Άνθρωποι

4 Ιαν. 2018

architecture, cityscape, cityview

Μπορεί να φταίω κι εγώ που πιάνω εύκολα την κουβέντα στις ουρές των καταστημάτων, των τραπεζών, των δημόσιων υπηρεσιών, των μέσων μεταφοράς... Μπορεί να γεννήθηκα και με κάποιον "αόρατο μαγνήτη" που τραβάει πάνω μου ανθρώπους που μπορείς να τους χαρακτηρίσεις και ιδιόρρυθμους... Η ουσία είναι ότι σήμερα το πρωί, περιμένοντας την σειρά μου για να εξυπηρετηθώ στην τράπεζα, βρέθηκε ακριβώς μπροστά μου μία κυρία από εκείνες που φωνάζουν από μακριά "είμαι πολυλογού και τα ξέρω ΟΛΑ".

"Πήρατε μαζί σας σακούλες;" με ρωτάει ξαφνικά και βλέποντας προφανώς την απορία στο μάτι μου, διευκρινίζει: "Αν δεν πήρατε, ετοιμαστείτε να πληρώσετε 3 λεπτά για την κάθεμία, αφού από προχθές δωρεάν σακούλες τέλος".

"Α, αυτό εννοείτε. Όχι, δεν πήρα", απαντώ εγώ.

"Κακώς. Εγώ έραψα μόνη μου πολύ ωραίες υφασμάτινες και τις πήγα δώρο τώρα τις γιορτές σε φίλους και γνωστούς. Να, σαν αυτή που έχω μαζί μου. Δεν είναι πολύ ωραία;" μου λέει και μου βάζει μέσα στη μούρη μια καρό υφασμάτινη τσάντα. "Έχω ντύσει τον πάτο με μουσαμά από αυτούς που φτιάχνουνε τα τραπεζομάντηλα, οπότε και να λερωθεί λίγο μπορώ εύκολα να την ξεπλύνω. Γιατί δηλαδή παλιά τι παθαίναμε που ήταν όλα υφασμάτινα. Τις υφασμάτινες πάνες τις προλάβατε;" με αιφνιδιάζει με την ερώτησή της.

"Τι να σας πω; Αν τις πρόλαβα ως μωρό, δεν το θυμάμαι..."

"Μια χαρά ήταν! Λίγο με την ευκοίλια μας ταλαιπωρούσαν αλλά με υπομονή τις καθαρίζαμε και τις ξαναχρησιμοποιούσαμε", αρχίζει τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες προκαλώντας ενόχληση αλλά και γέλια στους υπόλοιπους πελάτες της ουράς. "Μην γελάτε καθόλου. Και ακόμη πιο παλιά οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν πάνινες σερβιέτες. Εκεί βέβαια τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, αλλά κι αυτό το σημερινό χάλι που μάθαμε να είναι όλα μιας χρήσης και να ρυπαίνουμε το περιβάλλον είναι απαράδεκτο" συνεχίζει ακάθεκτη.

Κάνω ότι κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου μήπως και σταματήσει να μου μιλάει αλλά πριν το καταλάβω εκείνη πλησιάζει πολύ κοντά μου και χαμηλώνοντας αισθητά τον τόνο της φωνής της μου ρίχνει το πονηρό σχόλιο:

"Μόνο προφυλακτικά πάνινα δεν μπόρεσαν να βγάλουν αλλά κι εκεί υπάρχει λύση για να μην μολύνουμε την ατμόσφαιρα".

"Να βάζουμε διχτάκια;", κάνω το λάθος να την ειρωνευτώ εγώ επαναλαμβάνοντας μια αστεία ατάκα που διάβασα στο διαδίκτυο.

"Όχι καλέ. Αχαχαχα!! Άκου προφυλακτικά- διχτάκια! Μπα σε καλό σου; Πού το σκέφτηκες;" ξεκαρδίζεται στα γέλια και το επόμενο δευτερόλεπτο όλη η τράπεζα γυρνάει προς την μεριά μας. Εγώ θέλω απλώς να ανοίξει η γη να με καταπιεί, αλλά η "φίλη" μου δείχνει να απολαμβάνει στο έπακρο το γεγονός ότι βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Με αέρα τηλεοπτικού αστέρα που τον έχουν μόλις αναγνωρίσει οι θαυμαστές του, με πιάνει αγκαζέ και μου ρίχνει το τελειωτικό χτύπημα:

"Η μόνη λύση για να απαλλάξουμε την γη από τα προφυλακτικά μιας χρήσης είναι το παλιό, πατροπαράδοτο τράβηγμα την σωστή στιγμή", δηλώνει περήφανη για την φοβερή εξυπνάδα της και αποχαιρετώντας με πηγαίνει -επιτέλους!- στο ταμείο για να εξυπηρετηθεί.

Δεν θα ξαναπιάσω κουβέντα με αγνώστους στην ουρά.
Δεν θα ξαναπιάσω κουβέντα με αγνωστους στην ουρά.

Το ορκίζομαι...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
p
anagopoulou@thisismarias.com

 

29 Δεκ. 2017

Image may contain: 1 person

Λένε ότι τους ανθρώπους πρέπει να τους "μετράμε" στα δύσκολα. Δεν συμφωνώ απολύτως. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι οι άνθρωποι φαίνονται και στις λύπες μας και στις χαρές μας. Είναι βαρύ πράγμα η χαρά, γεννά συναισθήματα που δεν μπορούν όλοι να τα διαχειριστούν. Εκείνοι ομως που τα καταφέρνουν και φτάνουν να μοιράζονται μαζί σου την επιτυχία, την ευτυχία, το νέο ξεκίνημα...είναι άνθρωποι σπάνιοι και πολύτιμοι κι εσύ που τους έχεις στη ζωή σου, τυχερός!

Ένας τέτοιος, τυχερός άνθρωπος νιώθω κι εγώ στην εκπνοή του χρόνου. Το 2017 (μία χρονιά δύσκολη, δύσκολη, δύσκολη) για εμένα σημαδεύτηκε από ένα πολύ σημαντικό γεγονός: στις 18 Οκτωβρίου, ανήμερα των 47ων γενεθλίων μου, εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο από τις Εκδόσεις Ωκεανός. "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" ο τίτλος του, ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία από αυτές που μόνο η ζωή μπορεί να επιφυλάξει.

Δεν θα επιχειρήσω να περιγράψω πώς νιώθω γι αυτό μου το "κατόρθωμα" γιατί είμαι βέβαιη πως δεν θα καταφέρω να αγγίξω τις πραγματικές διαστάσεις των συναισθημάτων μου. Έχω όμως την επιθυμία να πω ένα πελώριο -"μέχρι τον ουρανό κι ακόμα παραπέρα" που λέγαμε μικροί- ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, σε όλους εσάς που μοιραστήκατε τη χαρά μου σαν να ήταν δική σας. Και δεν αναφέρομαι στα κατ΄ανάγκη συγχαρητήρια, στα μέσα από τα δόντια χαμόγελα, στα δήθεν ενθουσιώδη σχόλια. Όχι. Δεν εννοώ αυτά!

Έχω ήδη ευχαριστήσει ονομαστικά τους ανθρώπους που με συγκίνησαν και με τίμησαν στην παρουσίαση του βιβλίου μου (δεν θα πάψω ποτέ να σας χρωστάω χάρη που κάνατε τόσο ξεχωριστή εκείνη την ημέρα).

Τώρα ήρθε η ώρα να ευχαριστήσω και όλους τους υπόλοιπους.

Εσάς, που με ένα μήνυμα ή ένα τηλεφώνημα μου δίνετε δύναμη λέγοντάς μου πόσο πολύ σας άρεσε το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου", πόσο σας συγκλόνισε, σας ταξίδεψε ή σας θύμωσε η συμπεριφορά των ηρώων μου, πόσο απολαύσατε την γραφή μου, τι θα θέλατε να διορθώσω... Υπέροχα λόγια, φυλακτό στην ψυχή μου...

Εσάς, φίλους αλλά κι αγνώστους, που μου στέλνετε φωτογραφίες με το βιβλίο μου στα χέρια σας, ενημερώνοντας με ότι "ξεκινάτε το ταξίδι της ανάγνωσής του"... Η εικόνα που συνοδεύει αυτό το κείμενο είναι από το Ροβανιεμι της Λαπωνίας, το χωριό του Άγιου Βασίλη. Μέχρι εκεί ταξίδεψε το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" χάρη στην φίλη-αδελφή Δήμητρα Παβέλη... Που μέσα στον πανικό του ταξιδιού -με δύο μικρά παιδιά!- είχε το νου της να το πάρει μαζί της ΚΑΙ να το φωτογραφήσει. Τι να λέμε τώρα;

Αλλά κι εσάς που δεν το διαβάσατε (ακόμη...), όμως μου χαρίζετε απλόχερα τις ευχές σας, λόγια βγαλμένα από την καρδιά, δεκάδες "μπράβο ρε Μαρία" που με κάνουν να πετάω στα ουράνια...

Κοινή παρότρυνση όλων: "μην σταματάς να γράφεις, περιμένουμε το επόμενο!"

Σας ευχαριστώ που χαιρόσαστε με την χαρά μου! Καλή χρονιά! Με χαρές! Κι ανθρώπους που να ξέρουν να τις μοιραστούν μαζί σας...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
p
anagopoulou@thisismarias.com

3 Δεκ. 2017

action, background, blur

Τα δύο πρώτα χρόνια στην Πάντειο όπου σπούδαζα Κοινωνιολογία, δεν ήθελα ούτε να ακούσω για το μάθημα της Στατιστικής. Δεν καταλάβαινα τι δουλειά είχαν οι αριθμοί και τα ποσοστά με μια επιστήμη που, για εμένα, προσέγγιζε περισσότερο την Φιλοσοφία. Στο τρίτο έτος, το κατάλαβα! Και όχι μονο αγάπησα την Στατιστική αλλά την έκανα κομμάτι της ζωής μου.

Με γοητεύει να συγκεντρώνω απόψεις για διάφορα θέματα και να τις κατηγοριοποιώ κάνοντας την δική μου "έρευνα", που μπορεί να μην είναι επιστημονικά αξιόπιστη ωστόσο παραμένει ενδιαφέρουσα. Μια τέτοια "έρευνα", διάρκειας λίγων ωρών, έκανα και στους διαδικτυακούς φίλους μου, θέτοντας τους το ερώτημα "αν η υγεία ήταν δεδομένη, ποιό θα ήταν το ένα και μοναδικό δώρο που θα θέλατε να σας φέρει ο νέος χρόνος;". Έλαβα συνολικά 92 απαντήσεις -σε σχόλια και μηνύματα- που συνοψίζονται στις παρακάτω κατηγορίες: 

Αγάπη 13%

Ψυχική γαλήνη και ηρεμία 10%

Αγαπημένους που έφυγαν από τη ζωή 8%

Λιγότερο άγχος στην καθημερινότητα 6%

Ταξίδια 6%

Λεφτά 5 % (από 50 έως 300 χιλιάδες ζήτησαν οι συμμετέχοντες, ενώ κάποιοι έγραψαν γενικώς "λεφτά")

Δουλειά 5 %

Ένα μωράκι 5%

Υγεία για εμένα και τους δικούς μου 5% (κι ας ήταν δεδομένη σύμφωνα με την ερώτηση...)

Να ξαναγινόμουν για λίγο παιδί 3,5%

Τύχη 3,5%

Ανθρώπους από το παρελθόν που βγήκαν από τη ζωή μου 3%

Και κάποιες μεμονωμένες, απαντήσεις που μου άρεσαν πολύ:

Αισιοδοξία  

Ψυχραιμία...

Σεβασμός

Να είναι οι γονείς μου περήφανοι για μένα κι εγώ για τα παιδιά μου!

Έναν κρατικό μηχανισμό που να σέβεται τον πολίτη, να μην του βάζει τρικλοποδιές , να μην έχει παράλογη γραφειοκρατία, δηλαδή ένα άλλο κράτος.

Τηλεκοντρόλ για μωρά. Να τα βάζει στο αθόρυβο και σε αργή κίνηση.

Μια φωτογραφική μηχανή, η οποία θα απαθανατίζει τα ΚΙΝΗΤΡΑ των ανθρώπων.

Να γίνει το όνειρο μου πραγματικοτητα: εγώ με τον άνθρωπο μου μακριά απο εδώ σε ένα νησί, με θέα το απέραντο γαλάζιο. Να γινόταν κάτι και να είμασταν μαζί. Την ηρεμία της ψυχής μου θα ήθελα!

Εντύπωση μου έκαναν επίσης δύο στοιχεία:

1. ότι κανένας δεν ζήτησε από το 2018 να του φέρει έναν νέο μεγάλο έρωτα

2. ότι όσοι επέλεξαν να μου απαντήσουν ιδιωτικά μέσω μηνύματος, ήθελαν είτε λεφτά, είτε την επιστροφή κάποιων ανθρώπων από το παρελθόν στις ζωές τους.

Άφησα για το τέλος την απάντηση μια λατρεμένης φίλης που είναι και δική μου απάντηση. Από τον νέο χρόνο ζητάω μόνο "να μην μου πάρει τίποτα"...

Σε κάθε περίπτωση, όλες οι επιθυμίες σας, ευχές μου!

Υ.Γ. Με το πρώτο μου βιβλίο "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" να είναι ήδη στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Ωκεανός και το δεύτερο να είναι έτοιμο (αφού είναι συνέχεια του πρώτου), αυτόν τον καιρό ξανακοιτάζω ένα τρίτο μυθιστόρημα, που το έχω γραμμένο από χρόνια. Οι ήρωές μου είχαν δυσκολία να αποφασίσουν "αν η υγεία ήταν δεδομένη, ποιό θα ήταν το ένα και μοναδικό δώρο που θα θέλατε να σας φέρει η ζωή;" και αυτός ήταν ο λόγος που ζήτησα την βοήθεια του κοινού, εν προκειμένω των φίλων του facebook. Τους ευχαριστώ πολύ γιατί χάρη στις δικές τους απαντήσεις, το τρίτο μου βιβλίο πήρε μια εντελώς διαφορετική πορεία που δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου. Σχεδόν ξαναγράφεται από την αρχή, αλλά αξίζει τον κόπο... 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on facebook  

 

22 Νοε. 2017

adult, baby, blur

Ετών 9. Με καταγωγή από κάποια χώρα της Ανατολικής Αφρικής. Γεννήθηκε και μεγαλώνει στην Ελλάδα. Ο μπαμπάς της, άγνωστος. Η μαμά, βυθισμένη σε εξαρτήσεις.

Μια κούκλα, με τεράστια μαύρα εκφραστικά μάτια και βλέμμα που αναλογεί σε γυναίκα 40 χρονών. Κάνει όλες τις δουλειές ολομόναχο, ντυμένο πάντα με φτωχικά αλλά πεντακάθαρα ρουχαλάκια και τα πλούσια κατσαρά μαλλάκια του πλεγμένα σε καλοφροντισμένη κοτσίδα.

Την συναντάω συνήθως τα μεσημέρια σε διάφορα μαγαζιά του Φαλήρου. Έχει στο λεπτεπίλεπτο παιδικό χεράκι της ελάχιστα κέρματα και παλεύει να ψωνίσει κάποια απαραίτητα για την επιβίωση της ίδιας και της μαμάς της. Οι ρόλοι έχουν σαφώς αντιστραφεί. Η όμορφη μικρούλα είναι η μαμά. Και η μαμά είναι το αδύναμο, ανήμπορο πλάσμα που χρειάζεται φροντίδα. Γελάει σπάνια. Αλλά είναι τόσο ευγενική και γλυκιά που μερικές φορές νομίζω πως αυτός είναι ο δικός της τρόπος να χαμογελάει. Δεν ξέρω αν πηγαίνει στο σχολείο. Μιλάει τα Ελληνικά με τρόπο υποδειγματικό για 9χρονο παιδί.

Προχθές, την ώρα μιας δυνατής καταιγίδας, βρεθήκαμε μαζί στο σούπερ μάρκετ. Την είδα να παρατηρεί τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά που ήταν στολισμένα σε έναν μεγάλο πάγκο.

"Καλημέρα. Τι κάνεις; Να σε κεράσω κάτι γιατί έχω τα γενέθλιά μου σήμερα;" της είπα ψέματα για να μην την κάνω να νιώσει ότι την λυπάμαι.

Το προσωπάκι της φωτίστηκε.

"Σε είδα στην τηλεόραση. Γράφεις βιβλία" με αιφνιδίασε.

"Ναι, αυτό είναι το πρώτο που έγραψα" της αποκρίθηκα. "Άρα έχω κι άλλον έναν λόγο για να σε κεράσω", επανέφερα την πρότασή μου.

Κατέβασε ντροπαλά τα ματάκια της, έπαιξε αμήχανα με την κοτσίδα της και σαν να μετρούσε τις λέξεις που θα μου πει, έμεινε για λίγο σιωπηλή.

"Μου αρέσουν τα βιβλία. Μπορείς να με κεράσεις ένα βιβλίο σου;" με κεραυνοβόλησε η πρόταση της. Ήταν η δική μου σειρά να κατεβάσω τα μάτια. Όχι από ντροπή αλλά για να μην δει ότι ήταν βουρκωμένα.

Πήγαμε μαζί μέχρι το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου. Αγόρασα ένα αντίτυπο του βιβλίου μου, της έγραψα "Στην ..., με την ευχή να μην σταματήσει ποτέ να διαβάζει, γιατί τα βιβλία είναι ο καλύτερος δρόμος προς την ευτυχία" και της το έδωσα. Μου το ανταπέδωσε με ένα φιλί και τράβηξε τον δρόμο της.

Βλέποντάς την να απομακρύνεται, ήξερα πως επιστρέφει στην φτώχια, τα προβλήματα και την μοναξιά της, σε ένα σπίτι παγωμένο με μια μάνα άρρωστη, σε μια χώρα που συχνά θα την αντιμετωπίζει σαν "την ξένη από την Αφρική" κι ας γεννήθηκε εδώ. Όμως δεν ένιωθα πια θλίψη. Αυτό που είδα στα μάτια της, με έκανε να χαμογελώ. Η μικρούλα έχει και τη δύναμη και τη θέληση να τα καταφέρει. Με εκείνον τον μοναδικό τρόπο που έχουν οι άνθρωποι που γεννιούνται "μουντζωμένοι" από την ζωή. Της το εύχομαι... Με όλη μου την ψυχή...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on facebook  

16 Νοε. 2017

(Το άρθρο αυτό είναι το κορυφαίο σε επισκεψιμότητα στους έξι μήνες "ζωής" του thisismarias.com. Ίσως γιατί "οι αγενείς άνετοι" είναι περισσότεροι από ό,τι φοβόμουν όταν το έγραφα... )

Σου μιλάνε πάντα στον ενικό. Χωρίς να τους δώσεις το δικαίωμα ή έστω να στο ζητήσουν. Σε αποκαλούν "φιλαράκι", "φιλάρα, "κολλητέ", "αδελφέ", "κούκλα ", "αγάπη" ή "μωρό", ανάλογα το φύλο σου και φύλο τους. Ενίοτε χωρίς "μου "στο τέλος. Δεν τους ενδιαφέρει να δηλώσουν κτήση. Η άνεση είναι το ζητούμενο.

Αν είναι καπνιστές κουνάνε επιδεικτικά το αναμμένο τσιγάρο στα μούτρα σου, καθ' όλη τη διάρκεια του μονόλογου τους. Και φωνάζουν. Τόσο δυνατά ώστε να πάρει μυρωδιά και η παρέα που κάθεται στην άλλη άκρη του χώρου, ότι "ο άνετος είναι εδώ".

Αν είσαι "τυχερός", απλώς συνοδεύουν την επίθεση αγένειας με προκάτ ανέκδοτα, στίχους τραγουδιών ή ατάκες από διαφημίσεις που κουβαλάνε αποθηκευμενα στον εγκέφαλό τους, έτοιμα και προβαρισμένα από καιρό. Αν όμως είσαι άτυχος, τότε γίνεσαι θύμα της δεύτερης "αρετής " τους : σου λένε τα συκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν το όνομά σου. Βαπτίζουν την έλλειψη αγωγής "ντομπροσύνη" και νομιμοποιούν εαυτούς να σε προσβάλλουν, να σε κατακρίνουν, να σε ποδοπατούν στο όνομα της "δημοκρατικής έκφρασης".

Τι εννοείς "μα δεν τους γνωρίζω, δεν με ενδιαφέρουν, δεν ζήτησα τη γνώμη τους;". Ποιος σου έδωσε την εντύπωση ότι εχουν την παραμικρή σημασία όλα αυτά, αδελφέ; Πώς διανοήθηκες ότι για να έχει κάποιος άποψη για εσένα, ειναι αναγκαία συνθήκη να γνωρίζει στοιχειώδη πράγματα για την προσωπικοτητα σου; Όχι αγάπη! Το θέμα μας δεν είσαι ούτε εσύ, ούτε η συμπεριφορά σου. Το θέμα μας είναι πάντα αυτοί : οι "αγενείς τσεκουράτοι". Που, πίστεψέ με, θα σου την πουν θέλεις δεν θέλεις την "αλάθητη σοφία" τους. Γιατί αυτοί "γεννήθηκαν ελεύθεροι " και τα λένε "χύμα και τσουβαλάτα".

Τα τελευταία χρόνια, η εισβολή του διαδικτύου, τους έχει χαρίσει μια θέση στον παράδεισο. Ζουν καθημερινά μεγάλες στιγμές δόξας, σχολιάζοντας και κατακρίνοντας αδιακρίτως τους πάντες και τα πάντα! Γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές: μόνο σχολιάζοντας και κατακρίνοντας , υπάρχουν. Το κατάλαβες κούκλα;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on facebook