Βιβλιο-προτάσεις

5 Οκτ. 2017

Image result for Καζούο Ισιγκούρο

Το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017 απονεμήθηκε στον συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο, επειδή «αποκάλυψε στα μεγάλης λογοτεχνικής δύναμης μυθιστορήματά του την άβυσσο κάτω από την ψευδαίσθησή μας ότι είμαστε συνδεδεμένοι με τον κόσμο», ανακοίνωσε σήμερα η Σουηδική Ακαδημία αιτιολογώντας την επιλογή της.

Διάβασα για πρώτη φορά έργο του πριν από περίπου 25 χρόνια. Ο γιος μου νεογέννητος τότε, είχε καθιερώσει να περνάμε ξύπνιοι τις νύχτες, αρνούμενος να κλείσει τα μάτια του πριν το ξημέρωμα της μέρας. Συντροφιά μου στα ατέλειωτα ξενύχτια δίπλα από την κούνια του είχα το μυθιτόρημα Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου, το πρώτο μυθιστόρημα του ιαπωνικής καταγωγής συγγραφέα που εκείνη την εποχή ήταν ήδη παγκοσμίως διάσημος από το βιβλίο Τα απομεινάρια μιας μέρας.

Το Ένας καλλιτέχνης του ρευστού κόσμου, εξελισσόταν στην Ιαπωνία, μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, την εποχή κατάρρευσης της παραδοσιακής γιαπωνέζικης κοινωνίας. Ήρωάς του ένας ηλικιωμένος ζωγράφος που ζούσε αποσυρμένος στο σπίτι του, μακριά από την ζωή και την πραγματικότητα. Κάποια στιγμή, προκειμένου να παντρέψει τη μεγάλη κόρη του, η οποία ζούσε ακόμη μαζί του, αναγκαζόταν να εξομολογηθεί το αμφιλεγόμενο παρελθόν του, ανατρέποντας τις σχέσεις του με τους άλλους αλλά και με τον ίδιο του τον ευατό. 

Θυμάμαι πως με είχε ενθουσιάσει τόσο η γραφή του Ισιγκούρο που είχα σπεύσει να αγοράσω το επομενο μυθιστόρημά του με τίτλο Θαμμένος Γίγαντας, πριν καλά καλά ολοκληρώσω την ανάγνωση του προηγούμενου. Οι παραμυθένιοι ήρωες, τα κάστρα και τα παράξενα τοπία ενός απομονωμένου χωριού στην Αγγλία της εποχής των θρύλων, με είχαν συναρπάσει συνδυάζοντας με τρόπο μοναδικό το φως με το σκοτάδι.

Μετά από το τέλος κι του δεύτερου έργου του, είχα αναζητήσει πληροφορίες για τον Καζούο Ισιγκούρο και διαβάζοντας την ιστορία της ζωής του είχα συνειδητοποιήσει ότι επρόκειτο για έναν υπεταλαντούχο άνθρωπο τόσο πλούσιο σε προσωπικές εμπειρίες και συναισθήματα που η επιτυχία των βιβλίων του φάνταζε μονόδρομος...

Διαβάστε τον. Όχι για να περάσετε την ώρα σας. Αλλά για να κάνετε ένα δώρο στην ψυχή σας...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ

12 Σεπ. 2017

Αποτέλεσμα εικόνας για αθηνά μπουτιβα

Την πρώτη φορά που κράτησα στα χέρια μου το "Έμεινα εδώ, ολομόναχη να κοιτάζω", την προσοχή μου κέντρισε η φράση "Ένα μυθιστόρημα μυστηρίου και ερωτικής τυραννίας που θα σας συναρπάσει!".

Διαβάζοντάς το, αντιλήφθηκα ότι ο χαρακτηρισμός "ερωτική τυραννία" ήταν ο ιδανικός για να περιγράψει τις περιπέτειες της Λυδίας, της ηρωίδας του. Μια ερωτική τυραννία κυριολεκτική αλλά και μεταφορική. Η πρώτη προερχόμενη από τον Νικηφόρο, τον σύζυγο δυνάστη της- έναν αντρικό χαρακτήρα που τον μισείς ασυζητητί-, η δεύτερη βαθιά ριζωμένη στην ψυχή της - εκεί που σιγοκαίει ακόμη ο πρώτος μεγάλος της έρωτας-. 

Αυτός ο άσβεστος έρωτας του παρελθόντος, θα γίνει άθελά του ο καταλύτης για το παρόν και το μέλλον της Λυδίας, μέσα από μια ανατροπή που οφείλω να παραδεχτώ ότι με αιφνιδιάσε ευχάριστα στο τέλος του βιβλίου. Είχα κάνει αρκετές υποθέσεις για το ποιός μπορεί να είναι ο μυστηριώδης άντρας που κάνει την καρδιά της να ξαναχτυπήσει δυνατά μετά από τόσα χρόνια δυστυχίας και στέρησης, αλλά η συγγραφέας κατάφερε να με εκπλήξει!

