Άνθρωποι

23 Σεπ. 2017

cars, congestion, street

Ο δρόμος που μένω, μετά από πολλές δεκαετίες που ήταν διπλής κυκλοφορίας, έγινε ξαφνικά μονοδρομος! Οι περισσότεροι οδηγοί δεν έχουν αντιληφθεί το απαγορευτικό και συνεχίζουν να στρίβουν κανονικά με συνέπεια καθημερινά να ζούμε σκηνές απείρου κάλλους με μικροσυγκρούσεις, τσακωμούς, βρισιές ακόμη και ξύλο!

Πριν από λίγη ώρα, ένα πελώριο μαύρο SUV μπήκε ανάποδα στον μονόδρομο και λίγο έλειψε να τρακάρει με ένα λευκό mini Cooper. Πετάγεται ο οδηγός του τζιπ από το κάθισμά του στο δρόμο έτοιμος να σφάξει την έντρομη κυρία που οδηγεί το mini. 

"Δεν βλέπεις κυρά μου πού πας"; της ουρλιάζει.

"Κύριε σας παρακαλώ. Εγώ μπήκα κανονικά. Εσείς είστε ο παράνομος", του απαντάει εκείνη και το επόμενο λεπτό εμφανίζονται οι μεγάλες δυνάμεις.

Η σύζυγος του εξοργισμένου οδηγού, ετών 50κάτι, μινιφορούσα, με πολλές τρέσσες στα πλατινέ μαλλιά της, πλησιάζει απειλητικά στο σημείο, σκαρφαλωμένη σε παπούτσια-σκαλωσιές ενώ ταυτόχρονα μουτζώνει τα αυτοκίνητα που κορνάρουν, αφού ο δρόμος έχει μπλοκάρει και η ουρά πίσω από το mini όλο και μεγαλώνει.

"Βλάχοι! Μαζευτήκατε όλοι στην Αθήνα και μου θέλετε και βόλτα στην παραλιακή", σχολιάζει με ύφοςαλά  Μαντάμ Σουσού και στρέφεται αγριεμένη προς την οδηγό του μικρού αυτοκινήτου.

"Σαλώμη! Εσένα βρίζει ο άντρας μου τόση ώρα! Μικρός που είναι ο κόσμος" αναφωνεί προς μεγάλη έκπληξη του συζύγου της. "Αγάπη μου είναι η μανικιουρίστα μου! Η Σαλώμη! Κάνει τα καλύτερα οβάλ με στρας" (σημείωση δική μου: κάτι τέτοιο μου φάνηκε ότι ειπώθηκε, όρκο δεν παίρνω γιατί δεν το κατέχω το θέμα νύχι).

Χαίρεται η Σαλώμη, χαίρεται ο πολλά βαρύς οδηγός, κορνάρουν δαιμονισμένα πλέον οι οδηγοί των υπολοίπων οχημάτων, φωνάζουν, βρίζουν αλλά η μινιφορούσα, στην κοσμάρα της. 

"Βρε Σαλώμη κάτσε τώρα που σε βρήκα να φέρω τη μαμά από το τζιπ να δεις το κότσι που σου έλεγα ότι έχει στο δεξί πόδι και την ταλαιπωρεί" λέει και σαν να της ανήκει ο δρόμος, πάει προς το αυτοκίνητο να κατεβάσει τη μαμά.

Στη γειτονιά επικρατεί πλέον πανδαιμόνιο. Οι περίοικοι βγαίνουν στα μπαλκόνια να δουν πού οφείλεται η φασαρία, πίσω από τον παράνομο έχουν μπει άλλοι τρεις που αγνοούν την μονοδρόμηση, το πρόβημα φτάνει μέχρι την κεντρική λεωφόρο και όλα δείχνουν ότι από στιγμή σε στιγμή ο οδηγοί θα πιαστούν στα χέρια. Και τότε... Κάνει την εμφάνισή της...

Η μαμά! Οριακά 1,50 μέτρο στο ύψος, ετών πάρα πολλών, με μαύρα κορακί μαλλιά πιασμένα σε ένα κότσο τόσο ψηλό που της χαρίζει άνετα καμμιά δεκαριά πόντους ακόμη, φοράει ολόσωμη λεοπάρ φόρμα σε αποχρώσεις του φούξια και του μαύρου (!). Αν δεν την έβλεπα με τα μάτια μου, δεν θα το πίστευα, θεωρώ δε τόσο φτωχά τα λόγια για να περιγράψουν το μεγαλείο του θεάματος. 

Ένας γείτονας, ο οποίος επιστρέφει εκείνη την ώρα στο σπίτι του από το κατάστημα που εργάζεται, με ρωτάει τι έχει συμβεί. Του εξηγώ μέσες άκρες. 

"Δηλαδή μια μανικιουρίστα οδηγεί mini cooper και μια οικογένεια καρακατσουλιό έχει τζιπ 2500 κυβικών... Τι δεν κάνω καλά μωρέ Μαρία;", με ρωτάει κουνώντας το κεφάλι του.

"Από όλα όσα βλέπεις, αυτό σου έκανε εντύπωση; Και τελικά, δεν έχει δικαίωμα να οδηγεί μια μανικιουρίστα mini cooper;", ενοχλούμαι εγώ από την ερώτηση.

"Αν κόβει αποδείξεις, πληρώνει εισφορές και μοιράζεται με το κράτος το 75% του εισοδήματός της όπως εγώ, φυσικά κι έχει δικαίωμα. Το θέμα είναι ότι αν τα κάνει όλα αυτά, φυσιολογικά δεν έχει χρήματα για mini cooper. Εγώ σε λίγο δεν θα έχω ούτε για παπάκι", μου διευκρινίζει και αποχωρεί μπουχτισμένος.

Δεν κάνω καμία προσπάθεια να τον σταματήσω. Τι να του πω; Όλοι δίκιο έχουμε πλέον...

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

19 Σεπ. 2017

Πριν από χρόνια, είχα βρεθεί στον ίδο χώρο με μία γυναίκα που καμάρωνε για το γεγονός ότι απατούσε ασύστολα τον σύζυγο της με τον προϊστάμενο του γραφείου της.

-Δεν νιώθεις ποτέ ενοχές;, την είχε ρωτήσει κάποιος. 

-Γιατί να νιώσω ενοχές; Σε τελική ανάλυση, δεν του κρύβω την αλήθεια. Όταν μου τηλεφωνεί τις ώρες που εργάζομαι και με ρωτάει "τι κάνεις μωρό μου;", εγώ του απαντώ "τι να κάνω αγάπη μου; εδώ, μπιιιιιιπ στη δουλειά". Άρα... Εγώ του το λέω στα μούτρα! Αν αυτός επιλέγει να ερμηνεύσει σαν μεταφορά τα λόγια μου, είναι δικο του θέμα, μας είχε αφήσει όλους... παγοκολόνες.

"Μπιιιιιπ στη δουλειά", μια δήλωση που για τους περισσότερους από εμάς σήμαινε "κουράζομαι πολύ, δεν παίρνω ανάσα" για εκείνη είχε κυριολεκτική σημασία. Ήταν καθαρά θέμα...ερμηνείας! 

Την τελευταία πενταετία, την μνημονεύω συχνά τη γυναίκα αυτήν κι ας μην την συνάτησα ποτέ από τότε. Έρχεται στο μυαλό μου αυτόματα, κάθε φορά που συνειδητοποιώ πως οι μεταφορές, οι υπερβολές, οι παρομοιώσεις που κάποτε χρησιμοποιούσαμε ευρέως στην καθημερινότητά μας, έχουν γίνει πλέον η ίδια η καθημερινότητα. Με νέο νόημα, στην πραγματική τους διάσταση, περιγράφουν ακριβώς αυτό που λένε. Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.  

"Δουλεύω για την εφορία", παραπονιόμαστε κάποτε για να δείξουμε ότι πληρώναμε υψηλούς φόρους. Σήμερα, δουλεύουμε για την εφορία. Τελεία.

"Κολυμπάμε στο πετρέλαιο", υπερβάλλαμε όταν μιλούσαμε για τα ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της χώρα μας. Στην Αττική, εδώ και λίγες μέρες κολυμπάμε στο πετρέλαιο. Χωρίς εισαγωγικά...

"Δεν υπάρχει αυτή η δουλειά!", αναφωνούσαν οι λίγο νεότεροι όταν κατάφερναν να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας που ήταν τόσο καλή, ώστε έμοιαζε αδύνατο να είναι αληθινή. Πάει κι αυτό. Δεν υπάρχει... Στην κυριολεξία.

"Σαν να πληρώνω ενοίκιο για το ίδιο μου το σπίτι ", διαμαρτυρόμασταν βλέποντας φουσκωμένα τα κοινόχρηστα. Πού να ξέραμε ότι θα πληρώναμε ενοίκιο για το σπίτι μας, στο εγγύς μέλλον. Άνευ "σαν"...

"Θα πηδήξω από το παράθυρο", ακούγαμε να λέει κάποιος δικός μας άνθρωπος όταν κάτι του πήγαινε στραβά και ξεχνούσαμε την ίδια στιγμή την εν θερμώ απειλή του. Τώρα τον έχουμε για μέρες στον νου μας, μην τυχόν και την κάνει πράξη πάνω στην απελπισία του... 

Μια κυνική κυριολεξία έχει εξαφανίσει πια κάθε υπερβολή, κάθε μεταφορά ή παρομοίωση από την καθημερινή μας ζωή... Δικαιώνοντας εμμέσως την "ειλικρίνεια" της γυναίκας που όταν έλεγε στον άντρα της "αγάπη μουμπιιιιιπ στη δουλειά", εννοούσε ότι μίιιιιπ με τον προιστάμενό της... Τώρα που το γράφω αντιλαμβάνομαι πως ίσως αυτή να είναι η μόνη φράση που για τους περισσότερους διατηρεί την παλιά, μεταφορική της σημασία. Γιατί η αλήθεια είναι πως όσοι έχουν ακόμη δουλειά, "μπιιιιιιπ" περισσότερο από ποτέ... 

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

10 Σεπ. 2017

animals, cats, cute

Κυκλοφορεί ντυμένος με βαριά χειμωνιάτικα ρούχα, χειμώνα καλοκαίρι, έξω από διάφορα σούπερ μάρκετ σε Φάληρο, Καλαμάκι, Άγιο Δημήτριο. Μερικές φορές φοράει μια φούστα πάνω από το παντελόνι του, άλλες τυλίγει τον λαιμό του με ενα πολύχρωμο διάφανο μαντίλι. Γύρω του υπάρχουν δεκάδες γατιά, κάθε χρώματος και ηλικίας.

Ζητάει 50 λεπτά και αν δεν του τα δώσεις, σε βρίζει. Σε καταριέται να βρεις από Θεό κι ανθρώπους την ίδια αντιμετώπιση, έρχεται από πίσω σου σε απόσταση αναπνοής και σε φτύνει. Κάποιοι αντιδρούν άσχημα, άλλοι απομακρύνονται σιωπηλοί αντιλαμβανόμενοι ότι στο μυαλό του ανθρώπου αυτού επικρατεί ένα χάος.

Προχθές, θύμα της θολωμένης οργής του έπεσε μια έγκυος γυναίκα, που αρνήθηκε να του δώσει χρήματα την ώρα που έβγαινε από το σούπερ μάρκετ. "Να έχει το παιδί σου την τύχη μου" της είπε. Σάστισε εκείνη, τρόμαξε, κοντοστάθηκε και απολογούμενη του είπε "δεν έχω καθόλου μετρητά πάνω μου, αν θέλεις να σου πάρω κάτι να φας πάμε μέσα στο μαγαζί και θα πληρώσω με την κάρτα μου".

Οδύσσεια αποδείχτηκε η είσοδός τους στο σούπερ μάρκετ, καθώς τα δεκάδες γατιά που περιφέρονταν ανάμεσα στα πόδια του, επέμεναν πεισματικά να τον ακολουθήσουν.
"Πες μου τι θέλεις και θα στο φέρω εγώ" πρότεινε η γυναίκα αλλά εκείνος κούνησε το κεφάλι του αρνητικά δηλώνοντας την επιθυμία του να την ακολουθήσει. Με τα πολλά τα κατέφεραν να ξεγελάσουν τις γάτες κι ο ζητιάνος ξεχύθηκε με ενθουσιασμό στους διαδρόμους.

  Δεν ήθελε φαγητό. Ούτε ποτό, αν και όλοι ήταν βέβαιοι ότι εκεί θα πήγαινε απευθείας, στα αλκοολούχα προϊόντα. Γύριζε σαν σβούρα γύρω γύρω, προκαλώντας την ενόχληση πελατών και υπαλλήλων, μέχρι που εντόπισε το αντικείμενο του πόθου του. Φορτώθηκε πέντε συσκευασίες γατοτροφής και κοιτάζοντας την έκπληκτη εγκυμονούσα της είπε "είναι για τα παιδιά μου". Τον ρώτησε αν ήθελε να πάρει κι εκείνος κάτι να φάει μα ο άντρας δεν την άκουγε πια. Ήθελε να τρέξει έξω να ταϊσει "τα παιδιά του".

Μου διηγήθηκε η ίδια η κοπέλα το περιστατικό, αναστατωμένη ακόμη.

"Το έχω περιγράψει σε πολλούς ανθρώπους και έχω ακούσει εντελώς διαφορετικές κρίσεις, σχόλια που κινούνται από την λύπη ή τον oίκτο έως τη σιχaσιά ή την οργή. Σεβαστές όλες οι απόψεις, αλλά αυτό που εγώ ένιωσα δεν μπορεί να μου το αλλάξει κανείς. Αισθάνθηκα μικρή, ασήμαντη μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής του" μου είπε. 

Δεν βρήκα τίποτα να της απαντήσω. Τα συναισθήματα που γεννιούνται στον καθέναν από αυτήν την ιστορία, είναι διαφορετικά, σκέφτηκα. Όσο διαφορετικοί είμαστε και οι άνθρωποι...

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

25 Ιουλ. 2017

Τις τελευταίες ώρες κάνει τον γύρο του διαδικτύου μία συγκινητική ανάρτηση της δημοσιογράφου Έλενας Πολυκάρπου. Αναφέρεται στην απόφασή της να δωρίσει τα πανάκριβα φάρμακα της εξωσωματικής που είχε αγοράσει για προσωπική χρήση, σε ένα ζευγάρι που δεν έχει τα χρήματα να τα αποκτήσει, αφού η ίδια εδώ και μήνες ξέρει πως δεν τα χρειάζεται πια...

Την Έλενα την γνώρισα πριν από πολλάάάάά χρόνια (βγήκε στη δουλειά από μωρό βλέπετε...) και την ξεχώρισα από το πρώτο δευτερόλεπτο για έναν βασικό λόγο: η Πολυκάρπου δεν είναι κανονικός άνθρωπος! Μοιάζει να έχει δραπετεύσει από ένα παραμυθένιο κόμικ, όχι παραμύθι, ούτε σκέτο κόμικ. Παραμυθένιο κόμικ!

Δεν κάνουμε παρέα. Βρισκόμαστε περιστασιακά, αλλά κάθε φορά νιώθω σαν να συναντάω μια φίλη από τα παλιά. 

Πληθωρική, ό,τι δεν της έδωσε ο Θεός σε κιλά της το χάρισε σε προσωπικότητα, τα κάνει όλα έντονα και -κυρίως- πολύ. Μιλάει πολύ (καλά όταν λέμε πολύ, εννοούμε παράφορα πολύ), φωνάζει πολύ, γελάει πολύ, κλαίει πολύ, αγχώνεται πολύ, αγαπάει πολύ, δουλεύει πολύ...

Δεν έκρυψε ποτέ ότι δυσκολευόταν να αποκτήσει δεύτερο παιδάκι. Δεν ακολούθησε τις προλήψεις και προκαταλήψεις που ακολουθούμε οι περισσότερες γυναίκες για να ξορκίσουμε το "κακό μάτι". "Μην λες ότι προσπαθείς να μείνεις έγκυος", "μην ανακοινώνεις ότι είσαι έγκυος", "μην κουβεντιάζεις με ξένους ότι θα κάνεις εξωσωματική"... Αυτά είναι για τους κανονικούς ανθρώπους που λέγαμε πριν... Η Πολυκάρπου δεν χαμπαριάζει ούτε από το "κακό μάτι". Του πιάνει απλώς την κουβέντα και το βγάζει νοκ άουτ. 

Η απόφασή της, από κοινού με τον ήρωα-άντρα της ζωής της Πέτρο, να δωρίσουν τα φάρμακα της εξωσωματικής που τελικά δεν χρειάστηκε να κάνουν, σε ένα ζευγάρι που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να τα αποκτήσει, δεν νομίζω πως ήταν έκπληξη για τους ανθρώπους που την γνωρίζουν. Η Έλενα δεν βρήκε τίποτα εύκολο στη ζωή της. Δεν γεννήθηκε με τα προβλήματά της λυμένα. Δεν ακολούθησε τον "εύκολο δρόμο" για να έχει δουλειά στα μέσα ενημέρωσης. Ξέρει καλά τι σημαίνει "κερδίζω τη ζωή χιλιοστό το χιλιοστό". Μπορεί να φταίει και το Κυπριακό dna της, που έτσι κι αλλιώς γεννάει αγωνιστές...

Αν και είμαι σε διακοπές, αν και αυτό το κείμενο το γράφω αναγκαστικά στη συσκευή του κινητού μου (συγχωρέστε μου τα λάθη, η πρεσβυωπία φταίει..), ένιωσα την επιθυμία να το αναρτήσω για να ευχηθώ στην Έλενα, τον Πέτρο και τη Βασιλική, τα καλύτερα. Αυτά δηλαδή που τους αξίζουν...

Υ.Γ. Συμπεθέρα, πάλι έγινες θέμα...

Ακολουθεί η ανάρτηση της Έλενας όπως την μοιράστηκε  με τους διαδικτυακούς της φίλους:

«Σήμερα είναι η επέτειος του γάμου μας με το αγόρι μου. 8 χρόνια γάμου. 8 χρόνια γεμάτα και αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας μια ιστορία. Όλα ξεκίνησαν από αυτά τα κουτιά. Πολλές από εσάς ξέρετε τι είναι. Άλλες πάλι δεν τα χρειαστήκατε ποτέ. Η κόρη μας, Βασιλική, ήρθε στην ζωή μας πριν περίπου από 6μιση χρονιά φυσιολογικά,χωρίς καμία προσπάθεια. Μετά από χρόνια, αποφασίσαμε ότι θέλουμε ένα δεύτερο παιδάκι γιατί είχαμε να δώσουμε αγάπη και γιατί η ζωή περνάει πιο όμορφα όταν έχεις έναν αδερφό ή μια αδερφή. Εκεί, λοιπόν, κατάλαβα ότι εγώ έχω ένα πρόβλημα και δεν θα μπορούσα να κάνω εύκολα ένα δεύτερο παιδάκι. Ο χρόνος δεν με έπαιρνε όποτε αποφασίσαμε να μπούμε στην διαδικασία της εξωσωματικής και το είπα παντού. Δεν είναι κάτι κολλητικό, δεν είναι κάτι που πρέπει να κρύβεται…Μην ντρέπεστε να πείτε την αλήθεια…Έτσι λοιπόν είπαμε καταρχήν την αλήθεια στην Βασιλική. Της είπαμε, όμως, ότι δεν θα το βάλουμε κάτω και ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε για να τα καταφέρουμε…Κάναμε ότι χρειάστηκε. Πήρα τα φάρμακα για να κάνουμε την προσπάθειά μας και ενώ τα αγοράσαμε μετά από 3 μέρες ανακάλυψα ότι ο Θεός μας έστειλε αυτό που τόσο πολύ θέλαμε: ένα μωράκι… Σκεφτήκαμε να επιστρέψουμε τα φάρμακα και να πάρουμε πίσω τα χρήματα αλλά μετά αποφασίσαμε με τον Πέτρο να χαρίσουμε αυτά τα φάρμακα σε μια γυναίκα που τα έχει απόλυτη ανάγκη γιατί για να τα πήραμε για κάποιο λόγο ήρθαν στα χέρια μας.

Έτσι, αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μας για να βρω αυτήν την γυναίκα που θα της δώσω τα φάρμακα άλλα και για να βοηθήσω αρκετές γυναίκες μέσα από την δίκη μου ιστορία. Περίπου 3 χρόνια παλέψαμε, δεν το βάλαμε κάτω είπαμε την αλήθεια στο παιδί μας και στους φίλους μας. Μην ντρέπεστε να μιλήσετε: η υπογονιμότητα δεν κολλάει και δεν είναι ντροπή… τρία ευχαριστώ στον άντρα της ζωής που ήταν δίπλα μου στα δύσκολα και δεν έχασε ποτέ την πίστη του, που με άντεξε στα πολύ δύσκολα, στις αγωνίες στα νεύρα και στα κλάματα…Στις 38 μέρες που έμεινα στο κρεβάτι, σε εξετάσεις πολύ δύσκολες. Στην κόρη μου Βασιλική που της είπαμε όλη την αλήθεια και μου έλεγε πάντα «Μαμά εμείς είμαστε δυνατοί και θα τα καταφέρουμε», αλλά πάνω από όλα στην καλύτερη γιατρό του κόσμου, Παναγιώτα Βαρνάβα, για την υπομονή, την αντοχή, την αγάπη, τη στήριξη, το κράτημα του χεριού μου σε πολλές δύσκολες εξετάσεις. Αν δεν την είχαμε αυτή την γιατρό μπορεί να μην τα καταφέρναμε…Αναμένω inbox κορίτσια που θέλουν να κάνουν εξωσωματική και δεν μπορούν να την κάνουν γιατί δεν έχουν τα χρήματα…Σας ευχαριστώ και ελπίζω να βρούμε αυτό το μοναδικό ζευγάρι!»

