ΕΡΩΤΑΣ

17 Σεπ. 2018

Man Using Laptop Computer

Δεν είναι ανδρικό προνόμιο το ψηφιακό καμάκι, μέσω social media. Ο κακός χαμός γίνεται, ένθεν κακείθεν, αλλά δεν είναι αυτό το αντικείμενο του παρόντος άρθρου. Ένας ψηφιακός greek lover, ξεχασμένος θαρρείς από μια άλλη εποχή, είναι το... αντικείμενο. Της παρατήρησης, του προβληματισμού, της αποθέωσης ή και του πόθου. H κάθε αναγνώστρια θα κρίνει μόνη της τα συναισθήματα που της γεννά ο εν λόγω.

Ένα αίτημα φιλίας του που δεν αποδέχτηκα, στάθηκε αφορμή για την διαδικτυακή γνωριμία μαζί του. Τα μηνύματά του, στα οποία επιχειρούσε να με δελεάσει παραθέτοντας μου τα χαρίσματά του και τα δυνατά του σημεία, άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή και οφείλω να ομολογήσω ότι μού κέντρισε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Αν και δέχομαι συχνά ανάλογες κρούσεις από αρσενικούς χρήστες του διαδικτύου τις οποίες απλώς αγνοώ, κατάλαβα πως η συγεκριμένη περίπτωση δεν ήταν σαν τις άλλες. Ο λόγος; Διπλός.

Από τη μια, είναι το ύφος γραφής του, που για κάποιον απροσδιόριστο λόγο ξύπνησε μέσα μου μνήμες από την δεκαετία της εφηβείας μου, εκείνη του '80. 

"ΜΑΝΙΤΣΑ ΕΙΔΑ ΟΤΙ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ.
ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟ ΕΡΑΣΤΗ ΤΗΣ ΛΕΔΗΣ ΤΣΑΝΤΛΙ.
ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΘΑ ΧΑΡΩ ΝΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕΙΣ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΦΙΛΙΑΣ ΜΟΥ.
ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ...",
μου έγραψε στο πρώτο μήνυμα (χάρη στο οποίο του απέδωσα το προσωνύμιο Μανίτσας που θα χρησιμοποιώ από εδώ και πέρα) προτείνοντάς μου (μαντεύω...) να διαβάσω το πολυσυζητημένο έργο του Λόρενς "Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι".

Το γεγονός ότι δεν μπήκε στον κόπο να googlάρει τον τίτλο του βιβλίου (και γιατί να το κάνει, αφού το ζητούμενο δεν ήταν το όνομα της λαίδης αλλά η ερωτική δράση της!), σε συνδυασμό με το "θανατηφόρο" υπονοούμενο "και βλέπουμε..." που μου πέταξε στο τέλος, είναι ο δεύτερος λόγος που ο τύπος τράβηξε την προσοχή μου! Η απάντησή μου πληκτρολογήθηκε σχεδόν από μόνη της και παρά το ότι φαινομενικά είναι περιπαικτική, ο στόχος μου -ειλικρινά!- δεν ήταν αυτός. Κατά βάθος ήθελα να διαπιστώσω εάν η υπόθεσή μου ότι ο Μανίτσας είναι ένας ψηφιακός greek lover, που στα χρόνια του '80 παρακολουθούσε μανιωδώς τις ταινίες του Στάθη Ψάλτη αντιγράφοτας τις ατάκες του, ήταν σωστή:

"Από λαίδες διαβάζω μόνο Άντζελα. Όσο για το αίτημα φιλίας δεν θα το αποδεχτώ γιατί έχω τραγική μυωπία. Οπότε δεν έχουμε τίποτα να..βλέπουμε", 
του έγραψα και πριν προφτάσω να βάλω τελεία, ήρθε το επόμενο μήνυμά του να επιβεβαιώσει θριαμβευτικά τις υποψίες μου:
 
"ΚΑΛΑ ΜΗ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΔΙΑΒΑΖΩ.
ΤΗ ΛΕΔΗ ΤΣΑΝΤΛΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ Ο ΤΙΤΛΟΣ.
ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΕΔΗΣ ΤΣΑΝΤΛΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ.
ΓΙΑ ΤΗ ΜΥΩΠΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΛΑ.
ΕΓΩ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΣΑΝ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΟ
ΧΑΖΟΥΛΑ".
 
Η σιωπή μου, τον έκανε να επανέλθει δριμύτερος, δύο μέρες αργότερα, γράφοντάς μου αυτή τη φορά:
 
"ΤΙ ΛΕΕΙ; ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΣ ΒΛΕΠΩ. 
ΑΝ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΤΟ ΧΑΖΟΥΛΑ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ.
ΚΑΝΕ ΜΕ ΑΞΕΠΤ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΠΟΤΕ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΒΓΑΙΝΕΙΣ".
 
Υπέκυψα στον πειρασμό άλλης μιας απάντησης, κυρίως γιατί η τελευταία φράση του Μανίτσα είχε γεννήσει αστραπιαία το κεφάλι μου την ατάκα που θα του έλεγα εάν μιλούσαμε δια ζώσης:
 
"Καλύτερα γιατί εγώ μπορεί να βγω, μπορεί να μπω, μπορεί να φύγω και να ξαναρθώ.
Μπορεί σε σένα να ανοιχτώ, μπορεί στον εαυτό μου να κλειστώ",
χρησιμοποίησα τους στίχους από ένα τραγούδι που ερμηνεύει ο Αντώνης Ρέμος με τον Μάνο Πυροβολάκη και διαβάζοντας το επόμενο μήνυμά του, ένιωσα ελαφρώς μπερδεμένη. 
 
"ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ. ΕΤΣΙ ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ.
ΠΡΟΧΘΕΣ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΔΕΗ 489 ΕΥΡΩ. 
ΣΙΓΑ ΡΕ ΦΙΛΕ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΚΙΟΛΑ", 
ανέφερε, χωρίς μέχρι σήμερα να έχω κατανοήσει απολύτως το τι ήθελε να μου πει. Ευτυχώς, τρεις ημέρες μετά μού έστειλε το μήνυμα που έφερε την δικαίωση! Ναι! Το ένστικτό μου δεν είχε λαθέψει. Ο Μανίτσας δεν είναι σαν τους άλλους διαδικτυακούς "πέφτουλες". Ο Μανίτσας είναι ιδέα. Ιδού η απόδειξη:
 
"ΚΟΥΚΛΑΚΙ ΓΙΑΤΙ ΧΑΘΗΚΑΜΕ;
ΜΕ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ?
ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΧΕΙ ΚΑΕΙ ΠΟΛΥ ΓΟΥΝΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ
ΑΜΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΛΑ ΕΚΤΟΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΙΟΛΑ
ΚΑΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ
Ο ----------- ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΩ. ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ" 
 
Δεν είχα πια κάτι άλλο να πω μαζί του. Μακάρι τα μυθιστορήματα που γράφω να είχαν χιουμοριστική χροιά και να τον έκανα ήρωά μου. Μακάρι να γύριζε ο χρόνος πίσω και να μπορούσα να τον χρίσω πρωταγωνστή σε βιντεοταινία. Μακάρι να υπήρχε σχολή "καμακιού" και να τον καλούσα να παραδώσει σεμινάρια. Αφού όμως όλα αυτά ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας, αποφάσισα να δώσω ένα τέλος στο "δούλεμα":
 
"Για να μην σας ταλαιπωρώ, δεν πρόκειται να αποδεχτώ το αίτημα φιλίας σας.
Ο βασικός λόγος είναι ότι δεν χρησιμοποιώ το facebook για γκομενικούς σκοπούς.
Επιπλέον είμαι οικολόγος και δεν φοράω γούνες, άρα δεν θα είχα τίποτα να κάψω για πάρτη σας. Όσο για την έμπνευση, θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Άντρας που γελάει με "χιχιχιχι" δεν με εμπνέει να γράψω ούτε φυλλάδιο καφετέριας. Καλή συνέχεια."
 
Η απάντησή του, δεν ήταν τίποτε λιγότερο από αυτό που περίμενα:
 
"ΚΑΛΑ ΑΣ ΗΜΟΥΝΑ ΑΘΗΝΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΞΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΓΑ ΕΓΩ ΑΝ ΘΑ ΕΙΧΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ. ΘΑ ΕΡΧΩΝΤΑΝΕ ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΑΛΛΑ. ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑΝΕ. ΕΤΣΙ ΞΕΝΕΡΩΤΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΣΟΥΒΛΑΤΖΙΔΙΚΩΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ".
 
Του ζητάω και δημοσίως συγγνώμη που δεν είναι ο τύπος μου (εκτός του ότι είμαι... πολύ δεσμευμένη, ομολογώ πως οι άντρες που την πέφτουν με μηνύματα, είναι by far το χειρότερό μου!), ωστόσο θα ήμουν άδικη εάν δεν αναγνώριζα ότι ο άνθρωπος έχει κάτι ιδιαίτερο. Σε μια εποχή που το ηλεκτρονικό "παιχνίδι" έχει υποκαταστήσει το φλερτ και η ανταλλαγή ερωτικών ηλεκτρονικών μηνυμάτων τείνει να εξαφανίσει ακόμη και αυτήν την ίδια την σωματική επαφή, ο Μανίτσας, επιμένει, διεκδικεί, κυνηγάει το θήραμά του και όταν τρώει την απόρριψη, αντιδρά όπως ο κάθε αρσενικός που του πληγώνεις τον εγωισμό. 
 
Μουσειακό κομμάτι. Αν σας επιλέξει, δώστε του μια ευκαιρία... Ως είδος προς εξαφάνιση, την αξίζει...
 
Μαρία Παναγοπούλου
10 Μαϊ. 2018

Ήρθε ο Κάρολος μετά της Καμίλας του στην Ελλάδα και λύσσαξαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες να σχολιάζουν "την ασχήμια" της. Ναι, την λες άσχημη την σύζυγο του Πρίγκιπα της Ουαλίας (και δεν θα πιάσω τώρα το θέμα πόσο "όμορφες" είναι γενικά οι Αγγλίδες γιατί δεν είναι του παρόντος). Όμως ομολογώ πως προσωπικά, ούτε για μια στιγμή δεν στάθηκα σε αυτό βλέποντας τα πλάνα και τις φωτογραφίες της από την επίσκεψή της στην Αθήνα. Γιατί στα δικά μου μάτια η Καμίλα έχει κάτι που στις γυναίκες δεν κρύβεται, ακτινοβολεί στο χαμόγελό τους, φωτίζει το πρόσωπό τους: έχει αγαπηθεί τρελά και παράφορα από τον σύντροφό της!

Ο διάδοχος του Βρετανικού θρόνου, ο άνθρωπος που θα γινόταν ο επόμενος βασιλιάς της Αγγλίας, ο άντρας που ήταν παντρεμένος με μία από τις πιο γοητευτικές και δημοφιλείς πριγκίπισσες του πλανήτη, τα τίναξε όλα στον αέρα για πάρτη της! Χώρισε την Νταϊάνα, εναντιώθηκε σε κάθε έννοια βασιλικού πρωτοκόλλου, αγνόησε τις διαφωνίες της μάνας Βασίλισσας Ελισάβετ, έγινε το πρώτο μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας που πραγματοποίησε πολιτικό γάμο και στο τέλος δήλωσε και έτοιμος να πληρώσει τον λογαριασμό: ας μην γίνω ποτέ Βασιλιάς, φέρεται να δήλωσε όταν του είπαν πως ένας δεύτερος γάμος είναι παράνομος και μπορεί να του κοστίσει ακόμη και τον θρόνο. 

Κι όλα αυτά, για την Καμίλα! Την γυναίκα που για κάποιους μοιάζει με "τέρας", την γυναίκα που χλευάζεται λόγω ονόματος, την γυναίκα που (ναι!) ντύθηκε με ένα κιτς λευκό σαν νυφικό φόρεμα για να πάει χθες να δειπνήσει στο Προεδρικό Μέγαρο. Και λοιπόν; 

Δεν ξέρω πόσες "εμφανισιακά τέλειες", έχουν έστω και για μια στιγμή στην ζωή τους βιώσει την ευτυχία να είσαι η μία, μοναδική και αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα του συντρόφου σου. Πόσες έχουν νιώσει στο πετσί τους το "θα τα κάνω όλα λαμπόγυαλο αρκεί να είμαστε μαζί". Πόσες έχουν υπάρξει η αρχή και το τέλος, υπερνικώντας ανδρικές καριέρες και επαγγελματικές φιλοδοξίες. Πόσες έχουν στοιχειώσει τις ζωές των εραστών τους, αναγκάζοντάς τους να παρατήσουν ολόκληρη Νταϊάνα για να τις κάνουν συζύγους τους!

Εκείνο που ξέρω, είναι πως η Καμίλα τα έχει ζήσει όλα στο full. Γιατί ο δικός της σύντροφος στο δίλημμα "εγώ ή...ο θρόνος" ψήφισε έμπρακτα "εσύ Καμίλα μου". Και αυτό, κατά μία έννοια την καθιστά τον απόλυτο θηλυκό μάγκα! "Άσχημο", θα συμφωνήσω, αλλά "μάγκα". Τον απόλυτο θηλυκό μάγκα! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

31 Μαρ. 2018

Ο άντρας μου δεν μου έκανε πρόταση γάμου. Όχι απλώς δεν μου έκανε την κλασσική πρόταση (με μονόπετρα, λουλούδια, κεριά και τα συναφή) αλλά δεν μου έκανε καμία πρόταση! Δεν μιλήσαμε ποτέ για οικογένεια, γάμο, κουφέτα, στέφανα...

Επιστρέφαμε από ένα ταξίδι με το αεροπλάνο και κάπου στη μέση της διαδρομής πήρε ένα χαρτί, έγραψε πάνω κάποια πράγματα (με τον χειρότερο γραφικό χαρακτήρα του κόσμου) και μετά μου το έδωσε λέγοντας:

"Κάποια στιγμή δες αυτά και πες μου αν προλαβαίνουμε να τα κάνουμε μέχρι το τελευταίο Σάββατο του Σεπτεμβρίου".

Πήρα το χαρτί, που έμοιαζε περισσότερο με ακαταλαβίστικη συνταγή γιατρού, και με πολύ κόπο κατάφερα να διαβάσω σε αυτό μια λίστα σαν την παρακάτω:
"1. Βρίσκουμε σπίτι
2. Παίρνουμε έπιπλα
3. Κλείνουμε εκκλησία
4. Βρίσκεις νυφικό
5. Βρίσκουμε νυχτερινό κέντρο για το γλέντι 
6. Αγοράζουμε προσκλητήρια- μπομπονιέρες
7. Παντρευόμαστε 26 Σεπτεμβρίου".

Αιφνιδιάστηκα ομολογώ, όχι μόνο γιατί γνωριζόμαστε ελάχιστα, ούτε γιατί ο τρόπος ήταν ασυνήθιστος, αλλά κυρίως γιατί εκείνη την ημέρα το ημερολόγιο έγραφε 1 Απριλίου 1992.
Θα μου πείτε "υπάρχει άντρας που θα έκανε μια τόσο χοντροκομμένη Πρωταπριλιάτικη πλάκα"; "Κι αν υπάρχει κι εγώ πήγα κι έπεσα πάνω του;" θα σας απαντήσω.

Οι επιλογές που είχα ήταν τρεις:
1. να γελάσω
2. να ευχηθώ καλή Πρωταπριλιά
3. να απαντήσω κάτι γενικό και αόριστο μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα.

Τα έκανα και τα τρία! Με αυτήν ακριβώς τη σειρά. Γέλασα. Είπα "καλή Πρωταπριλιά να 'χουμε". Και μετά συμπλήρωσα "ό.τι θέλει ο άνθρωπος το προλαβαίνει". Ο άντρας μου τα βρήκε και τα τρία πολύ φυσιολογικά και συνέχισε να διαβάζει το βιβλίο του μέχρι που προσγειωθήκαμε στο Ελληνικό.

Δεν ξαναμιλήσαμε για γάμους και πανηγύρια, τις επόμενες ημέρες. Περίπου μία εβδομάδα αργότερα με ρώτησε "πρέπει να το πούμε και στους κουμπάρους ε;", οπότε βεβαιώθηκα ότι δεν ήταν ένα χοντροκομμένο Πρωταπριλιάτικο αστείο αλλά μια περίεργη πρόταση γάμου.

Δεν σας την προτείνω. Ούτε σαν πλάκα (απαράδεκτη!) ούτε σαν πρόταση γάμου. 365 μέρες έχει ο χρόνος. Πρωταπριλιάτικα πρέπει να της ζητήσετε να σας παντρευτεί;

Εγώ δεν του το συγχώρεσα ποτέ. Γι αυτό και τον παντρεύτηκα! Από την στιγμή δε που κυκλοφόρησε (πολλά χρόνια αργότερα) το τραγούδι "πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη, δε πα να είσαι ψέμα, εγώ σε λέω αγάπη" του το αφιέρωσα δικαιωματικά.

Καλό μήνα! Και όχι, αυτό που σας περιέγραψα δεν είναι Πρωταπριλιάτικο. Είναι η ιστορία της ζωής μου! Όσο για την ιδανική πρόταση γάμου; Την φαντάζομαι κάπως όπως αυτή που βλέπετε στη φωτογραφία με την οποία ξεκίνησα το κείμενό μου...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

14 Φεβ. 2018

adult, bloom, blooming

Δεν έχω γιορτάσει ποτέ, στα σοβαρά, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Έχω διοργανώσει στο σπίτι μου μαζώξεις εντελώς προβοκατόρικες, έχω διακωμωδήσει με αγαπημένους φίλους την σημερινή μέρα, αλλά σε ρομαντική διάθεση, με καρδούλες, λουλουδάκια, αρκουδάκια, σοκολατάκια και λοιπά -άκια, δεν έχω βρεθεί ποτέ την 14η Φεβρουαρίου, όχι τόσο από άποψη, όσο από ιδιοσυγκρασία. Δεν μου πάει το πολύ σιρόπι, εκτός αν συνοδεύει κανταϊφι, οπότε εκεί τα πράγματα αλλάζουν...

Το γεγονός ότι εγώ δεν συμφωνώ με την σημερινή γιορτή ωστόσο, δεν με εμποδίζει να αντιληφθώ τον "ρατσισμό" που δέχονται κάθε χρόνο οι άνθρωποι που επιθυμούν να γιορτάζουν και να βροντοφωνάζουν τον έρωτά τους, με αφορμή τον Άγιο Βαλεντίνο!

"Μα ο έρωτας πρέπει να γιορτάζει κάθε μέρα" ακούω τον αντίλογο. Δεκτόν. Και η σημερινή, μέρα είναι. Γιατί να μην γιορτάζει ΚΑΙ σήμερα ο έρωτας;

"Είναι μια εμπορική γιορτή για να πουλάνε λουλούδια, γλυκά και δωράκια", συνεχίζουν τα επιχειρήματα των αντι-Βαλεντίνων. Δεκτόν και αυτό. Γιατί να μην πουλήσουν; Τα σουβλατζίδικα που πουλάνε όλον το χρόνο δεν τα καταγγέλει κανείς. Τα ανθοπωλεία και τα ζαχαροπλαστεία μας ενοχλούν;

"Είναι υποκριτικό να θυμούνται ξαφνικά όλοι ότι είναι ερωτευμένοι, ενώ φλερτάρουν κρυφά με άλλους ή φοράνε το κέρατο με το χιλιόμετρο", επιμένουν οι αντιρρησίες. Μαζί σας είμαι παιδιά! Αλλά ένα time out δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Άμα ο άπιστος/απατημένος, θέλει για μια βραδιά να το παίξει "full in love και συγχώρεση" με το μόνιμο έτερο ήμισυ, εμάς τι μας χαλάει;

Σε έναν ιδανικό κόσμο, ο αληθινός, ο άνευ όρων και ορίων, ο απόλυτος έρωτας θα ήταν ο πρωταγωνιστής 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα, 365 μέρες τον χρόνο. Στον πραγματικό κόσμο, είναι ευλογημένοι όσοι τον έχουν βιώσει έστω και για μια μέρα στη ζωή τους. Ας αφήσουμε τον καθένα να τον γιορτάζει όποτε και όπως θέλει. Ή να νομίζει ότι τον γιορτάζει... Ας μην πυροβολούμε τους Αγιοβαλεντινιασμένους, λοιπόν! Ίσως τελικά, αυτοί να είναι οι μόνοι "μακάριοι"... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook

 

10 Ιαν. 2018

"Έχεις χαιρετισμούς από την Ειρήνη. Ξέρεις, την κοπέλα του Θάνου, του πρώην της Άννας", μου είπε αγαπημένη φίλη πυροδοτώντας για πολλοστή φορά την ίδια κουβέντα ανάμεσά μας.

"Μα τι μανία είναι αυτή να μιλάς για όλους τους ανθρώπους αναφέροντας τους πρώην και τους νυν συντρόφους τους!" σχολίασα εγώ, αφού όσα (πολλά!) χρόνια τη γνωρίζω την θυμάμαι να κάνει αυτό ακριβώς. Ακόμη και τον Πρίγκιπα Κάρολο τον αποκαλεί "ο πρώην της Νταιάνας που παντρεύτηκε την Καμίλα". Την ξέρω την απάντησή της. Την έχω πλέον αποστηθίσει. Για εκείνη είναι στάση ζωής, άποψη από την οποία δεν την μετακινείς ούτε με γερανό. 

"Οι πρώην όπως και οι νυν, είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητάς μας. Αν θέλεις να καταλάβεις τι κουβαλάει στην ψυχή και στο μυαλό του ένας άνθρωπος, δεν έχεις παρά να μάθεις για τις πρώην σχέσεις του. Όχι τις εφήμερες, τις αρπαχτές, τις τσακ μπαμ αλλά εκείνες που είχαν διάρκεια και εν συνεχεία να αποκωδικοποιήσεις τους λόγους που ήταν μαζί τους. Από το συμπέρασμα που θα βγάλεις, θα έχεις το πλήρες ψυχογραφημά του".

Έχω δεκάδες φορές διαφωνήσει με την απολυτότητα αυτής της άποψης. Η βασική μου ένσταση είναι ότι οι κατά καιρούς σύντροφοι, μπορεί να καλύπτουν τις ανάγκες, τις ανασφάλειες, τα ψυχικά κενά... μιας συγκεκριμένης περιόδου της ζωής μας ή μπορεί να είναι ατυχείς, λάθος επιλογές και άρα να μην σημαίνουν κατ΄ανάγκη κάτι για την προσωπικότητά μας. Ούτε να το ακούσει η φίλη!

"Και λοιπόν; Κομμάτι μας δεν είναι όλα αυτά που ανέφερες; Δικά μας δεν είναι και τα λάθη; Εμείς δεν είμαστε πίσω από τις επιλογές μας;" μου απαντάει μονίμως.

"Μα αλλάζουν οι άνθρωποι βρε κορίτσι μου..." επιμένω εγώ για να εισπράξω πάντα την ίδια ιαχή αποδοκιμασίας:

"Μαρία!!!!!! Είσαι πολύ μεγάλο παιδί πια για να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Ωριμάζουν, βελτιώνονται ή χειροτερεύουν, αλλά η βάση παραμένει ίδια".

Στη σημερινή μας επικοινωνία, επιχείρησα να παραθέσω πάλι τα ίδια επιχειρήματα, αλλά δεν πρόλαβα. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα, για ένα ζευγάρι της ελληνικής σόου μπιζ που χώρισε πριν από λίγο καιρό, ήταν το δικό της ατράνταχτο επιχείρημα που με αποστόμωσε:

"Θυμάσαι όταν παντρεύτηκαν ο Χ με την Ψ τι σου είχα πει; Άντρας που στο παρελθόν είχε μόνιμη σχέση με την Ω και μάλιστα επιδείκνυε την κενότητά της καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι, δεν κάνει για σύζυγος και πατέρας. Τον τραβάει το κενό! Και σε αυτό θα επιστρέψει αργά ή γρήγορα. Δεν επιβεβαιώθηκα;".

Η αλήθεια είναι ότι επιβεβαιώθηκε! Ίσως τελικά να πρέπει να ξαναδώ την θεωρία της από την αρχή. Ίσως οι πρώην και οι νυν να είναι πράγματι ο καλύτερος καθρέφτης του εαυτού μας. Αφήστε που κοιτάζοντας την φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτησή μου, διαπιστώνω ότι η περιγραφή "ο άντρας που έκανε πρώην του την Νταϊάνα για να είναι με την Καμίλα" είναι η πιο ακριβής που θα μπρούσε να γίνει για τον πρίγκιπα Κάρολο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook