Άνθρωποι

2 Οκτ. 2018

black and white, black-and-white, bloom

Δεν είχε τύχει να το παρατηρήσω μέχρι σήμερα. Ο ξαφνικός θάνατος της παραγωγού Έφης Τσιτούμη, μιας πανέμορφης εσωτερικά και εξωτερικά γυναίκας, μιας εξαιρετικής επαγγελματία αλλά κυρίως μιας περήφανης μανούλας, στάθηκε αφορμή να συνειδητοποιήσω πως τα προφίλ των χρηστών του φατσοβιβλίου, συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά τον θάνατό τους!

Είναι περίεργο το συναίσθημα. Μηνύματα, που απευθύνονται σε κάποιον, που δεν θα μπορέσει να τα διαβάσει ποτέ (ποτέ;)...

Λόγια καρδιάς, αγάπης, εκτίμησης, σεβασμού, πόνου...

Λόγια που ίσως να μην ειπώθηκαν όσο ήταν καιρός, από ντροπή, από αμέλεια, από την (ψευδ)αίσθηση του αθάνατου με την οποία ζούμε όλοι μας, αναβάλλοντας διαρκώς για αργότερα όνειρα, στόχους, "ένα καφεδάκι", έκφραση συναισθημάτων, "συγγνώμη", "μού λείπεις", "σ' αγαπώ"...

"Εις μνήμην", αυτή είναι η ένδειξη που εμφανίζει το facebook στους λογαριασμούς όσων φεύγουν, αμέσως μόλις ενημερωθεί για τον θάνατό τους.

"Οι λογαριασμοί που έχουν μετατραπεί σε εις μνήμην είναι ένα σημείο όπου οι φίλοι και η οικογένεια μπορούν να συλλέγουν και να μοιράζονται αναμνήσεις σχετικά με το συγκεκριμένο άτομο. Η μετατροπή ενός λογαριασμού σε εις μνήμην συμβάλλει επίσης στην προστασία του, καθώς καταργεί τη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν", ενημερώνει το μέσο κοινωνικής δικτύωσης. "Με ένα κλικ στον σχετικό σύνδεσμο, κάποιος φίλος ή συγγενής του απόθανόντος μπορεί να υποβάλλει αίτημα για μετατροπή του λογαριασμό εις μνήμην, χωρίς ωστόσο να του γνωστοποιούνται οι απόρρητοι κωδικοί του". 

Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το θέμα, έμαθα ότι υπάρχει επίσης η δυνατότητα να αποφασίσεις εσύ ο ίδιος, εκ των προτέρων, τι θέλεις να συμβεί με τον λογαριασμό σου όταν θα φύγεις απο την ζωή, κληροδοτώντας σε κάποιον άλλον την διαχείρισή του (!) ή εξουσιοδοτώντας την εταιρεία να το διαγράψει δια παντός.

Ένιωσα μουδιασμένη από τον καταιγισμό των μακάβριων πληροφοριών, η πρώτη μου σκέψη ήταν "έλεος, σε λίγο θα περιλαμβάνονται και τα social media στις διαθήκες", μα μια δεύτερη ματιά στη σελίδα της Έφης Τσιτούμη, με έκανε να το ξανασκεφτώ!

Είναι τόσο συγκινητικά όμορφα όσα γράφουν οι φίλοι και οι συνεργάτες της στο "εις μνήμην" προφίλ της! Άνθρωποι που ένιωσαν την ανάγκη να της πουν ένα διαφορετικό, ασυνήθιστο, διαδικτυακό αντίο, προσαρμοσμένο σε μια νέα πραγματικότητα που μπορεί να μας προκαλεί αμηχανία, μα είναι εδώ. Και θα μείνει εδώ, ακόμη κι όταν εμείς θα αναχωρήσουμε... 

Μια ευχή κάνω μόνο: να προλαβαίνουμε να εκφράζουμε αυτά τα υπέροχα συναισθήματα στους αγαπημένους, στους φίλους, τους συγγενείς, τους συνεργάτες, όσο είναι ζωντανοί! Για να τους δίνουμε την δυνατότητα να τα εισπράξουν και να τα κάνουν φυλαχτό, όσο ακόμη χτυπά η καρδιά τους. Πριν γίνουν "εις μνήμην"!

Ελπίζω έτσι, γεμάτη από φυλαχτά, να έφυγε και η Έφη. Una Signora, una Signora bionda, όπως την αποχαιρετά ένας πρώην συνεργάτης της, αφήνοντάς στον "τοίχο" της μια φωτογραφία με ένα μαύρο τριαντάφυλλο. Μία Κυρία. Μια ξανθιά Κυρία...

Υ.Γ. Ίσως κάποιοι να παρατηρήσατε την παρένθεση με την λέξη "ποτέ" και δίπλα της ένα ερωτηματικό, που έγραψα στην δεύτερη παράγραφο. Ναι! Ομολογώ ότι δεν είμαι σίγουρη πως τα μηνύματα προς τους ανθρώπους που δεν είναι πια στη ζωή, παραμένουν αδιάβαστα από τους παραλήπτες τους. Ίσως γιατί έχω ανάγκη να πιστεύω ότι κάπου από εκεί ψηλά, τα βλέπουν, τα διαβάζουν, τα απολαμβάνουν. Γίνονται βάλσαμο για την ψυχή τους...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Αυγ. 2018

brush, happiness, joy

Για εκείνους που "εξαφανίζονται" στα δύσκολα, δεν χαλαλίζω ούτε χρόνο, ούτε φαιά ουσία. "Μικροί", ασήμαντοι, δειλοί, "λίγοι", καιροσκόποι, αρπακτικά, "περαστικοί"...όποιος κι αν είναι ο χαρακτηρισμός που τους αρμόζει, απλά τους προσπερνώ. Βέβαιη πως θα τους ανταποδώσει κάποια ανώτερη δύναμη την συμπεριφορά τους...

Με τους άλλους όμως, εκείνους που "την κάνουν" από κοντά σου στα εύκολα, στη χαρά,στην επιτυχία, στην ευτυχία, νιώθω πως θα ήθελα να ασχοληθώ λιγάκι παραπάνω. Ίσως γιατί δεν ανήκουν στους προφανείς κινδύνους, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτοί ώστε να τους απομακρύνεις εγκαίρως από την ζωή σου.

Νομίζεις ότι συνεχίζουν να είναι εκεί. Μα στην ουσία δεν είναι...Αδυνατούν να αντέξουν το χαμόγελό σου. Τους ενοχλεί η επιτυχία σου. Βασανίζονται με κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη σου. Τους τυφλώνουν τα χρώματα. Και αποχωρούν στις γωνίτσες τους. Ελπίζοντας ότι σύντομα θα επιστρέψει το γκρίζο στην καθημερινότητά σου και μαζί του θα κάνουν κι οι ίδιοι την επαναφορά τους. Άλλοτε για να ενώσετε τις μιζέριες σας. Τις αποτυχίες σας. Τα αδιέξοδά σας. Μα ακόμη πιο συχνά για να "σου συμπαρασταθούν". Να σου χτυπήσουν την πλάτη "καημενούλα μου!". 

Δεν θα σου πούνε ποτέ "μπράβο" από την ψυχή τους. Δεν θα ακούσεις από καρδιάς "συγχαρητήρια", "χαίρομαι για εσένα", "τα κατάφερες βρε θηρίο!", "να είσαι ευτυχισμένος", "κάθε καλό σου εύχομαι". Μπορεί να αναγκαστούν να τα ξεστομίσουν, μα θα είναι υποκριτικά, ψίθυροι στριμωγμένοι πίσω από τα δόντια τους. Σε προτιμούν εξαρτημένο από την φιλευσπλαχνία τους. Στενοχωρημένο, απογοητευμένο, κουρασμένο, ηττημένο. Για να φανεί η δική τους υπεροχή.

Ίσως πάλι να σε προτιμούν όμοιό τους. Γιατί έτσι δικαιολογούν την δική τους αποτυχία. Κάθε δική σου νίκη, τους θυμίζει ότι "γίνεται". Αρκεί να προσπαθήσεις, να παλέψεις, να πιστέψεις, να διεκδικήσεις. Τελικά, μάλλον αυτό είναι που δεν αντέχουν. Το γεγονός πως εσύ καταφέρνεις να κοιτάς τον ήλιο. Με κόπο. Με πόνο. Με ελπίδα. Όταν οι ίδιοι προτιμούν την μοιρολατρική αποδοχή της συννεφιάς στον μικρόκοσμό τους.

Ναι, οι άνθρωποι που μας παρατάνε στις δυσκολίες, είναι ανθρωπάκια. Μα κι εκείνοι που "την κάνουν" την ώρα της χαράς, δεν διαφέρουν σε τίποτα. Η άλλη όψη είναι. Νομισμάτων που δεν αξίζουν να έχουν θέση στις ζωές μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα βαρύνουν στις "τσέπες" μας. Τραβώντας μας προς τα κάτω. Μακριά από τους ουρανούς που μας περιμένουν...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

4 Ιουν. 2018

Image may contain: 1 person, standing and shoes

Τον δημοσιογράφο Γιώργο Βότσκαρη τον γνώρισα πριν από τουλάχιστον 20 χρόνια, όταν ξεκινούσε την τηλεοπτική καριέρα του στο Star. Συνεργάτες και οι δύο της πρωινής εκπομπής Star Cafe με την Κατερίνα Λάσπα, συναντιόμαστε αξήμερωτα στο κανάλι, που τότε στεγαζόταν σε ένα κτίριο πίσω από τις γραμμές του τρένου στον...εξωτικό Ταύρο.

Πιτσιρικάκι ακόμη ο Γιώργος, με το πιο γκρινιάρικο χιούμορ που έχω συναντήσει ποτέ, τόν πείραζα πάντα ότι μου αρκούσε ένας παρθένος στο σπίτι, ο σύζυγός μου, δεν άντεχα κι άλλον έναν στη δουλειά, δηλαδή τον ίδιο. Ολημερίς σε ετοιμότητα για να υπερασπιστεί το δίκιο (το δικό του, το δικό μου, το δικό σας, των άλλων, της ανθρωπότητας...), εργατικός, παραπονιάρης, "κολλημένος" με την Άντζελα Δημητρίου, θαύμαζε τον πατέρα του με τρόπο συγκινητικό και δεν έκρυβε την αδυναμία στην μανούλα του, ως γνήσιος γιος.

Με τα χρόνια χαθήκαμε, όμως δεν έπαψα ποτέ να παρακολουθώ την εξέλιξή του, να μαθαίνω τα νέα του από τους κοινούς μας φίλους στο Star, να χαίρομαι για την (απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη για εμένα) εξέλιξή του στον χώρο του συνδικαλισμού. Ξανασυναντηθήκαμε στο facebook, διαπίστωσα ότι η γκρίνια του είχε γιγαντωθεί, το χιούμορ του τσάκιζε κόκκαλα, η μανιάτικη ξεροκεφαλιά του έβγαζε νοκ άουτ και γάιδαρο, συνέχισα να τον πειράζω με σχόλια και μηνύματα κι εκείνος να μού απαντάει προσωπικά, στο messenger, μιλώντας μου πάντα στον πληθυντικό παρά τις διαμαρτυρίες μου.

Ο Γιώργος Βότσκαρης σήμερα το πρωί ανακοίνωσε δημοσίως ότι διαγνώστηκε με καρκίνο. Το αρχικό σοκ τον έκανε απαισιόδοξο, μα όσοι το έχουμε ζήσει μέσα μας ή στο σώμα κάποιου δικού μας ανθρώπου, ξέρουμε πως αυτό είναι ένα στάδιο που ελάχιστοι αποφεύγουν. Είναι δεδομένο πως ο Βότσκαρης θα παλέψει το Θηρίο και αυτό είναι η μισή νίκη. 

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο καρκίνος είναι "ατομικό άθλημα". Όλοι οι άλλοι,  συγγενείς, φίλοι, γιατροί, νοσηλευτές, είναι πολύτιμοι, όμως την ώρα του αγώνα ο ασθενής είναι μόνος του. Εκείνος απέναντι στο τέρας. Σε μια μάχη μέχρις εσχάτων για το ποιός θα κόψει πρώτος το νήμα...

Ο άντρας μου, από την άλλη, έχοντας δώσει την δική του μάχη πριν από εννιά χρόνια, πιστεύει πως η αγάπη των ανθρώπων μπορεί να γίνει "ασπίδα προστασίας" για τον άρρωστο. Η σκέψη, η ευχή, το κεράκι, η προσευχή, το από καρδιάς "θα τα καταφέρεις", μπορούν να γίνουν κύματα ενέργειας και να δώσουν δύναμη σε αυτόν που δοκιμάζεται. Για να παλέψει. Για να αντέξει. Για να σηκωθεί αν πέσει. Για να αρχίσει από την αρχή. Και να νικήσει.

Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το κομμάτι. Η απόφαση του Γιώργου Βότσκαρη να μοιραστεί με φίλους κι εχθρούς την είδηση ότι έχει καρκίνο, δημιούργησε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έναν ιστό αγάπης γύρω του. Τα σχόλια που έχει λάβει δεν είναι μόνο πολλά σε αριθμό, αλλά αληθινά, ουσιαστικά, ανεκτίμητα. Στο σταθμό που εργάζεται, στο Star, το δεύτερο σπίτι του, οι συνάδελφοί του, νιώθουν σαν να διαγνώστηκε με καρκίνο ένας στενός και πολυαγαπημένος συγγενής τους. Ακόμη και εκείνοι που δεν γουστάρουν τον Βότσκαρη (σαν έντονη προσωπικότητα έχει αρκετους "απέναντί" του στον χώρο των ΜΜΕ), δηλώνουν σίγουροι πως θα τα καταφέρει. Γιατί τελικά το να μοιράζεσαι, ακόμη και κάτι τόσο τραγικό, μπορεί να γίνει όπλο σου, σύμμαχός σου, στήριγμα και δύναμη...

Η δική μου εκτίμηση, είναι πως ο καρκίνος δεν θα αντέξει για πολύ την μουρμούρα του Βότσκαρη και θα σηκωθεί να φύγει ηττημένος, μόνο και μόνο για να σταματήσει να τον ακούει. Γιατί, για να παραφράσω την αγαπημένη σου Lady, Γιώργο μου, "γκρινιάρη σε γνωρίσαμε, γκρινιάρης θα μείνεις". Πάνω του!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

4 Μαϊ. 2018

Purple Liquid Poison on Brown Wooden Surface

Πρωτομαγιάτικα, μπαίνω στο Facebook και γεμίζουν τα μάτια μου λουλούδια και η ψυχή μου με ευχές για καλό μήνα. Χαμογελάω με κάποιους διαδικτυακούς φίλους που σχολιάζουν με έξυπνο τρόπο την υπερβολική δόση θετικής διάθεσης που επικρατεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάθε πρωτομηνιά, "ζηλεύω" κάποια εύστοχα σχόλια για την μανία του Έλληνα να ταυτίζει την απεργία με βόλτα στα ουζάδικα, απαντώ σε εκείνους που μου εύχονται και ξάφνου, πετάγεται μπροστά μου ένα post που αναδύει δυσοσμία, ακόμη και μέσα από την οθόνη του laptop μου:

"Η γυναίκα που γεννιέται καρ...., πεθαίνει καρ.... Ήθελε μεγαλεία η ξεβράκωτη, δεν της άρεσε να είναι με άντρα, ήθελε χορηγό και τον βρήκε. Να τα φας σε λουλούδια για την κηδεία σου, βρωμιάρα. Αντε και @&&@ ".

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος χρήστης έγραφε τέτοια σχόλια, με πηγή...έμπνευσης προφανέστατα την πρώην του. Τα 8 στα 10 posts του στο facebook, έχουν ανάλογο και συχνά ακόμη χειρότερο περιεχόμενο. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, εκείνος μου έστειλε αίτημα φιλίας κι εγώ το αποδέχτηκα αφού είναι κοινός φίλος με ανθρώπους που εκτιμώ πολύ! Ίσως να έπαιξε ρόλο ότι ήταν Πρωτομαγιά, ίσως να είχα ήδη κουραστεί από τον αρνητισμό με τον οποίο με πυρπολούσε η παρουσία του στο διαδίκτυο, πάντως χωρίς δεύτερη σκέψη τον διέγραψα την ίδια στιγμή από φίλο μου.

Tις επόμενες ημέρες έκανα ακριβώς το ίδιο με άλλους τρεις, που ολημερίς πόσταραν ειρωνικά σχόλια για τους πάντες και τα πάντα, έβριζαν, αναθεμάτιζαν, γκρίνιαζαν, ενημέρωναν για προσωπικές τους υποθέσεις που ήταν γεμάτες από βρωμιά, φορτώνοντας εμμέσως σε εμένα τα σκοτάδια της ζωής τους! Δυστυχώς, εάν υπήρχε μονάδα μέτρησης της τοξικότητας, το διαδίκτυο θα έσπαγε κάθε ρεκόρ, με τα social media να ξεπερνούν τα όρια ασφαλείας και να χτυπάνε κόκκινο.

Για παράδειγμα, προς μεγάλη μου απογοήτευση, τον τελευταίο καιρό διαβάζω όλο και περισσότερα τοξικά σχόλια σε κάποιες βιβλιοφιλικές ομάδες του facebook. "Όσοι διαβάζετε τα βιβλία της ΧΧΧΧ αγνοήστε το post, γιατί απευθύνεται μόνο σε ψαγμένους και λογοτεχνικά ευφυείς" έγραψε ένα μέλος. Συνοδεύοντας την...ανωτερότητά του με τόνους χολής για μία συγκεκριμένη συγγραφέα, που έχει από καιρό κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό, και ταυτόχρονα για τους αναγνώστες που την διαβάζουν. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί συμμετέχουν αυτοί οι άνθρωποι σε τέτοια group συνυπάρχοντας με...πνευματικά πληβείους αφού θεωρούν εαυτούς ισάξιους μόνο με τα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας που χορηγεί τα Βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας...

Σε ένα γκρουπ με θέμα την μεγειρική, ένα μέλος ανέβασε τις προάλλες μία φωτογραφία από τα λαζάνια με κιμά που είχε μαγειρέψει για την οικογένεια, γράφοντας την συνταγή.
"Δηλαδή έλεος κάπου! Λαζάνια με ξινομυζήθρα! Έχει και η βλαχιά τις αντοχές της" ήταν το σχόλιο μιας άλλης κυρίας που συμμετέχει στην ομάδα, προφανώς με καταγωγή απευθείας από τα σαλόνια του Μπάκινγκχαμ!

Σε ένα άλλο γκρουπ, με αντικείμενο τον Κινηματογράφο, ένας τύπος, σχολιάζει αρνητικά, οποιοδήποτε post δεν ταυτίζεται με τα γούστα του. Όχι εκφράζοντας τις αντιρρήσεις του, αλλά απαξιώνοντας και χλευάζοντας όποιον έχει άλλη γνώμη. "Σου απαγορεύω να μολύνεις τον τοίχο μου με απόβλητα, να πας σε χωματερή καλύτερα", έγραψε κάτω από την παρατήρηση κάποιου ότι είδε το Fast & Furious 7. "Οι αγάμ...ς, ξελιγωμένες που ποστάρετε φωτο σέξι ανδρών, να πάτε σε άλλη ομάδα, εδώ μιλάμε για τέχνη", διέταξε αντικρύζοντας μία φωτογραφία του Μπράντλεϊ Κούπερ από την ταινία Hangover. "Εσείς που βλέπετε αυτά τα έργα και ψηφίζετε άχρηστες κυβερνήσεις, φέρατε την Ελλάδα ως εδώ", κατηγόρησε μία κυρία που πόσταρε το τρέιλερ του Mama Mia 2.

Προσωπικά, επειδή αισθάνομαι πως πλέον η σχέση μου με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περνάει στην φάση της...ωριμότητας, αποφάσισα μαζί με τις ντουλάπες μου, να τακτοποιήσω και τους ιντερνετικούς "φίλους". Οι τιμητές της...φακής, μαζί με τους δυστυχείς που αντί να ζητήσουν την βοήθεια ενός ειδικού ξερνάνε τα σκουπίδια της ψυχής του στο πληκτρολόγιο, δεν έχουν θέση στην διαδικτυακή "ζωή" μου. Μου κρύβουν τον ήλιο και αυτό είναι στο χέρι μου να μην τους το επιτρέπω! Όπως κάνω δώ και πολλά χρόνια και στην κανονική μου ζωή. Δοκιμάστε το κι εσείς! Εντός και εκτός οθόνης. Θα δείτε τα πάντα πιο φωτεινά!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

10 Μαρ. 2018

angry, beautiful, blonde

Έχουν στα μούτρα την έκφραση ανθρώπου που μόλις ακούμπησε στην άκρη της γλώσσας του ένα φρεσκοκομμένο λεμόνι. Από το πρωί που θα ξυπνήσουν, μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν, κάθε μέρα, όλο το χρόνο.., η ξινίλα παραμένει εκεί, ανεξάρτητα από την έκβαση της ζωής τους. Δεν έχει να κάνει με τους άλλους, δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, είναι θέμα αμιγώς προσωπικό. Χαίρονται ξινισμένα, λυπούνται ξινισμένα, θυμώνουν ξινισμένα, χαμογελούν ξινισμένα...  Σαν να τους βούτηξαν σε ένα καζάνι με ξύδι όταν γεννήθηκαν κι έκτοτε τους έμεινε η χαρακτηριστική γκριμάτσα της αηδίας στο πρόσωπο. 

Τους αποκαλούμε "ξινούς". Ή "ξινιόλες". Τις γυναίκες, συχνά τις αποκαλούμε κι αλλιώς, αλλά ο χαρακτηρισμός αγγίζει τα επικίνδυνα όρια της βωμολοχίας και λέω να τον αποφύγω. Η αλήθεια είναι ότι γύρω μας κυκλοφορούν σαφώς περισσότερες "ξινές", από "ξινούς". Κι ένα πράγμα που μου έχει κάνει εξαιρετική εντύπωση είναι ότι σπανίως θα δεις "ξινή" χωρίς ταίρι. Λες και για κάποιους εκπροσώπους τους ανδρικού φύλου, η ξινίλα λειτουργεί αφροδισιακά, πάνε και επιλέγουν γυναίκες με γεύση...λεμονιού, αφήνοντας μελένια πλάσματα ολομόναχα.

Σου την παρουσιάζουν στην παρέα με καμάρι κι εσύ απορείς πώς γίνεται να μην βλέπουν ότι η καλή τους κοιτάζει όλους τους φίλους τους με εκείνο το ύφος που προδίδει αναγούλα! Της χαμογελάς πλατιά και της απλώνεις το χέρι για να την υποδεχτείς (όχι για εκείνη, για τον φίλο σου το κάνεις) και η ξινή προτάσσει τα δάχτυλά της, χαλαρά, σαν χέρι νεκρού, λες και σου κάνει μεγάλη χάρη που σου επιτρέπει να την χαιρετήσεις, σου σκάει εναν μορφασμό που μάλλον τον αποκαλεί χαμόγελο κι ύστερα κάθετα σιωπηλή. Απόμακρη. Με την ταμπέλα "μην ενοχλείτε" στο μέτωπο. Με βλέμμα "εγώ είμαι θεότητα αγάπη μου, πλήττω θανάσιμα με τους θνητούς".

Την ενοχλούν τα πάντα. Αλλά δεν το λέει με λόγια. Δεν ξεσπάει όπως κάνουμε εμείς "οι σκύλοι που γαυγίζουν". Υπομένει καρτερικά, σφίγγει τα δόντια, κεραυνοβολεί το ταίρι της με ματιές που στάζουν λεμόνι και του τα μαζεύει για αργότερα...Σε καμία ξινή δεν αρέσουν οι παρέες του συντρόφου της. Είναι νομοτελειακό αυτό. Απολαμβάνει όμως το μετά. Την στιγμή που θα μπει στο αυτοκίνητο, θα καθίσει στην θέση του συνοδηγού, θα βάλει τη ζώνη της και...πού σε πονεί πού σε σφάζει! Τον ψέλνει σε όλη την διαδρομή, κουνώντας απαξιωτικά το κεφάλι αριστερά δεξιά, προφέροντας με σιχασιά τα ονόματα των φίλων του που μόλις γνώρισε. Καθιστώντας σαφές, ότι δεν έχει την πα-ρα-μι-κρή διάθεση να τους ξανασυναντήσει.

Οι ίδιες οι "ξινές"  αυτοπροσδιορίζονται ως "μπλαζέ". Εξωραϊζοντας έτσι την πραγματικότητα, που είναι μία και μοναδική: είναι μίζερες, αγέλαστες, ανικανοποίητες. Σου απαντούν με ύφος που στάζει σνομπισμό, ότι δεν μπορούν να κυκλοφορούν ως χαζοχαρούμενες, να κάνουν γλύκες και ναζάκια, να είναι αρεστές σε όλους, ότι "αυτή είμαι και σε όποιον αρέσω". Παρουσιάζοντας έτσι ως "άποψη" και "στάση ζωής" την ξινίλα τους. Μην μπεις στον κόπο να τους απαντήσεις ότι ανάμεσα στην μαντάμ-Σουσού και την "νιάου βρε γατούλα" υπάρχουν και οι κανονικές γυναίκες. Εκείνες που χαίρονται, γελάνε, ξεκαρδίζονται, φωνάζουν, απολαμβάνουν, ικανοποιούνται, διεκδικούν, αγωνίζονται, κρίνουν, ΖΟΥΝ... Δεν θα καταλάβουν. Η ψυχική ναυτία που τις κάνει να στραβώνουν τα μούτρα τους, είναι μη αντιμετωπίσιμη και μη αναστρέψιμη.

Όσο για εσένα, τον άνδρα που από επιλογή ανέχεσαι το ξινισμένο σταριλίκι τους, η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η αυτοεκτίμησή σου, φίλε μου, είναι στα τάρταρα και νομίζεις, ο καημενούλης, ότι με την ντίβα από τα Lidl στο πλευρό σου, "ψηλώνεις" μερικά εκατοστά. Δεν περιγράφω άλλο. Αρθρογράφος είμαι. Όχι ψυχαναλυτής... 

Υ.Γ. Η δημοσίευση της άποψής μου περί ξινών γυναικών συνοδεύτηκε από κάποια αρνητικά σχόλια, προερχόμενα απο γυναίκες. "Μπορεί να είναι ξινές γιατί αγωνίζονται να τα καταφέρουν σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία" μου έγραψαν. Διαφωνώ! Ριζικά! Αλλο "δυναμική", άλλο "ξινή". Η πρώτη στις παρέες σε κοιτάζει στα ματια και σου σφίγγει το χέρι και αφήνει την "επίθεση" και το "ύφος" για τον χώρο της δουλειας της. Η δεύτερη, είναι απλώς έτοιμη να κάνει εμετό. Όλο το 24ωρο. Είναι άδικο για την "δυναμική" να την ταυτίζουμε με την "ξινή". Και εξοργιστικά βολικό για την δεύτερη...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

panagopoulou@thisismarias.com