ΕΡΩΤΑΣ

10 Ιαν. 2018

"Έχεις χαιρετισμούς από την Ειρήνη. Ξέρεις, την κοπέλα του Θάνου, του πρώην της Άννας", μου είπε αγαπημένη φίλη πυροδοτώντας για πολλοστή φορά την ίδια κουβέντα ανάμεσά μας.

"Μα τι μανία είναι αυτή να μιλάς για όλους τους ανθρώπους αναφέροντας τους πρώην και τους νυν συντρόφους τους!" σχολίασα εγώ, αφού όσα (πολλά!) χρόνια τη γνωρίζω την θυμάμαι να κάνει αυτό ακριβώς. Ακόμη και τον Πρίγκιπα Κάρολο τον αποκαλεί "ο πρώην της Νταιάνας που παντρεύτηκε την Καμίλα". Την ξέρω την απάντησή της. Την έχω πλέον αποστηθίσει. Για εκείνη είναι στάση ζωής, άποψη από την οποία δεν την μετακινείς ούτε με γερανό. 

"Οι πρώην όπως και οι νυν, είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητάς μας. Αν θέλεις να καταλάβεις τι κουβαλάει στην ψυχή και στο μυαλό του ένας άνθρωπος, δεν έχεις παρά να μάθεις για τις πρώην σχέσεις του. Όχι τις εφήμερες, τις αρπαχτές, τις τσακ μπαμ αλλά εκείνες που είχαν διάρκεια και εν συνεχεία να αποκωδικοποιήσεις τους λόγους που ήταν μαζί τους. Από το συμπέρασμα που θα βγάλεις, θα έχεις το πλήρες ψυχογραφημά του".

Έχω δεκάδες φορές διαφωνήσει με την απολυτότητα αυτής της άποψης. Η βασική μου ένσταση είναι ότι οι κατά καιρούς σύντροφοι, μπορεί να καλύπτουν τις ανάγκες, τις ανασφάλειες, τα ψυχικά κενά... μιας συγκεκριμένης περιόδου της ζωής μας ή μπορεί να είναι ατυχείς, λάθος επιλογές και άρα να μην σημαίνουν κατ΄ανάγκη κάτι για την προσωπικότητά μας. Ούτε να το ακούσει η φίλη!

"Και λοιπόν; Κομμάτι μας δεν είναι όλα αυτά που ανέφερες; Δικά μας δεν είναι και τα λάθη; Εμείς δεν είμαστε πίσω από τις επιλογές μας;" μου απαντάει μονίμως.

"Μα αλλάζουν οι άνθρωποι βρε κορίτσι μου..." επιμένω εγώ για να εισπράξω πάντα την ίδια ιαχή αποδοκιμασίας:

"Μαρία!!!!!! Είσαι πολύ μεγάλο παιδί πια για να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Ωριμάζουν, βελτιώνονται ή χειροτερεύουν, αλλά η βάση παραμένει ίδια".

Στη σημερινή μας επικοινωνία, επιχείρησα να παραθέσω πάλι τα ίδια επιχειρήματα, αλλά δεν πρόλαβα. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα, για ένα ζευγάρι της ελληνικής σόου μπιζ που χώρισε πριν από λίγο καιρό, ήταν το δικό της ατράνταχτο επιχείρημα που με αποστόμωσε:

"Θυμάσαι όταν παντρεύτηκαν ο Χ με την Ψ τι σου είχα πει; Άντρας που στο παρελθόν είχε μόνιμη σχέση με την Ω και μάλιστα επιδείκνυε την κενότητά της καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι, δεν κάνει για σύζυγος και πατέρας. Τον τραβάει το κενό! Και σε αυτό θα επιστρέψει αργά ή γρήγορα. Δεν επιβεβαιώθηκα;".