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το στοιχείο των γρίφων που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δεύτερο μισό του βιβλίου "Έμεινα εδώ, ολομόναχη να κοιτάζω" προκαλώντας τον αναγνώστη να προφτάσει να τους λύσει πριν από τους πρωταγωνιστές του. Έξι γρίφοι που περιλαμβάνονται στην διαθήκη του βίαιου συζύγου της, ο τρόπος του για να συνεχίσει να την βασανίζει και μετά θάνατον, έξι σωστές απαντήσεις που εκείνη πρέπει εγκαίρως να ανακαλύψει ώστε να κάνει δική της την κολοσσιαία περιουσία του. Έλυσα έναν, έφτασα κοντά σε έναν ακόμη. Αλλά μπήκα στον πειρασμό και μελέτησα από την αρχή τα στοιχεία, για να καταλάβω τι έκανα λάθος.

Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του έργου της Αθηνάς Μπούτιβα, μου έμεινε μια γεύση φρεσκάδας στη γραφή, μια αίσθηση διαφορετική από τα (πολλά) μυθιστορήματα που διάβασα φέτος. Και αυτό, εγώ το λέω επιτυχία!

Το "Έμεινα εδώ, ολομόναχη να κοιτάζω" της Αθηνάς Μπούτιβα κυκλοφορεία από τις Εκδόσεις Ωκεανός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ

5 Σεπ. 2017

Το βιβλίο "Θάλασσα Φωτιά" της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη, το αγόρασα την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του. Αγαπημένη μου συγγραφέας, αποκτώ τα έργα της χωρίς να ενημερώνομαι από το οπισθόφυλλο ή το διαδίκτυο για το θέμα τους. Και ομολογώ ότι δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ έως σήμερα.

Το "Θάλλασα φωτιά", ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Ένα μυθιστορημα που σε ταξιδεύει στο Αιγαίο, σχεδόν αισθάνεσαι την αρμύρα του κύματος στο στόμα σου σε κάποιες σελίδες του, αλλά κυρίως μια "ωδή στα παιδιά" όπως αναφέρει η ίδια η συγγραφέας. Στα "αθώα, ευάλωτα πλάσματα, που δε γνωρίζουν την αγνή, μεγαλόψυχη αγάπη μιας μάνας. Δεν  τους αγκαλιάζουν η τρυφερότητα, η στοργή, η ασφάλεια. Και τότε; Τι γίνεται τότε; Τι βιώματα κουβαλάει ένα παιδί που έχει μεγαλώσει χωρίς μητέρα ή πατέρα, με απορριπτικούς ή αδιάφορους γονείς;", αναρωτιέται σε κάποιο σημείο η κ. Ρώσση-Ζαϊρη που δεν βάζει "σύνορα" στα πλάσματα που μεγαλώνουν με το βάρος της απόρριψης. "Εγκαταλειμμένα παιδιά, παιδιά-θύματα του πολέμου, υιοθετημένα, παιδιά των ναρκομανών, των προσφύγων… ", όλα χωράνε κάτω από την συγγραφική ομπρέλα της.

Σε κάθε βιβλίο που διαβάζω, υπάρχει ένας ήρωας που συμπαθώ λίγο παραπάνω. Στο "Θάλασσα Φωτιά" είναι ασυζητητί ο Άλκης. Ένας άντρας που "φτάνει στα άκρα για μια γυναίκα. Παίζει στα ζάρια την καριέρα του. Ακόμα και την ίδια του τη ζωή". Ένας άντρας που δεν φοβάται τον "έρωτα φωτιά".

Ονειρεμένο... Τι άλλο να πω;

Το "Θάλασσα Φωτιά" της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη κυλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία Παναγοπούλου

Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ

 

 

30 Αυγ. 2017

Το βιβλίο "Οι θείες" του Βασίλη Νούλα, ομολογώ ότι το αγόρασα παρακινημένη από τη συνοπτική περιγραφή που διάβασα γι αυτό στο διαδίκτυο:

"…Όμως την τελευταία παραμονή Χριστουγέννων που την είδα (μετά πέθανε) μου ζήτησε να πάμε στο δωμάτιό μου. Εκεί μου έδωσε μια κασέτα TDK, που είχε γράψει για μένα, με άριες από ιταλικές όπερες. Στο εξώφυλλο της κασέτας είχε γράψει με μπλε στυλό τους τίτλους από τις άριες καθώς κι από ποια όπερα είναι η καθεμία. Με αναπάντεχη αμεσότητα και με μια απλότητα που μου είχαν κάνει βαθιά εντύπωση, μου είπε: «Θέλω να ξέρεις πως σε αγαπώ πολύ». Ήταν η εποχή της κασέτας. Ήταν η δεκαετία του ’80 κι εγώ πήγαινα στο γυμνάσιο κι άκουγα μόνο ροκ…"

Αμέσως ταυτίστηκα με την εποχή, γύρισα πίσω στα δικά μου χρόνια του Γυμνασίου την δεκαετία του '80 και χωρίς δεύτερη σκέψη το ζήτησα στον βιβλιοπώλη μου πριν από περίπου ένα μήνα. Και έκανα πολύ καλά! Ήταν μία έκπληξη ο τρόπος γραφής του συγγραφέα, προκλητικός αλλά παράληλα καυστικά κωμικός, με το αστείο να είναι κρυμμένο πίσω από τις λέξεις και να σε περειμένει να το ανακαλύψεις σαν να παίζατε κρυφτό.

"Οι θείες" είναι μικρές ιστορίες που δεν ξέρω αν θα σας θυμήσουν κάποια από τις δικές σας θείες, είμαι όμως βέβαιη πως θα ανασύρουν στην μνήμη σας τις κρυφές σκέψεις που κάνατε σαν παιδιά και σαν έφηβοι για κάποιες από αυτές.

Η νεκρή πια θεία Έλλη, η θεία Μπιμπίκα και η θεία Μπέλα, θα έπαιρνα όρκο ότι είναι γυναίκες που κάπου, κάποτε τις γνώρισα προσωπικά. Ειδικά την τελευταία νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς την έχουμε κάπου συναντήσει. Μπέλα είναι αυτή.. Θεία αλλά Μπέλα...

Έκανα copy paste κάποιους από τους τίτλους των ιστοριών όπως αναφέρονται στα περιεχόμενα του βιβλίου γιατί ακόμη και από αυτούς καταλαβαίνει κανείς ότι "Οι θείες" είναι ένα ιδαίτερο βιβλίο:

- Νομίζω ότι η θεία Ολυμπία έτρεφε βαθιά αντιπάθεια προς τον θείο Ντενίκα

- Χρόνια πεθαμένη η θεία Έλλη περνάει από το σπίτι κάθε βράδυ

- Βάζω τη θεία Αλίκη Κάρλη να μου λέει το ίδιο παραμύθι

- Τη θεία Ντιντινίκα την πάτησε ένα απόγευμα το τραμ

- Γνώρισα καλύτερα τη θεία Λία τα χρόνια που σπούδαζα στο Παρίσι

- Κατά κάποιον τρόπο ο θείος Ράντου είναι κι αυτός μια θεία

- Η θεία Μπιμπίκα είχε κάτι το κωμικό

- Πριν δύο χρόνια, σε μια τελετή αγιαχουάσκα, με επισκέφτηκαν όλες οι πεθαμένες θείες μου

- Η Μπέλα είναι θεία μου, αλλά πάντα την φώναζα με το μικρό της όνομα χωρίς άλλο προσδιορισμό

"Οι θείες" του Βασίλη Νούλα κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Μαρία Παναγοπούλου

Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ
 
29 Αυγ. 2017

 Αποτέλεσμα εικόνας για γκιακ

Η αναγνώστρια Μαρία Ζαβιτσάνου, κάνει την δική της βιβλιο-πρόταση.

"Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να προτείνω ένα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Είναι το "ΓΚΙΑΚ" του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Γεννημένος το 1983, κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο σε ηλικία 15 ετών.

Το ΓΚΙΑΚ το 2015 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Λογοτεχνικό Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Αναγνώστης. Πρόκειται για μία σειρά Διηγημάτων με πρωταγωνιστές Έλληνες που είχαν συμμετάσχει στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τους ρόλους που τους επιβάλλουν οι παραδοσιακοί κανόνες και το βίωμα του πολέμου και οι ιστορίες τους αφηγούνται την την αδυναμία τους να συμβιβάσουν τους κώδικες της παράδοσης με τα συναισθήματα και τη συνείδησή τους.

Στρατιώτες που έχουν βιώσει απάνθρωπες συνθήκες, παραβιάζοντας άγρια κάθε ηθικό κανόνα, σκοτώνοντας, βιάζοντας, καταστρέφοντας... κάποια στιγμή επιστρέφουν στους τόπους τους και καλούνται να ενσωματωθούν στη «φυσιολογική» ζωή του χωριού.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την αρβανίτικη διάλεκτο, στην οποία «γκιακ» σημαίνει αίμα, αδελφικό αίμα, εκδίκηση, βεντέτα, φυλή και όπως αναφέρει ο ίδιος "είναι ο συγγενικός δεσμός σκιάζει τις ζωές των ηρώων".

 Το "Γκιακ- Διηγήματα" του Δημοσθένη Παπαμάρκου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ

Μαρία Παναγοπούλου
 
Εάν είστε συγγραφείς ή αναγνώστες και θέλετε να γράψετε κι εσείς για το δικό σας αγαπημένο βιβλίο, κάντε κλικ εδώ