21 Αυγ. 2017

"Για σένανε μπορώ, λεπρό να τον φιλήσω..."

broken, cry, crying

"Για σένανε μπορώ φονιά να προσκυνήσω, λεπρό να τον φιλήσω, για σένανε μπορώ. Για σένανε μπορώ στον Άδη να κατέβω και σέρνοντας ν’ ανέβω το πιο ψηλό βουνό".

Κάθε φορά που ακούω την (θεία) φωνή της Μαρινέλλας να ερμηνεύει τους στίχους της (σπουδαίας) Σώτιας Τσώτου, σκέφτομαι πως αν υπήρχε βραβείο υπερβολής το τραγούδι αυτό θα το κέρδιζε επάξια. Οκ, όλοι αγαπήσαμε αλλά λεπρό δεν τον φιλήσαμε. Δεν μας πέρασε καν από το νου για να είμαστε ειλικρινείς...

Από την άλλη πάλι, αντιλαμβάνομαι ότι οι ακραίες δηλώσεις του τραγουδιού, δεν κάνουν τίποτε λιγότερο από αυτό που συνηθίζουν όλοι οι ερωτευμένοι. Υπερβάλλουν. Τάζουν. Τον ουρανό με τ' άστρα. Τον ωκεανό με τα μαργαριτάρια του. Τον κόσμο ολόκληρο. Σάμπως θα τα δώσουν ποτέ; Δικά τους είναι; Και να ήθελαν δηλαδή, δεν θα μπορούσαν λόγω ιδιοκτησιακού καθεστώτος. 

Οι φανταχτερές υποσχέσεις, οι βαρύγδουπες, οι "εγώ σκοτώνω για πάρτη σου", βρίθουν πλεονεκτημάτων. 

Πρώτα από όλα, εντυπωσιάζουν. Διότι άμα σου πει ο άλλος "για σένανε μπορώ να βγω να ζητιανέψω", "για σένα σκοτώνω άνθρωπο" ένα καμάρι το νιώθεις. Ποιός είμαι ρε παιδί μου; Τι πάθη ξυπνάω;

Εν συνεχεία είναι εύκολες στη χρήση και παντελώς ανώδυνες, κι ας φαίνεται το αντίθετο στο πρώτο άκοσυμά τους. Γιατί άντε και λες "για σένανε μπορώ να βγω γυμνή στους δρόμους", "για σένανε μπορώ φονιά να προσκυνήσω, λεπρό να τον φιλήσω, για σένανε μπορώ". Και τι έγινε; Σάματις θα σου ζητήσει ποτέ να κάνεις κάτι από αυτά; Ερωτευμένοι άνθρωποι είμαστε λέμε μια κουβέντα παραπάνω.

Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημα των ακραίων υποσχέσεων, είναι ότι σε γλιτώνουν από τις ουσιαστικές, τις ζόρικες, υποσχέσεις. Τις τύπου "για σένα θα προσπαθήσω να γίνω καλύτερος άνθρωπος", "για σένα αξίζει να στερηθώ απολαύσεις", "για σένα θα τιμήσω τον λόγο μου", "για σένα θα βάλω φωτιά στο χθες", "για σένα θα κόψω το τσιγάρο", "για σένα θα προσέχω τον εαυτό μου", "για σένα θα παλεύω, κάθε μέρα, κάθε στιγμή".

Ωχου! Είναι δύσκολα πράγματα αυτά. Θέλουν ψυχικά (αλλά και κανονικά) "γκατς". Είδος που πρέπει να τεθεί υπό προστασία γιατί κινδυνεύει με αφανισμό. Σε άντρες και γυναίκες.

Οπότε... Ασε καλύτερα. Γιατί να ταλαιπωρούμαστε με δαύτα; Ρίχνουμε την ατάκα με τον λεπρό και καθαρίζουμε. Στην τελική, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συναντήσουμε λεπρό; Σχεδόν μηδενικές. Κούφια η ώρα...

Υ.Γ Το κομμάτι είναι αφιερωμένο σε λατρεμένη φίλη που αρνείται να καταλάβει ότι όταν κάποιος μας δίνει πλαστικές υποσχέσεις, φταίμε κι εμείς που τις παίρνουμε τοις μετρητοίς. Ούτε καν αφορολόγητο δεν χτίζεται πια έτσι. Πόσο μάλλον ευτυχία...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com