Κάθε φορά που ο Τσίπρας μιλάει για διαπραγματεύσεις, χρέος, κούρεμα είναι σαν να βλέπω τον Εξαρχάκο στη σκηνή που είναι πεπεισμένος ότι το μόνο που χρειάζεται για να κλείσεις μια πόρτα, είναι να φωνάξεις αυστηρά “Βαγγέλη”! Αυτός ναι! Είναι ο άντρας ο σωστός. Ο έξυπνος, ο γοητευτικός…».

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (16/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας

10 Ιουλ. 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για νικητής
 survivor

Η συνάντηση των κυριών της λέσχης πολιτισμού, ήταν προγραμματισμένη για την περασμένη Πέμπτη, στις 9.00 το πρωί και είχε ως αντικείμενο την υποβολή προτάσεων για ένα τριήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων. Έφτασαν όλες ταλαιπωρημένες, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια τους. Ο λόγος; Μα ο τελικός του Survivor φυσικά, που τις είχε αναγκάσει να ξενυχτίσουν το προηγούμενο βράδυ.

Η Σοφία, απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, συμμετείχε για πρώτη φορά σε συνάντηση της λέσχης, αφού μόλις πριν από ένα μήνα εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Ένιωσε αμέσως έξω από τα νερά της, κυρίως γιατί δεν μπορούσε να λάβει μέρος στα πηγαδάκια που είχαν στηθεί με αποκλειστικό θέμα το Survivor, δεδομένου ότι δεν το είχε παρακολουθήσει ποτέ!

Η πρόεδρος του σωματείου και σύζυγος του αντιδημάρχου πολιτισμού της περιοχής, πήρε πρώτη το λόγο.

«Θα ήθελα να καλωσορίσουμε τη Σοφία στην παρέα μας και να της ζητήσω να ξεκινήσει εκείνη παρουσιάζοντάς μας τις δικές της ιδέες» είπε με ζέση.

Σηκώθηκε αγχωμένη η Σοφούλα και άρχισε να διαβάσει την μία και μοναδική πρόταση που είχε σημειώσει σε ένα χαρτί.

«Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στον Αγγελόπουλο», είπε διστακτικά.

Αυτό που ακολούθησε ξεπέρασε και τα πιο τρελά της όνειρα. Η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Οι κυρίες σηκώθηκαν όρθιες ζητωκραυγάζοντας. Μία είχε βάλει τα δυο δάχτυλα στο στόμα και σφύριζε σαν τσοπάνης, μία άλλη σκούπιζε συγκινημένη τα μάτια της. Τα έχασε η Σοφία! Είχε αμφιβολίες για το εάν τα μέλη του σωματείου γνώριζαν το σπουδαίο σκηνοθετικό έργο του αείμνηστου Θεόδωρου Αγγελόπουλου και τώρα αυτή η ανέλπιστα αποθεωτική υποδοχή της ιδέας της την γέμιζε συγκίνηση και χαρά.

«Σας ευχαριστώ πολύ», είπε και συνέχισε την ανάγνωση με άλλον αέρα πια. «Προτείνω να ονομάσουμε την εκδήλωση “Το μετέωρο βήμα του πελαργού” και η θεατρική ομάδα να ετοιμάσει τρία δρώμενα. Ένα μικρό απόσπασμα από το "Ταξίδι στα Κύθηρα”. Μία σκηνή από τον “Μελισσοκόμο”. Και φυσικά κάτι από το “Τοπίο στην Ομίχλη» άρχισε να εξηγεί, αλλά η ξαφνική σιωπή που κάλυψε την αίθουσα την ανάγκασε να σταματήσει. Κάτι δεν πήγαινε καλά… Όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα πάνω της, αλλά αυτή τη φορά δεν έκρυβαν μέσα τους επιδοκιμασία. Τι στο καλό είχε συμβεί;

«Πού κολλάνε χρυσό μου τα Κύθηρα στο αφιέρωμα του Αγγελόπουλου; “Ταξίδι στη Σκιάθο” θέλεις να πεις», έσπασε την σιωπή μία κυρία.

«Ναι βρε κοπελιά. Και τι δουλειά έχει ένας μελισσοκόμος στο αφιέρωμα ενός εκπαιδευτή σκι; Θα μας πάρουν με τα γιαούρτια, μην σου πω με τις καρύδες», φώναξε μια άλλη.

«Και το τοπίο στην ομίχλη είναι εντελώς άσχετο. Δεν είχε ποτέ ομίχλη στο νησί».

«Μόνο ο τίτλος της εκδήλωσης είναι έξυπνος. “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”! Αχ! Τόσα μωρά μόνο ο πελαργός και ο Αγγελόπουλος μπορούσαν να φέρουν, πέντε μήνες τώρα».  

«Ηρεμήστε» παρενέβη η πρόεδρος. «Αυτό που έχει σημασία είναι να εξασφαλίσουμε την παρουσία του ίδιου του Αγγελόπουλου στην εκδήλωση. Συμφωνείς Σοφούλα»;

«Μα… Ζει ο Αγγελόπουλος;» ψέλλισε σαστισμένη η κοπέλα, αλλά απάντηση δεν πήρε. Η αγανάκτηση του όχλου για την άγνοιά της, ήταν καθολική. Μα βρε Σοφούλα… Μα βρε Σουφούλα!

