Άνθρωποι

16 Νοε. 2017

(Το άρθρο αυτό είναι το κορυφαίο σε επισκεψιμότητα στους έξι μήνες "ζωής" του thisismarias.com. Ίσως γιατί "οι αγενείς άνετοι" είναι περισσότεροι από ό,τι φοβόμουν όταν το έγραφα... )

Σου μιλάνε πάντα στον ενικό. Χωρίς να τους δώσεις το δικαίωμα ή έστω να στο ζητήσουν. Σε αποκαλούν "φιλαράκι", "φιλάρα, "κολλητέ", "αδελφέ", "κούκλα ", "αγάπη" ή "μωρό", ανάλογα το φύλο σου και φύλο τους. Ενίοτε χωρίς "μου "στο τέλος. Δεν τους ενδιαφέρει να δηλώσουν κτήση. Η άνεση είναι το ζητούμενο.

Αν είναι καπνιστές κουνάνε επιδεικτικά το αναμμένο τσιγάρο στα μούτρα σου, καθ' όλη τη διάρκεια του μονόλογου τους. Και φωνάζουν. Τόσο δυνατά ώστε να πάρει μυρωδιά και η παρέα που κάθεται στην άλλη άκρη του χώρου, ότι "ο άνετος είναι εδώ".

Αν είσαι "τυχερός", απλώς συνοδεύουν την επίθεση αγένειας με προκάτ ανέκδοτα, στίχους τραγουδιών ή ατάκες από διαφημίσεις που κουβαλάνε αποθηκευμενα στον εγκέφαλό τους, έτοιμα και προβαρισμένα από καιρό. Αν όμως είσαι άτυχος, τότε γίνεσαι θύμα της δεύτερης "αρετής " τους : σου λένε τα συκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν το όνομά σου. Βαπτίζουν την έλλειψη αγωγής "ντομπροσύνη" και νομιμοποιούν εαυτούς να σε προσβάλλουν, να σε κατακρίνουν, να σε ποδοπατούν στο όνομα της "δημοκρατικής έκφρασης".

Τι εννοείς "μα δεν τους γνωρίζω, δεν με ενδιαφέρουν, δεν ζήτησα τη γνώμη τους;". Ποιος σου έδωσε την εντύπωση ότι εχουν την παραμικρή σημασία όλα αυτά, αδελφέ; Πώς διανοήθηκες ότι για να έχει κάποιος άποψη για εσένα, ειναι αναγκαία συνθήκη να γνωρίζει στοιχειώδη πράγματα για την προσωπικοτητα σου; Όχι αγάπη! Το θέμα μας δεν είσαι ούτε εσύ, ούτε η συμπεριφορά σου. Το θέμα μας είναι πάντα αυτοί : οι "αγενείς τσεκουράτοι". Που, πίστεψέ με, θα σου την πουν θέλεις δεν θέλεις την "αλάθητη σοφία" τους. Γιατί αυτοί "γεννήθηκαν ελεύθεροι " και τα λένε "χύμα και τσουβαλάτα".

Τα τελευταία χρόνια, η εισβολή του διαδικτύου, τους έχει χαρίσει μια θέση στον παράδεισο. Ζουν καθημερινά μεγάλες στιγμές δόξας, σχολιάζοντας και κατακρίνοντας αδιακρίτως τους πάντες και τα πάντα! Γιατί, ας είμαστε ρεαλιστές: μόνο σχολιάζοντας και κατακρίνοντας , υπάρχουν. Το κατάλαβες κούκλα;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on facebook  

16 Νοε. 2017

beach, foam, landscape

Η ζωή συνεχίζεται. Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό ίδιον του ανθρώπινου γένους και το πιο μεγαλειώδες ταυτόχρονα. Η ικανότητά του να συνεχίζει ακόμη και μετά από την μεγαλύτερη καταστροφή, μετά από την μεγαλύτερη τραγωδία.

Τα θύματα, εκείνοι που θρηνούν ανθρώπους τους, εκείνοι που χάνουν το βιος τους, κουβαλάνε τις μνήμες σαν αιώνια καταδίκη. Μα όλοι οι υπολοιποι, προχωρούν μπροστά. Παρασυρμένοι από τον πιο ορμητικό χείμαρρο που υπάρχει στη γη. Την ίδια την ζωή.