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

16 Ιουλ. 2017

Rear View of Woman With Arms Raised at Beach during Sunset

Οι καλοκαιρινές διακοπές, για όσους έχουν την πολυτέλεια να τις βιώνουν, είναι ίσως η πλέον εξιδανικευμένη εποχή του χρόνου. Είτε είναι για 3 είτε για 13 ή 23 μέρες, οι περισσότεροι άνθρωποι τις "φορτώνουν" με προσδοκίες, αναμένοντας μικρά "θαύματα" κατά τη διάρκειά τους.

Το ξεφάντωμα που δεν ήρθε τον χειμώνα.
Ο μεγάλος έρωτας που θα αλλάξει τα πάντα.
Η αναζωπύρωση του χαμένου πάθους με τον μόνιμο σύντροφο.
Η αποκατάσταση των σχέσων που δοκιμάστηκαν.
Η επίλυση των παρεξηγήσεων που πόνεσαν.
Η αναπλήρωση του χαμένου χρόνου με την οικογένεια.
Η εκτόνωση από την καταπίεση της καθημερινότητας.
Η αλλαγή του χρώματος της ζωής από γκρίζο σε πολύχρωμο...

Αυτά κι άλλα τόσα, αποτελούν τους διακαείς πόθους του καλοκαιριού. 

Κι αν δεν έρθουν; Αν οι προσδοκίες διαψευστούν; Αν το κυματάκι της θάλασσας δεν πάρει μακριά όσα μας ενοχλούν, μας κουράζουν, μας μιζεριάζουν, μας πληγώνουν; Τότε η περίδος των διακοπών μετατρέπεται σε εφιάλτη. Η απογοήτευση, η ψυχική κούραση, το αδιέξοδο, καλύπτουν με ένα μαύρο πέπλο την καλοκαιρινή ελπίδα.

Δεν φταίει το καλοκαίρι. Εμείς φταίμε! Που το φορτώνουμε με καημούς, απωθημένα και επιθυμίες 350 και βάλε ημερών, ενίοτε δε και δεκάδων ετών. Εμείς, που το περιμένουμε σαν την "κολυμπήθρα" που θα ξεπλύνει κρίματα και προβήματα. Εμείς που του αποδίδουμε ιδιότητες μαγικού ραβδιού. Εμείς, που ανεβάζουμε τον πήχυ σε ύψη που μόνο η Ολυμπιονίκης μας Κατερίνα Στεφανίδη θα μπορούσε να περάσει με επιτυχία. 

Γι αυτό και θεωρώ πως η μεγαλύτερη δική μας επιτυχία για φέτος, θα είναι να κάνουμε τη διαφορά!

Να "το πάρουμε αλλιώς" και να απολαύσουμε τις Διακοπές, με Δ κεφαλαίο, όσο λίγες κι αν είναι αυτές, στην πραγματική τους διάσταση.
Να επιδιώξουμε μια παύση, από όλους κι από όλα.
Να μην προσπαθήσουμε απεγνωσμένα να "γεμίσουμε τις μπαταρίες μας" αλλά να αδειάσουμε το μυαλό μας από κάθε σκέψη.
Να φορτώσουμε τα πνευμόνια μας με θαλασσινό αέρα, το σώμα μας με την ενέργεια που μόνο ο ύπνος χαρίζει, τα μάτια μας με ομορφιά, την ψυχή μας με ήλιο...

Να μην περιμένουμε τίποτα... Και στο τέλος τους, όταν θα μας ρωτάνε "πώς πέρασες φέτος;" να έχουμε αυθόρμητα μία και μόνο απάντηση: "άδειασα!".

Δεν είναι εύκολο... Αλλά τίποτα ευεργετικό δεν είναι... Εύκολα στη ζωή είναι μόνο τα "εύκολα"... Καλό καλοκαιρινό "τίποτα" λοιπόν...

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