Υ.Γ. Συχνά με ρωτάτε αν τα περιστατικά που γράφω είναι αληθινά ή προϊόντα της φαντασίας μου. Κι εγώ 9 φορές στις 10 εύχομαι να είχα τόσο μεγάλη φαντασία... Δεν σε αφήνει η Ελληνική πραγματικότητα βλέπετε... Σε ξεπερνάει...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (9/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας" 

3 Ιουλ. 2017

Low Angle View of Clothes Hanging on Balcony

Όχι, δεν δέχομαι ότι φταίει οποιοσδήποτε άλλος για το θέμα των σκουπιδιών, των ποντικιών και της μπόχας που κατέκλυσαν τις ζωές μας. Εμείς φταίμε! Οι ανεύθυνοι, οι ασυνείδητοι, που αντί να κρατήσουμε τις σακούλες των σκουπιδιών σε μια γωνιά στους κήπους των μονοκατοικιών μας, τις βγάζαμε έξω δημιουργώντας κίνδυνο για την δημόσια υγεία.

Τι εννοείς «μα εγώ ζω στην Κυψέλη και όχι σε μονοκατοικία με κήπο;». Αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις… Σε τελική ανάλυση αν θέλεις να είσαι κοινωνικά ευαισθητοποιημένος πολίτης, να πας να μείνεις σε βίλα με άπλετο χώρο αποθήκευσης σκουπιδιών. Ποιος σου είπε να στριμωχτείς στην Κυψέλη; Άσε τις δικαιολογίες! Είσαι ένα γαϊδούρι και μισό! Δηλαδή ενάμιση γαϊδούρι!

«Μην βγάζεις τα σκουπίδια στον δρόμο γιατί θα μαζευτούν ποντίκια και θα πάθουμε τύφο με τέτοιες θερμοκρασίες», σου λέμε! Εσύ εκεί! Του κεφαλιού σου! Να ξεφορτωθείς το πρόβλημα φορτώνοντάς το στο κοινωνικό σύνολο. Τομάρι! Παρτάκια!

Εμείς στο σπίτι, τις σακούλες μας τις στοιβάξαμε ωραιότατα στο πίσω μπαλκόνι της κουζίνας. Και επειδή άνθρωποι είμαστε, κι αρχίσαμε να δενόμαστε συναισθηματικά μαζί τους, τις ονομάσαμε και Κουλίτσα. Από το σακουλίτσα. Για να προσδώσουμε δε μια πιο καλλιτεχνική χροιά στο πρότζεκτ, φροντίσαμε να τις αγοράσουμε όλες σε χρώμα ροζ. Α, όλα κι όλα! Για μια αισθητική ζούμε.

Κουλίτσα πάνω, Κουλίτσα κάτω, Κουλίτσα δεξιά, Κουλίτσα (πρώτη φορά) αριστερά και κάπου ανάμεσα το πατίνι του μικρού, το καροτσάκι της λαϊκής, η απλώστρα με τα πλυμένα ρούχα, ο κουβάς με τη σφουγγαρίστρα, η ντουλάπα με τα παπούτσια … Και μύγες. Πολλές μύγες. Που προχθές, με τα 40άρια του καύσωνα, απέκτησαν και παρέα μερικές συμπαθέστατες, κατάμαυρες, φτερωτές κατσαρίδες. Όλα τα καλά χωρέσανε στο μπαλκονάκι μας. Γιατί ο άνθρωπος όλα τα μπορεί, αρκεί να υπάρχει θέληση. Και κυρίως συμμετοχική συνείδηση. Αρκεί να ξέρει ο πολίτης να μοιράζεται. Και τα καλά και τα κακά.

Για να επανέλθω στο φλέγον, ή καλύτερα στο ζέχνον, εμείς τις Κουλίτσες μας σχεδόν τις αγαπήσαμε. Τόσες μέρες μέσα στο σπίτι μας, συνόδευσαν με την ευωδία τους τα φαγητά μας, τα βράδια μας, τις χαρές και τις λύπες μας. Σχέση ζωής χτίσαμε μαζί τους.

Μάθαμε να τρώμε τα γεμιστά μας με εσάνς από την πάνα με τα κακάκια πέντε ημερών του μωρού. Να παρακολουθούμε το ρομαντικό φλερτ Ντάνου-Ευρυδίκης στο Survivor με την μυρωδιά της πτωμαϊνης από το μοσχαράκι που μαγείρεψα την περασμένη εβδομάδα. Να ακούμε τη συζήτηση για την υπόθεση του NOOR-1 στη Βουλή με την συνοδεία σαπίλας στη μύτη. Εκ των σκουπιδιών προερχόμενη… Μην παρεξηγηθούμε κιόλας

Με πόνο ψυχής αποχωριστήκαμε τις σακούλες μας. Άδειο είναι το μπαλκόνι μας χωρίς αυτές. Αχ Κούλα! Εμείς δεν χάσαμε σακούλα! Φιλαράκια καρδιάς χάσαμε… Κουλίτσα λέμε και κλαίμε…

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (2/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας" 

20 Ιουν. 2017

blue, hat, joy

Η κυρα Κούλα, έμεινε χήρα πολύ νέα και μεγάλωσε ολομόναχη τον μοναχογιό της. Στα 38 του σήμερα ο Στάθης της, αποφάσισε να ντυθεί γαμπρός στο πλευρό της αγαπημένης του Μαιρούλας, βυθίζοντας την μάνα του στην στενοχώρια αφού είχε άλλα όνειρα για την μέλλουσα νύφη της. Την ήθελε, βλέπετε, διάσημη!

«Είδες ο γιος της Κόκκαλη; Τη Δούκισσα Νομικού πήγε και παντρεύτηκε», ξεκίνησε προχθές δήθεν αδιάφορα την κουβέντα την ώρα που ο γιος της διάβαζε τα email του στην οθόνη του κινητού του. Έσκυψε το κεφάλι πάνω από την συσκευή ο Στάθης παριστάνοντας τον απασχολημένο μπας κι αποφύγει την συνέχεια, αλλά δεν…

«Έτσι είναι αγόρι μου. “Μου θυμίζεις τη μάνα μου” που τραγουδούσε παλιά κι ο Πανταζής…», συνέχισε ακάθεκτη εκείνη.

«Κυριαζής», την διόρθωσε ο Στάθης αποδεχόμενος την μοίρα του.

«Κυριαζής, Πανταζής η ουσία είναι ότι ο γιος της Κόκκαλη βρήκε γυναίκα ίδια με την μάνα του. Ξανθιά, ψηλή, λεπτεπίλεπτη! Όχι σαν εσένα…», πέταξε την βόμβα μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια της όπως κάνει κάθε φορά που θέλει να τον κατηγορήσει για κάτι.

«Όχι σαν εμένα τι, ρε μάνα; Είσαι εσύ ξανθιά, ψηλή και λεπτεπίλεπτη κι έπρεπε να παντρευτώ την Δούκισσα Νομικού γιατί σου μοιάζει;»

«Μην αλλάζεις θέμα όταν δεν σε συμφέρει! Μπορεί να μην είμαι ξανθιά, ψηλή και λεπτεπίλεπτη, αλλά στα νιάτα μου ήμουν μελαχρινή και ζουμερή. Σαν την Δήμητρα Ματσούκα…»

«Τι να σου κάνω; Αυτή την πρόλαβε ο γιος του Κόκκαλη…»

«Στα λόγια μου έρχεσαι. Τις καλύτερες γυναίκες πάνε και παίρνουν οι Κοκκαλαίοι… Όχι σαν εσένα…

«Πάλι όχι σαν εμένα; Aσε τα μισόλογα και πες μου ποιο είναι το πρόβλημά σου

«Είναι μισή μερίδα, η γυναίκα που θα παντρευτείς. Και αδύνατη σαν σανίδα σιδερώματος. Δεν το βλέπεις; Πώς θα σου κάνει παιδιά με τόσο στενή λεκάνη; Ξέρεις τι δύσκολη γέννα θα έχει;»

 «Έχεις τρελαθεί εντελώς μάνα!»

« Μην αλλάζεις θέμα όταν δεν σε συμφέρει! Κι άντε να τα καταπιώ όλα αυτά. Πώς να καταπιώ όμως ότι ο πατέρας της κήρυξε πτώχευση λόγω κρίσης; Για να πάρεις μια φτωχιά σε μεγάλωνα εγώ;»

«Πού ζεις ρε μάνα; Στην Ελλάδα είμαστε! Άλλο ο πτωχευμένος και άλλο ο φτωχός! Ο πεθερός μου έκλεισε την εταιρία του αλλά κατά τ’ άλλα η οικογένεια συνεχίζει την ζωάρα της! Σπίτι στην Εκάλη, μεταπτυχιακό στην Βοστόνη η Μαιρούλα, στα ακριβότερα μαγαζιά ντύνεται, για σκι στο Γκστάαντ  πάει το χειμώνα, διακοπές Μύκονο, Σαντορίνη, Πάτμο το καλοκαίρι…»

«Τι είναι τούτα που μου λες βρε πουλάκι μου; Πώς γίνεται να πτωχεύσεις χωρίς να φτωχύνεις;»

«Στην Ελλάδα γίνεται! Οι πλούσιοι απλώς κηρύσσουν πτώχευση. Εμείς οι κοινοί θνητοί γινόμαστε κάθε μέρα και φτωχότεροι. Και χωρίς δικαίωμα πτώχευσης… Γι αυτό σου λέω: είναι κελεπούρι η Μαιρούλα!»

«Μπράβο αγόρι μου! Να την πάρεις! Και τελικά να σου πω και κάτι, τώρα που το ξανασκέφτομαι: και η Δήμητρα Ματσούκα, στενή λεκάνη έχει!».

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (18/6/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας