25 Μαϊ. 2017

"Κάθε Ηλιοβασίλεμα" της Μαίρης Παπαπαύλου

Το βιβλίο "Κάθε Ηλιοβασίλεμα" της Μαίρης Παπαπαύλου κυκλοφορεί επισήμως σήμερα, 25 Μαϊου, στα βιβλιοπωλεία. Είχα την πολυτέλεια να το πάρω στα χέρια μου λίγο νωρίτερα από την "επίσημη πρώτη" του και να το λατρέψω!

Ιδιοκτήτρια φροντιστηρίων ξένων γλωσσών στη Λευκωσία η Μαίρη Παπαπαύλου, με το "Κάθε Ηλιοβασίλεμα" κάνει την πρώτη της συγγραφική απόπειρα. Σε εποχές οικονομικής κρίσης, οι άνθρωποι αγοράζουν βιβλία με το σταγονόμετρο, προτιμώντας τις δοκιμασμένες λύσεις των έμπειρων και "παλιών", γιατί έτσι νιώθουν ότι δεν θα πάνε χαμένα τα λεφτά τους. Προσωπικά, έχοντας απογοητευετεί αρκετές φορές από τους "παλιούς", δίνω πάντα μία ευκαιρία και σε νέους συγγραφείς εάν δω ότι υπάρχει αυτό που αποκαλούμε "χημεία", μεταξύ μας. Αφού ρίξω μια ματιά στο οπισθόφυλλο, ανοίγω στην τύχη δύο-τρεις σελίδες και τις διαβάζω. Αν με κερδίσει η γραφή τους, τότε προχωρώ στην αγορά του βιβλίου. Και σπάνια, πολύ σπάνια, το μετανιώνω.

Το "Κάθε Ηλιοβασίλεμα" είναι ένα βιβλίο που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο να το αφήσεις. Η ιστορία της 40χρονης Μαρίνας, μιας γυναίκας παντρεμένης με τρία παιδιά, που κάποτε άφησε τα όνειρά της, τις σπουδές της, τα ταλέντα της και αφοσιώθηκε στον άντρα της και την δημιουργία οικογένειας, είναι μια ιστορία που σίγουρα θα σας θυμίσει μια φίλη σας, ίσως την μάνα σας, την αδελφή σας ή ακόμη κι εσάς την ίδια. Εκείνο που θα κάνει την διαφορά, είναι η απόφαση της Μαρίνας να διεκδικήσει την ζωή που ονειρεύτηκε, έστω και με καθυστέρηση 20 ετών. Μια τολμηρή απόφαση που συνήθως συναντάμε μόνο στα μυθιστορήματα...

Η συγγραφέας δεν διστάζει να περιγράψει την ηρωίδα της ως μία γυναίκα που μετά από δύο δεκαετίες γάμου ξυπνάει κάθε πρωί σε ένα υπέροχο σπίτι, διαθέτοντας την οικονομική άνεση να αποκτά τα υλικά αγαθά που επιθυμεί, με τρία υπέροχα παιδιά κι έναν λατρεμένο σκύλο κι όμως να νιώθει μέσα της "ένα κενό στο στομάχι της και την ψυχή της".

"Το βλέμμα της περιπλανήθηκε στον χώρο· στον σκαλιστό ξύλινο μπουφέ, στους άνετους κρεμ καναπέδες του καθιστικού, με τα εμπριμέ διακοσμητικά μαξιλάρια στις αποχρώσεις του μπεζ και του πράσινου, και στην παλιά λουλουδάτη μπερζέρα της μητέρας της, που αγαπούσε πολύ και πρόσεχε σαν κόρη οφθαλμού. Από τα μεγάλα παράθυρα οι πρώτες ζεστές αχτίδες του ήλιου τρύπωναν στο σαλόνι, λούζοντας με το ευεργετικό φως τους κάθε μικρό και μεγάλο αντικείμενο που ήταν τοποθετημένο με γούστο· το βάζο με τα αποξηραμένα ηλιοτρόπια, τα φιλντισένια ελεφαντάκια στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης, τα χρυσόδετα βιβλία της, που λάτρευε και που μπορούσε να ξεφυλλίζει με τις ώρες. Ήθελε να κλάψει" γράφει, προκαλώντας τον αναγνώστη να ανακαλύψει το γιατί...

