27 Ιουν. 2017

Η σκληρή αγάπη (και ένα αντίο στην Νανά Καραγιάννη...)

Άκουσα για πρώτη φορά την έκφραση "σκληρή αγάπη" σε μία ημερίδα για τα ναρκωτικά, από μία μητέρα που ο 17χρονος γιος της ήταν τοξικομανής.

"Κάθε φορά που του δίνεις χρήματα για να αγοράσει τη δόση του, τον σπρώχνεις στον θάνατο. Αρνείσαι να δεις κατάματα την αλήθεια. Πρέπει να παραδεχτείς το πρόβλημα και να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να τον βοηθήσεις να το ξεπεράσει. Ακόμη και διώχνοντάς τον από το σπίτι", της είχε πει ένας ψυχίατρος. Είχε καταρρεύσει η γυναίκα στο άκουσμα της τελευταίας φράσης, είχε ξεσπάσει σε λυγμούς επαναλαμβάνοντας "δεν μπορώ να το κάνω αυτό στο παιδί μου, το αγαπάω" για να εισπράξει από τον γιατρό την απάντηση "το ξέρω ότι το αγαπάς, για αυτό είσαι η μόνη που μπορεί να το βοηθήσει. Μέσα από την σκληρή αγάπη".

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ως μητέρα πια κι εγώ, προσπάθησα να καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτή η "σκληρή αγάπη". Με την βοήθεια καλών φίλων ψυχολόγων, συνειδητοποίησα ότι δεν έχει σχέση με την εξοντωτική επιβολή πειθαρχίας ή την άτεγκτη στάση που υιοθετούν κάποιοι γονείς για να "σκληραγωγήσουν" τα παιδιά τους. Όμως και πάλι δεν κατάλαβα...

Αργότερα σαν σύντροφος ενός ανθρώπου που έφτασε στο κατώφλι του θανάτου λόγω της εξάρτησής του από το τσιγάρο άκουσα έναν γιατρό να με εγκαλεί λέγοντάς μου "κάθε φορά που κάνεις τα στραβά μάτια γνωρίζοντας ότι καπνίζει κρυφά, τον σκοτώνεις. Θα βρεθούν πολλοί δίπλα του που για να του γίνουν αρεστοί θα του χαϊδεύουν τα αυτιά με το άλλοθι "έλα μωρέ, δεν έγινε τίποτα για μια τζούρα" κι εκεί ο δικός σου ρόλος, αν τον αγαπάς, είναι να είσαι η δυσάρεστη. Να του θυμίζεις ότι η επόμενη τζούρα μπορεί να είναι η τελευταία". Μου είχε μοιάσει σαν μια μορφή "σκληρής αγάπης" και αυτό, όμως δεν ήμουν ακόμη εντελώς βέβαιη για το ακριβές νόημά της. Μια θολούρα επικρατούσε μέσα μου...

Όλα φωτίστηκαν όταν σερφάροντας μια μέρα στο διαδίκτυο διάβασα την παρακάτω παράγραφο για την "σκληρή αγάπη" από τον καθηγητή και ερευνητή κ. Νίκο Λυγερό:

"Η σκληρή αγάπη δεν είναι κατανοητή γιατί η ανθεκτικότητά της δεν είναι γνωστή σε όλους όσους αγαπούν, διότι δεν έζησαν την αντίσταση και τη θυσία για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα όρια τους για να ζήσει κι ο άλλος που θα ήταν νεκρός δίχως τον συνδυασμό των κινήσεων πάνω στη σκακιέρα της ανάγκης όπου παίζουν μόνο αυτοί που δεν φοβούνται ν’ αντικρίσουν τον εχθρό τους".

Χρειάστηκε να το διαβάσω πολλές φορές, ξανά και ξανά, λέξη προς λέξη για να νιώσω το μεγαλείο της σκληρής αγάπης, μα όταν τα κατάφερα αισθάνθηκα δέος!

Σήμερα, μαθαίνοντας ότι η Νανά Καραγιάννη έφυγε από τη ζωή, ένιωσα την ανάγκη να ξαναδιαβάσω τις γραμμές αυτές. Δεν την γνώριζα προσωπικά την Νανά. Την είχα συναντήσει δύο φορές, πριν αρρωστήσει και είχα εντυπωσιαστεί με το πόσο όμορφο πρόσωπο είχε. Ήταν σαν άγγελος... Ξέρω πως όσο έδινε την μάχη με την νευρική ανορεξία βρέθηκαν δίπλα της άνθρωποι να της δείξουν την "σκληρή αγάπη", λέγοντάς την κατάμουτρα την αλήθεια, πιέζοντάς την να μπει στο νοσοκομείο γιατί μόνο εκεί υπήρχε ελπίδα σωτηρίας... Τους απομάκρυνε όλους από κοντά της, έμαθα. Δεν ήθελε να της λένε το προφανές.

Ίσως γιατί αυτού του είδους την αγάπη, την έχουμε ανάγκη και τη αποδεχόμαστε μόνο από τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους. Από γονείς, παιδιά, συντρόφους, αδέλφια, ελάχιστους καρδιακούς φίλους... Ίσως μόνο αυτών η "σκληρή αγάπη" να μπορεί και να μας σώσει... Αν είμαστε ευλογημένοι και τους έχουμε στην ζωή τους... Αν όχι...

Καλή ανάπαυση Νανά. 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