Η αλήθεια είναι ότι επιβεβαιώθηκε! Ίσως τελικά να πρέπει να ξαναδώ την θεωρία της από την αρχή. Ίσως οι πρώην και οι νυν να είναι πράγματι ο καλύτερος καθρέφτης του εαυτού μας. Αφήστε που κοιτάζοντας την φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτησή μου, διαπιστώνω ότι η περιγραφή "ο άντρας που έκανε πρώην του την Νταϊάνα για να είναι με την Καμίλα" είναι η πιο ακριβής που θα μπρούσε να γίνει για τον πρίγκιπα Κάρολο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook

1 Ιαν. 2018

Close Up of a Diamond Ring

Ένα τηλεφώνημα για ευχές, από μία φίλη που δέχτηκε πρόταση γάμου από τον αγαπημένο της την πρώτη μέρα του χρόνου, ανήμερα της ονομαστικής της γιορτής, με έκανε "σοφότερη" μαθαίνοντάς μου τους χαρακτηρισμούς που επέλεξα για τίτλο της πρώτης ανάρτησης για το 2018.

Ζευγάρι για λιγότερο από πέντε μήνες, η Βασιλική και ο Μιχάλης, λαβωμένοι κι οι δυο από προηγούμενους γάμους και αδιέξοδες σχέσεις, πήραν την απόφαση να δοκιμάσουν ξανά, χωρίς να αφήσουν τον χρόνο να φθείρει αυτό που αισθάνονται σήμερα!

"Μπράβο! Χαίρομαι πολύ για εσένα. Εύχομαι να είναι ο άνθρωπος που σου αξίζει" της είπα, αφού δεν έτυχε να γνωρίσω τον εκλεκτό, ξέρω όμως καλά ότι η γυναίκα αυτή έχει μια ψυχή μαλαματένια.

"Δεν  ξέρω τι είναι αυτό που μου αξίζει. Ξέρω όμως τι με κάνει ευτυχισμένη. Μετά από ένα διαζύγιο και μία μακροχρόνια σχέση που εξελίχθηκε σε μέγα φιάσκο, κατάλαβα επιτέλους στα 45 μου χρόνια ότι εγώ έκανα λαθος επιλογές και δεν έφταιγαν οι άλλοι γι αυτό. Βλέπεις και οι δύο προηγούμενοι σύντροφοί μου ήταν αυτό που λέμε άντρες-πολύπριζα", μου απάντησε αφήνοντάς με άφωνη.

"Άντρες-πολύπριζα; Πρώτη φορά ακούω αυτόν τον χαρακτηρισμό!"

"Ναι. Καλώς ή κακώς, ανήκω στις γυναίκες που έχουν ανάγκη να παίρνουν ενέργεια από τον σύντροφό τους και έτσι επέλεγα άντρες με τους οποίους ταίριαζα απολύτως, όπως το φις ενός φωτιστικού σε μια πρίζα. Κλείνοντας τα μάτια στο γεγονός ότι επρόκειτο για πολύπριζα, από αυτά που μπορούν να δίνουν ενέργεια σε πολλές συσκευές ταυτόχρονα, χωρίς να στερούν από καμμία κάτι. Δεν φταίνε αυτοί! Είναι φτιαγμένοι με πολλές υποδοχές στην καρδιά τους, είναι φτιαγμένοι για να μοιράζονται. Αυτός είναι ο προορισμός τους! Εγώ όμως τώρα πια ξερω πως έχω ανάγη από μία, μοναδική "πρίζα" που θα έχει χώρο μόνο για εμένα. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο προσόν του Μιχάλη μου. Είναι "σύντροφος-πρίζα" και όχι "πολύπριζο", μου εξήγησε.

Θα μπορούσα να προβάλλω δεκάδες ενστάσεις στα λεγόμενά της, μα θα ήταν υπέρμετρα εγωιστικό να εκφράσω τις προσωπικές μου απόψεις περί σχέσεων, σε μια τόσο σημαντική για εκείνη στιγμή. Τελικά, η ευτυχία είναι βαθύτατα υποκειμενική υπόθεση...