Οργίζονται, αγανακτούν, συμπονούν, υπόσχονται πως δεν θα ξεχάσουν, ορκίζονται τιμωρία των υπευθύνων, εσχάτως αλλάζουν και την εικόνα του προφίλ τους στο facebook δηλώνοντας έτσι την συμπαράστασή τους...

Μα -ας είμαστε ειλκρινείς- στο τέλος της μέρας, ευχαριστούν τον Θεό γιατί η δυστυχία δεν πλάκωσε το δικό τους σπιτικό και συνεχίζουν. Είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια, ίσως αυτός να είναι ο τρόπος άμυνας και επιβίωσης του είδους. Σκληρός, κυνικός, χωρίς ίχνος συναισθήματος, ζωώδης.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να ξεχάσουμε όλοι οι υπόλοιποι την τραγωδία που ζει από χθες η Δυτική Αττική. Όπως ξεχάσαμε τόσες και τόσες.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να κλείσουν οι εισαγγελικές έρευνες για τον εντοπισμό ευθυνών. Όπως έκλεισαν τόσες και τόσες.

Θέμα ελάχιστων ημερών είναι να απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης το επόμενο μεγάλο θέμα. Κι εμείς, να αλλάξουμε κανάλι, να σερφάρουμε σε άλλο site, να απασχολήσουμε το μυαλό μας με κάτι λιγότερο οδυνηρό. Με κάτι που θα διώχνει τις όποιες ενοχές αισθάνεται ο καθένας μας.

Γιατί τα ρέματα, δεν τα έκλεισε ο Θεός. Τους κρατικούς φορείς που έκαναν τα στραβά μάτια, δεν μας τους επέβαλλε η φύση. Τους πολιτικούς που νομιμοποιούν τα αυθαίρετα, δεν τους βρήκαμε προίκα από έναν προηγούμενο πολιτισμό. Ανθρώπων έργα είναι. Δικά μας!

Αλλά δεν βαριέσαι... "Μακριά από τον κ@λο μας και όπου θέλει ας είναι", που λέει κι ο λαός. Η ζωή συνεχίζεται. Δυστυχώς και ευτυχώς...

Υ.Γ. Βλέπω από χθες τους τεχνικούς και τους δημοσιογράφους που κάνουν υπεράνθρωπο αγώνα για να καλύψουν την καταστροφή και να την φέρουν στα (στεγνά)σπίτια μας. Βλέπω τους ηρωικούς πυροσβέστες και τα πληρώματα του ΕΚΑΒ, που παλεύουν με την λάσπη και τον θάνατο. Και θέλω να τους πω ένα "μπράβο" από καρδιάς. Δεν κάνουν απλώς "την δουλειά τους". Κάνουν άθλο. Δεν θα ευχηθώ να είναι αυτή η τελευταία φορά που καλούνται να τον κάνουν. Γιατί ξέρω πως υπάρχουν κι ευχές που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

2 Νοε. 2017

baby, blur, boy

Στην πολυκατοικία όπου ζω, μετακόμισε πρόσφατα μία οικογένεια με δίδυμα παιδάκια, 12 μηνών. Κοριτσάκι το ένα, αγοράκι το άλλο, μοιάζουν εκπληκτικά μεταξύ τους ως προς την εμφάνιση, αλλά είναι φανερό πως διαθέτουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες.

Ο μικρός, κλαίει όταν πεινάει. Η μικρή, κλαίει όταν πεινάει, όταν θυμώνει, όταν βαριέται, όταν δεν γίνεται το δικό της, όταν γενικώς κρίνει ότι πρέπει να ρίξει ένα κλάμμα να βρίσκεται...

Το αγοράκι καταναλώνει τεράστιες ποσότητες από οτιδήποτε τρώγεται, ενώ έτσι και σε πετύχει στο ασανσέρ να μασάς τσίχλα, ορμάει κατά πάνω σου νομίζοντας ότι έχεις μαζί σου κάτι φαγώσιμο και του το κρύβεις. Το κοριτσάκι, είναι λιγόφαγο, ξινίζει τα μουτράκια του κάθε φορά που βλέπει κουτάλι, ενώ συχνά αρνείται να καταπιεί την μπουκιά της, αν δεν την ταλαιπωρήσει για τουλάχιστον ένα τέταρτο στο στοματάκι της.

Εκείνος, βγάζει άναρθρες κραυγές ("μπα", "μα", "που", "τα"...). Εκείνη λέει ήδη "μαμά", "μπαμπά", "γεια", "πάει", αν και έχω βάσιμες υποψίες ότι η αγαπημένη της λέξη είναι "ό", που θα πει "όχι".

Ο μπόμπιρας γελάει ξεκαρδιστικά αν τον γαργαλίσεις στην πατουσίτσα. Η πιτσιρίκα σε καρφώνει με μια κοφτερή ματιά σαν να σου λέει "μην διανοηθείς να ακουμπήσεις την πατούσα μου" κι αν τελικά το κάνεις, απλώς σμίγει ενοχλημένη τα φρύδια της.

"Πώς τα πάνε μεταξύ τους;" ρωτάω προχθές την γιαγιά τους.

"Ο εγγονός μου είναι πιο ζωηρός, εκδηλωτικός και λίγο άγαρμπος. Αλλά τελικά γίνεται πάντα αυτό που θέλει η εγγονή μου", μου απαντάει.

Δεν ξέρω αν έτυχε, αλλά αυτά τα δύο πλασματάκια, θα μπορούσε να πει κανείς πως ενσαρκώνουν όλα τα στερεότυπα περί αρσενικού και θηλυκού! Κι ας είναι δίδυμα. Ας μεγάλωσαν στην ίδια κοιλίτσα. Ας ανατρέφονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Εκείνος είναι σαν να "γεννήθηκε άντρας" κι εκείνη σαν να "γεννήθηκε γυναίκα". Και κατά έναν "μαγικό" τρόπο κουβαλάνε συμπεριφορές που (όσο κι αν διαφωνώ και εξανίσταμαι με την διαπίστωση), είναι "ανδρικές" και "γυναικείες" από κούνια... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

13 Οκτ. 2017

Person Using Laptop Computer during Daytime

"Αγόρι γιατί δεν απαντάς τις νύχτες στο fb; Υπάρχει στεφάνι; Hahahahahaha", έγραφε το μήνυμα που έλαβα αργά χθες βράδυ στο facebook, από κυρία που -κρίνοντας από την φωτο προφίλ της- δεν βρίσκεται στην πρώτη νιότη.

Και τι έγινε θα μου πείτε; Ευγενέστατη ήταν η γυναίκα, δεν σε προσέβαλε, έριξε και το χαχαχαχα της στο τέλος να γελάσουμε... Θα συμφωνούσα μαζί σας αν δεν υπήρχε μια μικρή, τεχνική λεπτομέρεια: δεν είμαι αγόρι! Γεγονός το οποίο προκύπτει ξεκάθαρα από το ονοματάκι μου (Μαρία, που στην χώρα μας δίδεται αυστηρά σε κοριτσάκια) αλλά και από την εικόνα του προφίλ μου.

Το ότι η κυρία με αποκαλεί "αγόρι" στον χαιρετισμό της οφείλεται
- είτε σε μειωμένη όραση λόγω ηλικίας (συμβαίνει σε όλους μας, δεν είναι ντροπή, ου γαρ έρχεται μόνον, εγώ για να περάσω βελόνα σε κλωστή δίνω μάχη πλέον...)
- είτε σε μειωμένη αντίληψη (αυτό ευτυχώς δεν συμβαίνει σε όλους μας αλλά δυστυχώς στο facebook συναντάται όλο και συχνότερα).

Γενικώς υπάρχει μια χαλαρή διάθεση από πολλούς χρήστες του φατσοβιβλίου οι οποίοι παρερμηνεύοντας τον ρόλο της "διαδικτυακής φιλίας" σε αντμετωπίζουν σαν παλιοσειρά από τον στρατό. 

"ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ πώς πέρασες το καλοκαίρι; ειμαι κι εγώ blogger και γουσταρω τρελά αυτά που γραφεις αλλα δεν μου μπαίνεις νύχτα κι εγώ νυχτα την κατεβάζω καλύτερα την έμπνευση. xaxaxaxa. Άντε μπες αποψε να κουσκουσέψουμε. οι αποψεις μας ταυτιζονται σε πολλα. Φιλιά στα μουτρα γλύκα. Και για να μην παρεξηγηθω παω μονο με αντρες. xaxaxaxa", μου έγραφε ένας εντελώς άγνωστος στις αρχές του Σεπτεμβρίου, 

"ρε μαλ@#α πόσο γέλασα με το σχόλιό σου για τον γάμο της φίλης σου", ήταν το μήνυμα μιας "φίλης" με την οποία δεν είχαμε προλάβει να ανταλλάξουμε ούτε like,

"για να είναι κανεις 25 χρονια παντρεμενος με τον ίδιο άνθροπο πρέπει να γλείφει τα πατοματα από τους σιμβιβασμούς και τις υποχορήσεις, οπότε άσε τις ρομαντικές ευχές σε-τα-μας κοπελιά", σχολίασε ένας τύπος (διατηρώ την ορθογραφία του) που επί σειρά εβδομάδων μου έκανε κάτι που λέγεται poke και τελικά ο γιος μου μού εξήγησε ότι είναι το "σκούντηγμα" του facebook,

"ποια νομιζεις οτι εισαι και αγνοεις τα αιτηματα φλιας μου μωρηηηηηηηηηηηηηηηηη;", ήταν το αγωνιώδες ερώτημα μιας κοπέλας γιατί διανοήθηκα να μην την κάνω "φίλη" μου.

Απολαμβάνω την ανταλλαγή απόψεων μέσω των social media, τα χρησιμοποιώ για να διαφωνήσω, να προβληματιστώ ή να χαλαρώσω, χαίρομαι που συναντώ σε αυτά φίλους από τα παλιά και γνωρίζω νέους με τους οποίους αισθάνομαι ότι "ταιριάζουν τα χνώτα μας", αλλά...

Αυτή η υπερβολική οικειότητα, η αγένεια που καταχρηστικά αποκαλείται "άνεση", η αποστολή υβριστικών χαρακτηρισμών χάρη αστεϊσμού, με κάνει έξαλη. Όχι από σεμνοτυφία ή ψευτοκαθωσπρεπισμό αλλά γιατί υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κώδικες στην επικοινωνία με τους ανθρώπους που τους θεωρώ σημαντικούς. Το "ρε" που θα πω στον φίλο μου ή θα ακούσω από αυτόν κουβαλάει μέσα του "δουλειά" κι έχει κατακτηθεί με προσπάθεια...

Και για να γίνω ακόμη πιο κατανοητή, θα κλείσω με ένα μήνυμα που έλαβε αγαπημένη φίλη στο inbox από έναν τύπο με τον οποίο είχαν απλώς το ίδιο εκπαιδευτή σκύλου: 

"Πως εισαι ετσι ρεεεεεεεε στην φωτο προφιλ σου; Σαν τον Γιαννη Γκιωνακη με περουκα. Μου ρχεται να σε ρωτησω αν θες πορτοκαλαδα απο πορτοκαλι. Τι ειπα παλι ο ανθρωπας ρεεεεεε!"

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

23 Σεπ. 2017

cars, congestion, street

Ο δρόμος που μένω, μετά από πολλές δεκαετίες που ήταν διπλής κυκλοφορίας, έγινε ξαφνικά μονοδρομος! Οι περισσότεροι οδηγοί δεν έχουν αντιληφθεί το απαγορευτικό και συνεχίζουν να στρίβουν κανονικά με συνέπεια καθημερινά να ζούμε σκηνές απείρου κάλλους με μικροσυγκρούσεις, τσακωμούς, βρισιές ακόμη και ξύλο!

Πριν από λίγη ώρα, ένα πελώριο μαύρο SUV μπήκε ανάποδα στον μονόδρομο και λίγο έλειψε να τρακάρει με ένα λευκό mini Cooper. Πετάγεται ο οδηγός του τζιπ από το κάθισμά του στο δρόμο έτοιμος να σφάξει την έντρομη κυρία που οδηγεί το mini. 

"Δεν βλέπεις κυρά μου πού πας"; της ουρλιάζει.

"Κύριε σας παρακαλώ. Εγώ μπήκα κανονικά. Εσείς είστε ο παράνομος", του απαντάει εκείνη και το επόμενο λεπτό εμφανίζονται οι μεγάλες δυνάμεις.

Η σύζυγος του εξοργισμένου οδηγού, ετών 50κάτι, μινιφορούσα, με πολλές τρέσσες στα πλατινέ μαλλιά της, πλησιάζει απειλητικά στο σημείο, σκαρφαλωμένη σε παπούτσια-σκαλωσιές ενώ ταυτόχρονα μουτζώνει τα αυτοκίνητα που κορνάρουν, αφού ο δρόμος έχει μπλοκάρει και η ουρά πίσω από το mini όλο και μεγαλώνει.

"Βλάχοι! Μαζευτήκατε όλοι στην Αθήνα και μου θέλετε και βόλτα στην παραλιακή", σχολιάζει με ύφοςαλά  Μαντάμ Σουσού και στρέφεται αγριεμένη προς την οδηγό του μικρού αυτοκινήτου.

"Σαλώμη! Εσένα βρίζει ο άντρας μου τόση ώρα! Μικρός που είναι ο κόσμος" αναφωνεί προς μεγάλη έκπληξη του συζύγου της. "Αγάπη μου είναι η μανικιουρίστα μου! Η Σαλώμη! Κάνει τα καλύτερα οβάλ με στρας" (σημείωση δική μου: κάτι τέτοιο μου φάνηκε ότι ειπώθηκε, όρκο δεν παίρνω γιατί δεν το κατέχω το θέμα νύχι).

Χαίρεται η Σαλώμη, χαίρεται ο πολλά βαρύς οδηγός, κορνάρουν δαιμονισμένα πλέον οι οδηγοί των υπολοίπων οχημάτων, φωνάζουν, βρίζουν αλλά η μινιφορούσα, στην κοσμάρα της. 

"Βρε Σαλώμη κάτσε τώρα που σε βρήκα να φέρω τη μαμά από το τζιπ να δεις το κότσι που σου έλεγα ότι έχει στο δεξί πόδι και την ταλαιπωρεί" λέει και σαν να της ανήκει ο δρόμος, πάει προς το αυτοκίνητο να κατεβάσει τη μαμά.

Στη γειτονιά επικρατεί πλέον πανδαιμόνιο. Οι περίοικοι βγαίνουν στα μπαλκόνια να δουν πού οφείλεται η φασαρία, πίσω από τον παράνομο έχουν μπει άλλοι τρεις που αγνοούν την μονοδρόμηση, το πρόβημα φτάνει μέχρι την κεντρική λεωφόρο και όλα δείχνουν ότι από στιγμή σε στιγμή ο οδηγοί θα πιαστούν στα χέρια. Και τότε... Κάνει την εμφάνισή της...

Η μαμά! Οριακά 1,50 μέτρο στο ύψος, ετών πάρα πολλών, με μαύρα κορακί μαλλιά πιασμένα σε ένα κότσο τόσο ψηλό που της χαρίζει άνετα καμμιά δεκαριά πόντους ακόμη, φοράει ολόσωμη λεοπάρ φόρμα σε αποχρώσεις του φούξια και του μαύρου (!). Αν δεν την έβλεπα με τα μάτια μου, δεν θα το πίστευα, θεωρώ δε τόσο φτωχά τα λόγια για να περιγράψουν το μεγαλείο του θεάματος. 

Ένας γείτονας, ο οποίος επιστρέφει εκείνη την ώρα στο σπίτι του από το κατάστημα που εργάζεται, με ρωτάει τι έχει συμβεί. Του εξηγώ μέσες άκρες. 

"Δηλαδή μια μανικιουρίστα οδηγεί mini cooper και μια οικογένεια καρακατσουλιό έχει τζιπ 2500 κυβικών... Τι δεν κάνω καλά μωρέ Μαρία;", με ρωτάει κουνώντας το κεφάλι του.

"Από όλα όσα βλέπεις, αυτό σου έκανε εντύπωση; Και τελικά, δεν έχει δικαίωμα να οδηγεί μια μανικιουρίστα mini cooper;", ενοχλούμαι εγώ από την ερώτηση.

"Αν κόβει αποδείξεις, πληρώνει εισφορές και μοιράζεται με το κράτος το 75% του εισοδήματός της όπως εγώ, φυσικά κι έχει δικαίωμα. Το θέμα είναι ότι αν τα κάνει όλα αυτά, φυσιολογικά δεν έχει χρήματα για mini cooper. Εγώ σε λίγο δεν θα έχω ούτε για παπάκι", μου διευκρινίζει και αποχωρεί μπουχτισμένος.

Δεν κάνω καμία προσπάθεια να τον σταματήσω. Τι να του πω; Όλοι δίκιο έχουμε πλέον...

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook 

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΑΝΘΡΩΠΟΙ