Άνθρωποι

4 Ιουν. 2018

Image may contain: 1 person, standing and shoes

Τον δημοσιογράφο Γιώργο Βότσκαρη τον γνώρισα πριν από τουλάχιστον 20 χρόνια, όταν ξεκινούσε την τηλεοπτική καριέρα του στο Star. Συνεργάτες και οι δύο της πρωινής εκπομπής Star Cafe με την Κατερίνα Λάσπα, συναντιόμαστε αξήμερωτα στο κανάλι, που τότε στεγαζόταν σε ένα κτίριο πίσω από τις γραμμές του τρένου στον...εξωτικό Ταύρο.

Πιτσιρικάκι ακόμη ο Γιώργος, με το πιο γκρινιάρικο χιούμορ που έχω συναντήσει ποτέ, τόν πείραζα πάντα ότι μου αρκούσε ένας παρθένος στο σπίτι, ο σύζυγός μου, δεν άντεχα κι άλλον έναν στη δουλειά, δηλαδή τον ίδιο. Ολημερίς σε ετοιμότητα για να υπερασπιστεί το δίκιο (το δικό του, το δικό μου, το δικό σας, των άλλων, της ανθρωπότητας...), εργατικός, παραπονιάρης, "κολλημένος" με την Άντζελα Δημητρίου, θαύμαζε τον πατέρα του με τρόπο συγκινητικό και δεν έκρυβε την αδυναμία στην μανούλα του, ως γνήσιος γιος.

Με τα χρόνια χαθήκαμε, όμως δεν έπαψα ποτέ να παρακολουθώ την εξέλιξή του, να μαθαίνω τα νέα του από τους κοινούς μας φίλους στο Star, να χαίρομαι για την (απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη για εμένα) εξέλιξή του στον χώρο του συνδικαλισμού. Ξανασυναντηθήκαμε στο facebook, διαπίστωσα ότι η γκρίνια του είχε γιγαντωθεί, το χιούμορ του τσάκιζε κόκκαλα, η μανιάτικη ξεροκεφαλιά του έβγαζε νοκ άουτ και γάιδαρο, συνέχισα να τον πειράζω με σχόλια και μηνύματα κι εκείνος να μού απαντάει προσωπικά, στο messenger, μιλώντας μου πάντα στον πληθυντικό παρά τις διαμαρτυρίες μου.

Ο Γιώργος Βότσκαρης σήμερα το πρωί ανακοίνωσε δημοσίως ότι διαγνώστηκε με καρκίνο. Το αρχικό σοκ τον έκανε απαισιόδοξο, μα όσοι το έχουμε ζήσει μέσα μας ή στο σώμα κάποιου δικού μας ανθρώπου, ξέρουμε πως αυτό είναι ένα στάδιο που ελάχιστοι αποφεύγουν. Είναι δεδομένο πως ο Βότσκαρης θα παλέψει το Θηρίο και αυτό είναι η μισή νίκη. 

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο καρκίνος είναι "ατομικό άθλημα". Όλοι οι άλλοι,  συγγενείς, φίλοι, γιατροί, νοσηλευτές, είναι πολύτιμοι, όμως την ώρα του αγώνα ο ασθενής είναι μόνος του. Εκείνος απέναντι στο τέρας. Σε μια μάχη μέχρις εσχάτων για το ποιός θα κόψει πρώτος το νήμα...

Ο άντρας μου, από την άλλη, έχοντας δώσει την δική του μάχη πριν από εννιά χρόνια, πιστεύει πως η αγάπη των ανθρώπων μπορεί να γίνει "ασπίδα προστασίας" για τον άρρωστο. Η σκέψη, η ευχή, το κεράκι, η προσευχή, το από καρδιάς "θα τα καταφέρεις", μπορούν να γίνουν κύματα ενέργειας και να δώσουν δύναμη σε αυτόν που δοκιμάζεται. Για να παλέψει. Για να αντέξει. Για να σηκωθεί αν πέσει. Για να αρχίσει από την αρχή. Και να νικήσει.

Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το κομμάτι. Η απόφαση του Γιώργου Βότσκαρη να μοιραστεί με φίλους κι εχθρούς την είδηση ότι έχει καρκίνο, δημιούργησε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έναν ιστό αγάπης γύρω του. Τα σχόλια που έχει λάβει δεν είναι μόνο πολλά σε αριθμό, αλλά αληθινά, ουσιαστικά, ανεκτίμητα. Στο σταθμό που εργάζεται, στο Star, το δεύτερο σπίτι του, οι συνάδελφοί του, νιώθουν σαν να διαγνώστηκε με καρκίνο ένας στενός και πολυαγαπημένος συγγενής τους. Ακόμη και εκείνοι που δεν γουστάρουν τον Βότσκαρη (σαν έντονη προσωπικότητα έχει αρκετους "απέναντί" του στον χώρο των ΜΜΕ), δηλώνουν σίγουροι πως θα τα καταφέρει. Γιατί τελικά το να μοιράζεσαι, ακόμη και κάτι τόσο τραγικό, μπορεί να γίνει όπλο σου, σύμμαχός σου, στήριγμα και δύναμη...

Η δική μου εκτίμηση, είναι πως ο καρκίνος δεν θα αντέξει για πολύ την μουρμούρα του Βότσκαρη και θα σηκωθεί να φύγει ηττημένος, μόνο και μόνο για να σταματήσει να τον ακούει. Γιατί, για να παραφράσω την αγαπημένη σου Lady, Γιώργο μου, "γκρινιάρη σε γνωρίσαμε, γκρινιάρης θα μείνεις". Πάνω του!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

4 Μαϊ. 2018

Purple Liquid Poison on Brown Wooden Surface

Πρωτομαγιάτικα, μπαίνω στο Facebook και γεμίζουν τα μάτια μου λουλούδια και η ψυχή μου με ευχές για καλό μήνα. Χαμογελάω με κάποιους διαδικτυακούς φίλους που σχολιάζουν με έξυπνο τρόπο την υπερβολική δόση θετικής διάθεσης που επικρατεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάθε πρωτομηνιά, "ζηλεύω" κάποια εύστοχα σχόλια για την μανία του Έλληνα να ταυτίζει την απεργία με βόλτα στα ουζάδικα, απαντώ σε εκείνους που μου εύχονται και ξάφνου, πετάγεται μπροστά μου ένα post που αναδύει δυσοσμία, ακόμη και μέσα από την οθόνη του laptop μου:

"Η γυναίκα που γεννιέται καρ...., πεθαίνει καρ.... Ήθελε μεγαλεία η ξεβράκωτη, δεν της άρεσε να είναι με άντρα, ήθελε χορηγό και τον βρήκε. Να τα φας σε λουλούδια για την κηδεία σου, βρωμιάρα. Αντε και @&&@ ".

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος χρήστης έγραφε τέτοια σχόλια, με πηγή...έμπνευσης προφανέστατα την πρώην του. Τα 8 στα 10 posts του στο facebook, έχουν ανάλογο και συχνά ακόμη χειρότερο περιεχόμενο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, εκείνος μου έστειλε αίτημα φιλίας κι εγώ το αποδέχτηκα αφού είναι κοινός φίλος με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ! Ίσως να έπαιξε ρόλο ότι ήταν Πρωτομαγιά, ίσως να είχα ήδη κουραστεί από τον αρνητισμό με τον οποίο με πυρπολούσε η παρουσία του στο διαδίκτυο, πάντως χωρίς δεύτερη σκέψη τον διέγραψα την ίδια στιγμή από φίλο μου.

Tις επόμενες ημέρες έκανα ακριβώς το ίδιο με άλλους τρεις, που ολημερίς πόσταραν ειρωνικά σχόλια για τους πάντες και τα πάντα, έβριζαν, αναθεμάτιζαν, γκρίνιαζαν, ενημέρωναν για προσωπικές τους υποθέσεις που ήταν γεμάτες από βρωμιά, φορτώνοντας εμμέσως σε εμένα τα σκοτάδια της ζωής τους! Δυστυχώς, εάν υπήρχε μονάδα μέτρησης της τοξικότητας, το διαδίκτυο θα έσπαγε κάθε ρεκόρ, με τα social media να ξεπερνούν τα όρια ασφαλείας και να χτυπάνε κόκκινο.

Για παράδειγμα, προς μεγάλη μου απογοήτευση, τον τελευταίο καιρό διαβάζω όλο και περισσότερα τοξικά σχόλια σε κάποιες βιβλιοφιλικές ομάδες του facebook. "Όσοι διαβάζετε τα βιβλία της ΧΧΧΧ αγνοήστε το post, γιατί απευθύνεται μόνο σε ψαγμένους και λογοτεχνικά ευφυείς" έγραψε ένα μέλος. Συνοδεύοντας την...ανωτερότητά του με τόνους χολής για μία συγκεκριμένη συγγραφέα, που έχει από καιρό κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό, και ταυτόχρονα για τους αναγνώστες που την διαβάζουν. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί συμμετέχουν αυτοί οι άνθρωποι σε τέτοια group συνυπάρχοντας με...πνευματικά πληβείους αφού θεωρούν εαυτούς ισάξιους μόνο με τα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας που χορηγεί τα Βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας...

Σε ένα γκρουπ με θέμα την μεγειρική, ένα μέλος ανέβασε τις προάλλες μία φωτογραφία από τα λαζάνια με κιμά που είχε μαγειρέψει για την οικογένεια, γράφοντας την συνταγή.
"Δηλαδή έλεος κάπου! Λαζάνια με ξινομυζήθρα! Έχει και η βλαχιά τις αντοχές της" ήταν το σχόλιο μιας άλλης κυρίας που συμμετέχει στην ομάδα, προφανώς με καταγωγή απευθείας από τα σαλόνια του Μπάκινγκχαμ!

Σε ένα άλλο γκρουπ, με αντικείμενο τον Κινηματογράφο, ένας τύπος, σχολιάζει αρνητικά, οποιοδήποτε post δεν ταυτίζεται με τα γούστα του. Όχι εκφράζοντας τις αντιρρήσεις του, αλλά απαξιώνοντας και χλευάζοντας όποιον έχει άλλη γνώμη. "Σου απαγορεύω να μολύνεις τον τοίχο μου με απόβλητα, να πας σε χωματερή καλύτερα", έγραψε κάτω από την παρατήρηση κάποιου ότι είδε το Fast & Furious 7. "Οι αγάμ...ς, ξελιγωμένες που ποστάρετε φωτο σέξι ανδρών, να πάτε σε άλλη ομάδα, εδώ μιλάμε για τέχνη", διέταξε αντικρύζοντας μία φωτογραφία του Μπράντλεϊ Κούπερ από την ταινία Hangover. "Εσείς που βλέπετε αυτά τα έργα και ψηφίζετε άχρηστες κυβερνήσεις, φέρατε την Ελλάδα ως εδώ", κατηγόρησε μία κυρία που πόσταρε το τρέιλερ του Mama Mia 2.

Προσωπικά, επειδή αισθάνομαι πως πλέον η σχέση μου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περνάει στην φάση της...ωριμότητας, αποφάσισα μαζί με τις ντουλάπες μου, να τακτοποιήσω και τους ιντερνετικούς "φίλους". Οι τιμητές της...φακής, μαζί με τους δυστυχείς που αντί να ζητήσουν την βοήθεια ενός ειδικού ξερνάνε τα σκουπίδια της ψυχής του στο πληκτρολόγιο, δεν έχουν θέση στην διαδικτυακή "ζωή" μου. Μου κρύβουν τον ήλιο και αυτό είναι στο χέρι μου να μην τους το επιτρέπω! Όπως κάνω δώ και πολλά χρόνια και στην κανονική μου ζωή. Δοκιμάστε το κι εσείς! Εντός και εκτός οθόνης. Θα δείτε τα πάντα πιο φωτεινά!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

10 Μαρ. 2018

angry, beautiful, blonde

Έχουν στα μούτρα την έκφραση ανθρώπου που μόλις ακούμπησε στην άκρη της γλώσσας του ένα φρεσκοκομμένο λεμόνι. Από το πρωί που θα ξυπνήσουν, μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν, κάθε μέρα, όλο το χρόνο.., η ξινίλα παραμένει εκεί, ανεξάρτητα από την έκβαση της ζωής τους. Δεν έχει να κάνει με τους άλλους, δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, είναι θέμα αμιγώς προσωπικό. Χαίρονται ξινισμένα, λυπούνται ξινισμένα, θυμώνουν ξινισμένα, χαμογελούν ξινισμένα...  Σαν να τους βούτηξαν σε ένα καζάνι με ξύδι όταν γεννήθηκαν κι έκτοτε τους έμεινε η χαρακτηριστική γκριμάτσα της αηδίας στο πρόσωπο. 

Τους αποκαλούμε "ξινούς". Ή "ξινιόλες". Τις γυναίκες, συχνά τις αποκαλούμε κι αλλιώς, αλλά ο χαρακτηρισμός αγγίζει τα επικίνδυνα όρια της βωμολοχίας και λέω να τον αποφύγω. Η αλήθεια είναι ότι γύρω μας κυκλοφορούν σαφώς περισσότερες "ξινές", από "ξινούς". Κι ένα πράγμα που μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση είναι ότι σπανίως θα δεις "ξινή" χωρίς ταίρι. Λες και για κάποιους εκπροσώπους τους ανδρικού φύλου, η ξινίλα λειτουργεί αφροδισιακά, πάνε και επιλέγουν γυναίκες με γεύση...λεμονιού, αφήνοντας μελένια πλάσματα ολομόναχα.

Σου την παρουσιάζουν στην παρέα με καμάρι κι εσύ απορείς πώς γίνεται να μην βλέπουν ότι η καλή τους κοιτάζει όλους τους φίλους τους με εκείνο το ύφος που προδίδει αναγούλα! Της χαμογελάς πλατιά και της απλώνεις το χέρι για να την υποδεχτείς (όχι για εκείνη, για τον φίλο σου το κάνεις) και η ξινή προτάσσει τα δάχτυλά της, χαλαρά, σαν χέρι νεκρού, λες και σου κάνει μεγάλη χάρη που σου επιτρέπει να την χαιρετήσεις, σου σκάει εναν μορφασμό που μάλλον τον αποκαλεί χαμόγελο κι ύστερα κάθετα σιωπηλή. Απόμακρη. Με την ταμπέλα "μην ενοχλείτε" στο μέτωπο. Με βλέμμα "εγώ είμαι θεότητα αγάπη μου, πλήττω θανάσιμα με τους θνητούς".

Την ενοχλούν τα πάντα. Αλλά δεν το λέει με λόγια. Δεν ξεσπάει όπως κάνουμε εμείς "οι σκύλοι που γαυγίζουν". Υπομένει καρτερικά, σφίγγει τα δόντια, κεραυνοβολεί το ταίρι της με ματιές που στάζουν λεμόνι και του τα μαζεύει για αργότερα...Σε καμία ξινή δεν αρέσουν οι παρέες του συντρόφου της. Είναι νομοτελειακό αυτό. Απολαμβάνει όμως το μετά. Την στιγμή που θα μπει στο αυτοκίνητο, θα καθίσει στην θέση του συνοδηγού, θα βάλει τη ζώνη της και...πού σε πονεί πού σε σφάζει! Τον ψέλνει σε όλη την διαδρομή, κουνώντας απαξιωτικά το κεφάλι αριστερά δεξιά, προφέροντας με σιχασιά τα ονόματα των φίλων του που μόλις γνώρισε. Καθιστώντας σαφές, ότι δεν έχει την πα-ρα-μι-κρή διάθεση να τους ξανασυναντήσει.

Οι ίδιες οι "ξινές"  αυτοπροσδιορίζονται ως "μπλαζέ". Εξωραϊζοντας έτσι την πραγματικότητα, που είναι μία και μοναδική: είναι μίζερες, αγέλαστες, ανικανοποίητες. Σου απαντούν με ύφος που στάζει σνομπισμό, ότι δεν μπορούν να κυκλοφορούν ως χαζοχαρούμενες, να κάνουν γλύκες και ναζάκια, να είναι αρεστές σε όλους, ότι "αυτή είμαι και σε όποιον αρέσω". Παρουσιάζοντας έτσι ως "άποψη" και "στάση ζωής" την ξινίλα τους. Μην μπεις στον κόπο να τους απαντήσεις ότι ανάμεσα στην μαντάμ-Σουσού και την "νιάου βρε γατούλα" υπάρχουν και οι κανονικές γυναίκες. Εκείνες που χαίρονται, γελάνε, ξεκαρδίζονται, φωνάζουν, απολαμβάνουν, ικανοποιούνται, διεκδικούν, αγωνίζονται, κρίνουν, ΖΟΥΝ... Δεν θα καταλάβουν. Η ψυχική ναυτία που τις κάνει να στραβώνουν τα μούτρα τους, είναι μη αντιμετωπίσιμη και μη αναστρέψιμη.

Όσο για εσένα, τον άνδρα που από επιλογή ανέχεσαι το ξινισμένο σταριλίκι τους, η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η αυτοεκτίμησή σου, φίλε μου, είναι στα τάρταρα και νομίζεις, ο καημενούλης, ότι με την ντίβα από τα Lidl στο πλευρό σου, "ψηλώνεις" μερικά εκατοστά. Δεν περιγράφω άλλο. Αρθρογράφος είμαι. Όχι ψυχαναλυτής... 

Υ.Γ. Η δημοσίευση της άποψής μου περί ξινών γυναικών συνοδεύτηκε από κάποια αρνητικά σχόλια, προερχόμενα απο γυναίκες. "Μπορεί να είναι ξινές γιατί αγωνίζονται να τα καταφέρουν σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία" μου έγραψαν. Διαφωνώ! Ριζικά! Αλλο "δυναμική", άλλο "ξινή". Η πρώτη στις παρέες σε κοιτάζει στα ματια και σου σφίγγει το χέρι και αφήνει την "επίθεση" και το "ύφος" για τον χώρο της δουλειας της. Η δεύτερη, είναι απλώς έτοιμη να κάνει εμετό. Όλο το 24ωρο. Είναι άδικο για την "δυναμική" να την ταυτίζουμε με την "ξινή". Και εξοργιστικά βολικό για την δεύτερη...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

panagopoulou@thisismarias.com

19 Φεβ. 2018

Σχετική εικόνα

Να έφτανε, λέει, μια Καθαρή Δευτέρα που θα έπεφταν τα προσωπεία και θα έμενε ο καθένας με το πραγματικό του πρόσωπο. Θα καίγονταν, μαζί με τον βασιλιά Καρνάβαλο, οι μάσκες που κρύβουν προθέσεις, διαθέσεις και συναισθήματα. Θα κοιταζόμαστε και θα βλέπαμε την αλήθεια, όχι μόνο ο ένας στον άλλον, αλλά και στους καθρέπτες μας.

Γιατί αν πρέπει να επιλέξω μία κατηγορία μασκαρεμένων που με εξοργίζει περισσότερο, αυτή είναι οι άνθρωποι που φορούν την μάσκα της ψευτιάς ακόμη κι όταν μένουν μόνοι με τους εαυτούς τους.

Εκείνοι που δεν παριστάνουν απλώς κάποιους άλλους, αλλά έχουν πειστεί πως είναι κάποιοι άλλοι. Εκείνοι που δεν προσποιούνται τους έντιμους, ειλικρινείς, ευαίσθητους, φιλάνθρωπους, ασυμβίβαστους... καλούς γονείς, φίλους, συντρόφους, συνεργάτες...αλλά έχουν θάψει στα τρίσβαθα της ψυχής τους την πραγματικότητα και νομίζουν πως όλα τα παραπάνω είναι πραγματικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους.

Είναι στιγμές που δεν είμαι απολύτως σίγουρη αν με θυμώνουν ή τους οικτίρω, έτσι αυτοπαγιδευμένους στην απάτη που οι ίδιοι δημιούργησαν. Ανήμπορους να ξεφύγουν, να δουν τα μούτρα τους στον καθρέπτη και να πούνε
"ναι, πατάω επί πτωμάτων",
"ναι, είμαι αδίστακτος",
"ναι, πληγώνω όποιον αγαπώ",
"ναι, λέω ψέματα αδιαφορώντας για τις συνέπειες",
"ναι, φθονώ την ευτυχία του διπλανού μου",
"ναι, νοιάζομαι μόνο για την πάρτη μου",
"ναι, εξαπατώ τους ανθρώπους που με εμπιστεύονται"
"ναι, βάζω το συμφέρον πάνω από την ανθρωπιά",
"ναι, εκμεταλλεύομαι την αδυναμία των άλλων",
"ναι, προδίδω συγγενείς και φίλους",
"ναι, αδικώ συνειδητά γιατί έτσι μου αρέσει",
"ναι βάζω τρικλοποδιά σε όποιον απειλήσει τα κεκτημένα μου"...
"ναι, δεν είμαι αυτός που νομίζω και νομίζετε. Είμαι εγώ".

Να ερχόταν, λέει, μια Καθαρή Δευτέρα που οι μασκοφόροι θα έχαναν τις προσωπίδες τους και θα έστεκαν γυμνοί απέναντί μας. Αυτοί και η αλήθεια τους... Δεν θα ΄ρθει όμως... Οπότε... Καλή Σαρακοστή. Καλη κάθαρση. Με ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθέναν...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

panagopoulou@thisismarias.com

10 Φεβ. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας
 για φρουζής

Ο Κωνσταντίνος Φρουζής, είναι αναμφίβολα το πρόσωπο που μονοπωλεί την επικαιρότητα τα τελευταία εικοσιτετράωρα, καθώς φέρεται να πρωταγωνιστεί στον χρηματισμό πολιτικών, και όχι μόνο, προσώπων, για να εξυπηρετήσει τα οικονομικά συμφέροντα της φαρμακοβιομηχανίας Novartis.

Η ζωή του τέως ισχυρού άνδρα της Novartis, θα μπορούσε να γίνει κινηματογραφική ταινία, με ήρωα έναν ικανό και ιδιαιτέρως ευφυή άνθρωπο που ξεκινησε αποφασισμένος να κατακτήσει την κορυφή, στην πορεία αντιμετώπισε ένα από τα πιο σκληρά πρόσωπα της ζωής και βρέθηκε τελικά στο επίκεντρο ενός σκανδάλου κολοσσιαίων διαστάσεων.

Ο Κωνσταντίνος Φρουζής, γεννήθηκε στην Κρήτη το 1960 και έζησε στο Ηράκλειο μέχρι τα έξι του χρόνια, οπότε και η οικογένειά του ήρθε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο πατέρας του, Μιχαήλ Φρουζής, υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο Υπουργείο Εμπορίου, ως επικεφαλής των Κρατικών Προμηθειών, ενώ ο ίδιος τελείωσε το σχολείο στη Λεόντειο. 

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, ο Κωνσταντίνος φεύγει για τη Νίκαια της Νότιας Γαλλίας όπου αποκτά δύο πτυχία, ενώ συνεχίσει για μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφίες της Γαλλικής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ηλικία 25 ετών, ξεκινάει να εργάζεται στην γαλλική πετρελαϊκή εταιρία EFL Total ως υπεύθυνος οικονομικής ανάπτυξης βιομηχανικής μονάδας. 

Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1986, οπότε και γνωρίζει την γυναίκα της ζωής του, την Κατερίνα. Δύο νέοι άνθρωποι, με εξαιρετικές σπουδές, όνειρα και φιλοδοξίες, ξεκινούν να χτίζουν βήμα βήμα την καριέρα τους και παράλληλα δημιουργούν μια όμορφη οικογένεια. Η πρώτη δουλειά του Φρουζή στην πατρίδα, είναι πωλητής καλλυντικών στην εταιρία L’OREAL, θέση στην οποία παραμένει μέχρι το 1991. Εκείνη τη χρονιά γεννιέται ο πρώτος γιος του ζευγαριού, ο Μιχαήλ Άγγελος, ενώ τρία χρόνια μετά, το 1994, η ευτυχία τους συμπληρώνεται με την γέννηση του Δημήτρη.

Η αναρρίχηση του στην L’OREAL είναι ραγδαία, μέχρι που το 1996, η ζωή τού δείχνει το σκληρό της πρόσωπο. Η σύζυγός του και μητέρα των δύο ανήλικων παιδιών του, αρρωσταίνει σοβαρά και παρά τις τρεις δύσκολες εγχειρήσεις στο εξωτερικό και τις εξοντωτικές  θεραπείες στην Ελλάδα, η ασθένεια επιμένει. Η δύναμη και το πείσμα της νεαρής γυναίκας, εντυπωσιάζουν τους πάντες, ενώ η απόφασή της να συνεχίσει να εργάζεται στη ΔΕΠΑ, στο γραφείο του προέδρου, σαν να μην είναι άρρωστη, αποτελεί μέχρι και σήμερα αντικείμενο συζήτησης όσων την γνώρισαν.

Στα χρόνια που το ζευγάρι μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία, το βιογραφικό του Φρουζή εμπλουτίζεται από τις συνεργασίες του με τον Όμιλο Promodes / Carrefour/ Marinopoulos, την Panafon/Vodafone και την Business Exchanges ενώ από το 2003 ξεκινάει η πορεία του στον ΟΤΕ. 

Το 2007, η σύζυγός του «φεύγει» από την ζωή, μετά από έντεκα χρόνια σκληρής μάχης. Μία από τις τελευταίες συμβουλές που πρόλαβε να δώσει στον άνδρα της μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου που νοσηλευόταν, ήταν να αποδεχτεί την πρόταση που του έχει ήδη κάνει ο πρόεδρος της Novartis και να αρχίσει μια νέα σελίδα στην ήδη επιτυχημένη καριέρα του. Ακολουθεί την προτροπή της εκείνος κι έτσι στα 47 του χρόνια, χωρίς την σύντροφό του και με τα δύο παιδιά στην εφηβεία, αναλαμβάνει Αντιπρόεδρος της φαρμακοβιομηχανίας ενώ το 2012 γίνεται πρόεδρος του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας. 

Οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν προσωπικά, κάνουν λόγο για έναν "άλλον" Κωνσταντίνο πριν και έναν "άλλον" μετά, τον θάνατο της συζύγου του. Εκείνο που παραμένει αναλλοίωτο είναι η αγαπή και η περηφάνια για τους γιους του που, παρά την τραγική απώλεια της μητέρας τους, καταφέρνουν να αριστεύσουν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και να εισαχθούν το 2009 στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο ο μεγάλος και το 2012 στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ο μικρός.

Προσωπική Σημείωση: Την ιστορία της συζύγου του Κωνσταντίνου Φρουζή, την έμαθα το 2009, από έναν γιατρό. Δίνοντας εκείνη την εποχή την δική μας οικογενειακή μάχη με τον καρκίνο, είχα μεγάλη αγωνία για το πώς θα επηρέαζε τον γιο μας που ετοιμαζόταν για σπουδές. Ο γιατρός, θέλοντας να μου δείξει ότι τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να επιβιώνουν ακόμη και μετά από τραγωδίες, μού είχε μιλήσει για τον μεγάλο γιο του κ.Φρουζή, ο οποίος είχε μόλις εισαχθεί στο Μετσόβιο και μάλιστα με πολύ υψηλή βαθμολογία, δύο χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρα του. Είχα καταγράψει την ιστορία αυτή στο αρχείο που τηρώ με αληθινές ιστορίες που με συγκλονίζουν, χωρίς να γνωρίζω φυσικά ότι κάποτε οι ήρωές της θα απασχολούσαν την επικαιρότητα...Δεν θα την δημοσιοποιούσα, εάν δεν το είχε κάνει ο ίδιος ο κ. Φρουζής τον Νοέμβριο του  2014, σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Σωτήρη Δανέζη για το περιοδικό Fortune, την οποία επίσης έχω στο αρχείο μου... 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

panagopoulou@thisismarias.com