Κράτησα λοιπόν μόνο τις εκφράσεις που μου έκαναν εντύπωση: "οι σύντροφοι-πρίζες" και "οι σύντροφοι-πολύπριζα". Και κάνω την πρώτη ανάρτηση στο thisismarias για το 2018 με αυτόν ακριβώς τον τίτλο. Και την ευχή να αντιληφθεί ο καθένας μας τι τον κάνει ευτυχισμένο και να το διεκδικήσει το νέο έτος αδιαφορώντας για το πώς θα το κρίνουν... οι άλλοι. Καλή χρονιά!!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook

 

29 Νοε. 2017

Grayscale Photo of Man and Woman

Η συζήτηση με τις δύο φίλες μου γίνεται μέσω διαδικτύου. Η (ας την πούμε) Νεφέλη μας ανακοινώνει ότι χωρίζει, μετά από 14 χρόνια γάμου και ένα υπέροχο πλασματάκι.

"Γιατί χωρίζεις; Έχει άλλη σχέση;" την ρωτάει η (ας την πούμε) Ματίνα.

"Από όσο γνωρίζω όχι" απαντάει η Νεφέλη.

"Είσαι ερωτευμένη με κάποιον άλλο;" ρωτάω εγώ.

"Μακάρι να ήμουν" λέει εκείνη.

"Δεν σε ρωτάω αν είναι βίαιος, άξεστος, αναίσθητος γιατί τον γνωρίζω τόσα πολλά χρόνια που μπορώ να ορκιστώ ότι είναι ακριβώς τα αντίθετα", παρατηρεί η Ματίνα.

"Ναι δεν έχω τέτοιο παράπονο. Είναι τρυφερός άνρθωπος, πολύ καλος πατέρας, ευγενικός, ευαίσθητος", παραδεχεται η φίλη που χωρίζει.

"Η ρουτίνα μήπως είναι η αιτία;" πιθανολογώ εγώ, αφού δεν μπορώ να σκεφτώ για ποιόν άλλον λόγο χωρίζουν δύο άνθρωποι μετά από 14 χρόνια, χωρίς να υπάρχει θέμα τρίτου προσώπου ή κακής συμπεριφοράς.

" Κάτι χειρότερο. Χειρότερο και από εξωσυζυγική σχέση, βαρεμάρα, ρουτίνα ή έναν νέο κεραυνοβόλο έρωτα", συνεχίζει τους γρίφους η Νεφέλη.

"ΤΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ;;;;" έρχεται εις διπλούν η αγανάκητηση από εμάς. 

"Κεραυνοβόλο ξενέρωμα, ρε κορίτσια. Αυτό έπαθα! Ξύπνησα ένα πρωί, πριν από περίπου έναν χρόνο και είχα ξενερώσει. Σαν να ήμουν σε ευθυμία διαρκείας λόγω μέθης και ξαφνικά πέρασε η επίδραση του αλκοόλ και συνήλθα. Το κεφάλι μου καθάρισε και μαζί του η κρίση μου, η ματιά μου, τα συναισθήματά μου. Καλό παιδί ο (ας τον πούμε) Λευτέρης, αλλά δεν έχει καμμία σχέση με αυτόν που εγώ ερωτεύτηκα. Όχι γιατί άλλαξε, ολόιδιος παραμένει, αλλά γιατί εγώ είδα ποιός πραγματικά είναι. Και μου τελείωσε. Ακαριαία. Χωρίς δράματα, λάθη, πάθη... Δεν μου κάνει πια. Finito la musica, passato la festa, που τραγουδούσαν ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα..."

"Τραγουδούσαν ιταλικά ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα;", βγαίνω σαφώς εκτός θέματος εγώ.

"ΜΑΡΙΑ!" με επαναφέρουν στην τάξη οι δύο φίλες.

"Ώστε κεραυνοβόλο ξενέρωμα...", επανέρχομαι και επιχειρώ να προτείνω μια λύση. "Μίλησες μαζί του; Του εξήγησες; Σ' αγαπάει πολύ. Ίσως αν του έλεγες τι σε ενοχλεί, να βρίσκατε  έναν τρόπο να σώσετε την σχέση σας".

"Μα δεν με ενοχλεί κάτι συγκεκριμένο. Με ενοχλεί ο Λευτέρης στην ζωή μου. Τον αγαπάω, όσο την αδελφή μου, θέλω να είναι καλά, αλλά δεν βρίσκω πια κανέναν λόγο να μοιράζομαι μαζί του χαρές και λύπες, μέρες και νύχτες. Δεν μπορεί να σωθεί η σχέση, γιατί για εμένα δεν υπάρχει σχέση από την στιγμή που ξενέρωσα. Κι έχω ανάγκη από εσάς, που είστε γυναίκες και φίλες μου να με καταλάβετε. Με καταλαβαίνετε;", μας πετάει το μπαλάκι η Νεφέλη.

Δεν θα σας γράψω την συνέχεια. Είναι εντελώς προσωπική. Ούτε αυτό το άρθρο θα έγραφα, αν δεν μου το ζητούσε η ίδια η Νεφέλη:

"Για να δω αν θα συμφωνήσουν μαζί μου οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες σου, ότι η δύναμη του κεραυνοβόλου ξενερώματος είναι ανυπέρβλητη..."

Δικό σας λοιπόν...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook

31 Οκτ. 2017

adult, beard, beverage

Το κορίτσι στέκεται όρθιο δίπλα από την πόρτα του τραμ. Μελαχροινή, πανέμορφη, κάπου μεταξύ 18 και 20, ντυμένη με ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ, σαν να έχει δραπετεύσει από περιοδικό μόδας.

Στην πρώτη σειρά των καθισμάτων, ένα παλικάρι γύρω στα 25, με σικάτο παρουσιαστικό και ένα γλυκό, όμορφο πρόσωπο. Βοηθάει ευγενικά όποιον μπαίνει στο βαγόνι και δεν ξέρει πώς πρέπει να ακυρώσει τα νέα ηλεκτρονικά εισιτήρια, ενώ όποτε βλέπει επιβάτη άνω των 60 ετών προσφέρεται αμέσως να του παραχωρήσει τη θέση του. Αρνούνται όλοι μόλις βλέπουν ότι ο νεαρός έχει το χέρι του σε νάρθηκα και θα δυσκολευτεί να σταθεί όρθιος κι εκείνος τους ευχαριστεί με ένα πλατύ χαμόγελο. 

Τον παρατηρώ από απέναντι και διαπιστώνω ότι ρίχνει διαρκώς ματιές στο κορίτσι, φλερτάροντάς το διακριτικά αλλά σαφέστατα. Ούτε βλέμμα δεν του επιστρέφει εκείνη, χαζεύει βαριεστημένα το κινητό της, μέχρι που στην στάση "Αχιλλέως" κάνουν την είσοδό τους ένα τσούρμο φωνακλάδες με αθλητικές φόρμες. Από το ύψος τους και τις πανομοιότυπες στολές τους συμπεραίνω ότι πρόκειται για μέλη κάποιας τοπικής ομάδας μπάσκετ. 

Ο ένας -ο πιο εντυπωσιακός εμφανισιακά οφείλω να ομολογήσω- μιλάει δυνατά, χειρονομεί, ξεκαρδίζεται, σπρώχνει τους συναθλητές του αποκαλώντας τους όλους με την πιο χαρακτηριστική Ελληνική βρισιά και ταυτόχρονα "καρφώνεται" στην όμορφη μελαχροινή, σαν να μην έχει μάτια παρά μόνο για εκείνη.

Την βλέπω να αλλάζει αυτοστιγμεί ύφος, το σώμα της τεντώνεται, το στέρνο προτάσσεται, μια υποψία χαμόγελου ζωγραφίζεται στα χείλη. Είναι φανερό ότι απολαμβάνει το άγαρμπο φλερτ του, δεν την ενοχλεί καθόλου η άξεστη συμπεριφορά του, τον θεωρεί σαφώς πιο... ενδιαφέρουσα περίπτωση από τον γλυκό, ευγενή νεαρό με τον νάρθηκα στο χέρι.