Ένα "γιατί;" που στις επόμενες σελίδες συμπληρώνεται με αδυσώπητα "διότι":

"Ποτέ δεν είχε φανταστεί έτσι τη ζωή της...Έκανε πολλά όνειρα και έλπιζε να ζήσει μια ζωή γεμάτη εμπειρίες. Ήθελε να φύγει από την επαρχία και να πάει στην Αθήνα για να σπουδάσει. Και μετά να ταξιδέψει, να ταξιδέψει ως τα πέρατα του κόσμου, να γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους και νέους πολιτισμούς. Διψούσε να μάθει, να γευτεί και να νιώσει· και να πετύχει. Δεν τα κατάφερε, όμως· ούτε τα μισά από όσα ήθελε να κάνει δεν κατάφερε. Δείλιασε, δεν τόλμησε να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Τα έβαλε στο περιθώριο και με την πρώτη ευκαιρία τα εγκατέλειψε. Βολεύτηκε στη σιγουριά και την ασφάλεια ενός επιτυχημένου γάμου και τα έθαψε μέσα της. Δυστυχώς για εκείνη, όχι όσο βαθιά ήθελε. Έτσι, αυτά έβγαιναν πότε πότε στην επιφάνεια και την έζωναν σαν Ερινύες έτοιμες να της ξεσκίσουν τις σάρκες της θωρακισμένης ζωής της και να την κατασπαράξουν, κατηγορώντας την πως τα είχε εγκαταλείψει, πως τα είχε προδώσει, όπως ο Ιούδας τον Χριστό, για λιγότερο από τριάντα αργύρια. Και την εκδικούνταν προκαλώντας της πόνο, απογοήτευση και απέραντη θλίψη – κι εκείνο το απαίσιο, γνώριμο πια κενό που ένιωθε κάποια πρωινά σαν το σημερινό, κάποια πρωινά που ξυπνούσε για να αντιμετωπίσει μια καινούργια μέρα, η οποία όμως ήταν πάντα ίδια με την προηγούμενη, ίδια με την επόμενη, μια «ολόιδια, καινούργια μέρα».

Η τολμηρή απόφαση της Μαρίνας να πάρει την ζωή στα χέρια της, στα 40 της χρόνια, και να συνεχίσει τις σπουδές της από εκεί όπου τις είχε αφήσει είκοσι χρόνια πριν, την οδηγεί στην Πόλη του Φωτός, το Παρίσι, και στη συνέχεια, στο εξωτικό Μαρόκο. Εκεί, την περιμένει η μοίρα της, που δεν είναι άλλη από τον Νασίρ. Ο έρωτάς τους θα ανατρέψει τα τακτοποιημένα "κουτάκια" της και το ταξίδι τους στην Σαντορίνη θα την οδηγήσει σε μία έκρηξη συναισθημάτων που όμοιά της δεν θα έχει βιώσει. Τα υπόλοιπα, είναι κρίμα να σας τα αποκαλύψω εγώ. Αξίζει να τα διαβάσετε...

Θα την αγαπήσετε τη Μαρίνα. Ίσως κάποιες στιγμές θυμώσετε μαζί της, διαφωνήσετε με τις επιλογές της, όμως στο τέλος θα την καταλάβετε, θα την δικαιολογήσετε, θα την συμπονέσετε, μπορεί ακόμη και τα τη "ζηλέψετε". Το βέβαιο είναι πως θα την νιώσετε σαν να είναι η κολλητή σας. Ή σαν να είστε εσείς!

Το βιβλίο "Κάθε Ηλιοβασίλεμα" της Μαίρης Παπαπαύλου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