15 Μαϊ. 2017

"Ξέρω ότι σε ζαλίζω, αλλά...": έλεος πια με τα "αλλά..."

adult, angry, beautiful

Συνήθως τους αντιλαμβάνεσαι όταν είναι αργά. Έχουν ήδη καταλάβει ύπουλα χώρο στην καθημερινότητα και τη ζωή σου, σου έχουν γίνει τσιμπούρια, στενοί κορσέδες, σου ζητάνε διαρκώς "κι άλλο"... Και επειδή το 'χουν "οργανωμένο το έγκλημα" σε τακτά χρονικά διαστήματα σου πετάνε κι ένα -δήθεν από καρδιάς- "συγγνώμη, ξέρω ότι σε ζαλίζω, αλλά...".

Δεν υπάρχει πάντα συνέχεια στο "αλλά" τους...

Γιατί εάν υπήρχε θα έπρεπε να είναι κάτι σαν "...αλλά πού θα βρω καλύτερο κορόιδο από εσένα να του φορτώνω τα προβλήματα μου και να μου τα λύνει;".

Ή ίσως "... αλλά είναι πολύ βολικό να αναγκάζεις τους άλλους να ασχολούνται με τα ξένα ζητήματα ασκώντας τους ψυχολογική πίεση". 

Μπορεί να είναι συγγενείς ή φίλοι. Συνάδελφοι ή απλώς γνωστοί. Μπορεί να είναι ακόμη και "χθεσινοί". Να σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς πότε τους έδωσες τόσο θάρρος να απαιτούν, να σε φορτώνουν με έννοιες που δεν είναι δικές σου.

Μην φανταστείτε πως αναφέρομαι σε εκείνους που ζητάνε τη βοήθειά σου, τις φορές που ανθρώπινα, όπως όλοι μας, την έχουν ανάγκη. Όχι! Οι άνθρωποι του "ξέρω ότι σε ζαλίζω, αλλά", δεν χρειάζονται βοήθεια. Δεν είναι αυτό το  θέμα τους! Το θέμα τους είναι ότι αισθάνονται πως είσαι υποχρεωμένος να τους τακτοποιείς κάθε μικρή ή μεγάλη απαίτηση και μάλιστα τη στιγμή που θα στην εκφράσουν.

Δεν εχει σημασία αν δεν μπορείς.
Δεν έχει σημασία αν τα δικά σου προβλήματα είναι βουνό.
Δεν έχει σημασία αν οι ίδιοι δεν ήταν ποτέ εκεί για σένα όταν τους χρειάστηκες.
Δεν έχει καν σημασία αν δεν θέλεις, ρε φίλε, να ασχοληθείς μαζί τους.

Αυτοί, θα τον βρουν τον τρόπο.

Θα σου τηλεφωνούν με ρυθμό που θα ζήλευαν και οι εισπρακτικές εταιρίες.
Θα σου στέλνουν μηνύματα τύπου "συγγνώμη που σε κουράζω αλλά δεν έχω άλλον να με βοηθήσει".
Θα σε περιμένουν έξω από την δουλειά σου. Θα σε τρελάνουν. Θα σε κάνουν να βγάλεις καπνούς από τα αυτιά...

Μέχρι να το πάρεις απόφαση: τους χρεώθηκες. Και θα τους κουβαλάς. Γιατί μωρέ "ξέρουν πως σε ζαλίζουν", αλλά ξέρουν ακόμη καλύτερα την τέχνη του να ζεις παρασιτικά.

Α, και πού είσαι; Στην πρώτη "στραβή" που θα κάνεις, την πρώτη φορά που δεν θα καταφέρεις να εκτελέσεις το θέλημά τους, να είσαι προετοιμασμένος να τ' ακούσεις και από πάνω:

"Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα. Στηρίχτηκα πάνω σου και με απογοήτευσες...".

Ας πρόσεχες... Εσύ! Όχι αυτοί...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