Το στερεότυπο "οι γυναίκες προτιμούν τα κακά παιδιά" σε όλο του το μεγαλείο, σκέφτομαι τη στιγμή που κατεβαίνω απο το τραμ πασχίζοντας να κατανοήσω το γιατί... Ένα "γιατί" που παραμένει χρόνια αναπάντητο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

20 Οκτ. 2017

 Man on Black Tank Top Pointing at Woman on White Long Sleeve Top

"Φίλη (φρεσκοχωρισμενη) μπαίνει στο ασανσέρ με γοητευτικό συνάδελφο της (αδέσμευτο) κ νιώθει το βλέμμα του να καρφώνεται επίμονα πανω της. Μετά από λίγα λεπτά αμηχανίας αποφασίζει να του γυρίσει ευθέως την ματιά κ... ό.τι προκύψει
-Έχεις μαρούλι στα δόντια σου κ μαγιονέζα στο μάγουλο γι αυτό σε κοιτάζω, μην παρεξηγηθώ ε;;, την προσγειώνει βάναυσα στην πραγματικότητα εκείνος τη στιγμή που ανοίγει την πόρτα κ φεύγει. Βρε αγόρια... Βρε αγόρια..."

Αυτό το γλαφυρό περιστατικό μοιράστηκα χθες το βράδυ με τους φίλους μου στο facebook και τις επόμενες ώρες τα μηνύματα άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή. Οι πιο... θαρραλέες σχολίασαν δημοσίως, οι λιγότερο προτίμησαν την λύση του inbox ή του email. Ξεχώρισα μόνο τέσσερα από τα πονεμένα περιστατικά, αλλάζοντας σε κάποια τον τρόπο περιγραφής, αφενός για πρακτικούς λόγους χώρου, αφετέρου γιατί υπήρχαν κρούσματα... βωμολοχίας!! 

Περιστατικό 1ο

"Μου έχει συμβεί κάτι ανάλογο... Με κοίταζε έντονα... Τον κοίταξα και εγώ.... Έσκυψε στο αυτί μου και μου είπε:
-Σου έχει φύγει η αριστερή βλεφαρίδα....
Μεγάλη ήττα", μου έγραψε η Φιλιώ.

Περιστατικό 2ο

"Επί ένα τέταρτο μέσα σε ένα εστιατόριο γεμάτο από κόσμο ο τύπος έδειχνε να έχει μάτια μόνο για εμένα. Δεν τα έπαιρνε από πάνω μου, σαν να είμαστε μόνο οι δυο μας στον χώρο. Ξαφνικά σηκώθηκε από τη θέση του και άρχισε να περπατάει προς το τραπέζι μου. Οι φίλες μου με παρακίνησαν να του χαμογελάσω. Μου χαμογέλασε κι αυτός.
-Προσπαθώ να δω αν η ταμπέλα πίσω σας γράφει WC, μου είπε κλείνοντας το μάτι. Ευτυχώς που όταν είσαι με τις σωστές φίλες ακόμη και το ρεζιλίκι είναι γλυκό", μοιράστηκε μαζί μου η Άννα.

Περιστατικό 3ο

"Οι άντρες έχουν χάσει τραγικά την φόρμα τους στο θέμα φλερτ, καλή μου Μαρία. Είχα πάει τις προάλλες στον κινηματογράφο και περίμενα στην ουρά να προμηθευτώ τα απαραίτητα ποπ-κορν και αναψυκτικά. Πίσω μου ακριβώς, ένας πολύ ωραίος άντρας, από αυτούς που ενώ το ξέρουν ότι είναι ωραίοι δεν έχουν υφάκι, αλλά χαμογελούν απλόχερα σαν τον Σάκη Ρουβά κάπως. Και δώστου να μου χαμογελάει, και δώστου να μου κάνει σχολιάκια για το μέγεθος των ποπ κορν και δώστου να με ρωτάει αν είμαι Ελληνίδα γιατί έχω κάτι πολύ ανατολίτικο πάνω μου, ήρθα και ψήλωσα είκοσι πόντους η κοντή. Όταν έφτασε η σειρά μου, ζήτησα από την κοπέλα στο ταμείο ό,τι ήταν να ζητήσω και την ώρα που μου τα έδωσε άκουσα τον ωραίο να μου λέει:
-Τώρα που γνωριστηκαμε μπορείς να με περιμένεις να πάμε μαζί στην αίθουσα;
Χάρηκα δεν σου κρύβω, σκέφτηκα μέχρι και να ζητήσω στην φιλενάδα που με περίμενε μέσα να αλλάξει θέση για να καθίσουμε οι δυο μας δίπλα δίπλα με τον γόη. Και φυσικά τον περίμενα. Δύο λεπτά αργότερα τον είδα να γυρίζει προς το μέρος μου φορτωμένος με  πακέτα και να μου δίνει μια θήκη με νάτσος και λιωμένο τυρί.
-Είναι για την κοπέλα μου, που τρώει σαν πιράνχας και δεν παίρνει γραμμάριο. Σ ευχαριστώ που με βοηθάς αλλιώς δεν θα κατάφερνα να κουβαλήσω μόνος μου όλα αυτά που μου ζήτησε", περιέγραψε το πάθημα της η Ελμίνα.

Περιστατικό 4ο

"Η δική μου περίπτωση είναι ακομη χειρότερη Μαρία μου, αφού και ρεζιλεύτηκα και  καταξοδεύτηκα. Τον γνώρισα στα σεμινάρια υπολογιστών που παρακολουθώ και ξεκίνησε να με φλερτάρει από το πρώτο λεπτό. Ανταλλάξαμε και κινητά, στείλαμε και μερικά όλο νόημα sms αργά τη νύχτα, ανακαλύψαμε πόσο μας γοητεύουν οι γειτονιές της Πλάκας που μοιάζουν να έχουν παγώσει τον χρόνο και την δεύτερη εβδομάδα μου είπε ότι θα έπαιρνε μέρος σε μια ξενάγηση που διοργανώνει ένας σύλλογος στα Αναφιώτικα. 
-Οι ξεναγήσεις γίνονται σε ολιγομελείς ομάδες, οριακά των έξι ατόμων. Σούρουπο στα στενάκια της Πλάκας. Σαν να παίζουμε σε ταινία θα είναι. Ψήνεσαι να έρθεις;, ήταν τα λόγια του.
Αμ ψηνόμουν και τσουρουφλιζόμουν εγώ, πλήρωσα το αντίτιμο της συμμετοχής μου, πήγα κομμωτήριο, αγόρασα καινούρια ρούχα και παπούτσια και ώρα 7.00 στήθηκα στο σημείο συνάτησης της ομάδας. Τον είδα να καταφτάνει λαμπερός και χαμογελαστός με μία πιτσιρίκα κρεμασμένη στο μπράτσο του. Και οταν λέω πιτσιρίκα δεν εννοώ ανήλικη, αλλά 25άρα! 
-Μωρό μου να σου συστήσω την συμμαθήτριά μου από τους υπολογιστές, της είπε.Της χρωστάμε χάρη γιατί αν δεν δεχόταν να έρθει απόψε και δεν συμπληρωνόταν ο αριθμός των συμμετεχόντων, θα ακυρωνόταν η δραστηριότητα και θα χάναμε την απόλαυση, συνέχισε αστράφτοντας της κι ένα ρουφηχτό φιλί.
Δεν περιγράφω άλλο....", μου έγραψε η Θ.

Μπήκα στον πειρασμό να γράψω κι εγώ ένα περιστατικό που βίωσα στα 20 μου, με καθηγητή ξένων γλωσσών που μας κάλεσε να περάσουμε από την γειτονιά του για καφεδάκι, παραλείποντας να αναφέρει ότι ήταν παντρεμένος, αλλά δεν θα το κάνω. Φοβάμαι ότι η λατρεμένη παιδική φίλη μου και πρωταγωνίστρια του, δεν θα μου το συγχωρέσει ποτέ... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook