2 Απρ. 2018

Μόλις έλαβα το ακριβότερο δώρο για το Πάσχα!

Είναι από τις σπάνιες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές που κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και σβήνω ασταμάτητα λέξεις, προτάσεις, παραγράφους, αναζητώντας τα σωστά λόγια για να μοιραστώ μαζί σας μια μεγάλη χαρά. Ό,τι κι αν γράψω μου φαίνεται λίγο, ρηχό, ελλιπές για να περιγράψει τα συναισθήματά μου. Ίσως γιατί τελικά το γεγονός που τα γέννησε, είναι από μόνο του τόσο δυνατό, που δεν χρειάζεται λεκτικά φτιασίδια. 

Ένα λευκό κερί, μέσα στο υπέροχο κόκκινο κουτί με τις λευκές βούλες, που βλέπετε στην εικόνα. Ένα πασχαλινό σοκολατένιο λαγουδάκι Astir, σαν εκείνα που έτρωγα παιδί. Κι τρία χειρόγραφα σημειώματα, με τις περισσότερες λέξεις γραμμένες στο πολυτονικό σύστημα, στολισμένες με ψιλές, δασείες και περισπωμένες.

Αυτά είναι τα πολύτιμα δώρα που παρέλαβα πριν από λίγο. Αποστολέας τους, η κυρία Στάσα Ι., η 83χρονη γυναίκα που γνώριζε προσωπικά μία από τις αληθινές ηρωίδες του βιβλίου μου "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου". Χάρη σε αυτήν, κατάφερα να ολοκληρώσω το επόμενο, που είναι η αυτοτελής συνέχειά του πρώτου, με θέμα τις ζωές των ηρώων μου 16 χρόνια μετά από τα γεγονότα που τους συντάραξαν.

Η υπέροχη κυρία Στάσα Ι., αντιμετωπίζει δυσκολίες με τα μάτια της κι έτσι σε πρώτη φάση, άκουσε την ανάγνωση του βιβλίου μου από την κόρη της και την ανιψιά της, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Πεισματάρα και ξεροκέφαλη ούσα, μετά το τέλος του, δήλωσε ότι θα το διάβαζε και μόνη της, όσο χρόνο κι αν της έπαιρνε. Και τα κατάφερε!

Αυτός είναι ο λόγος που μου έστειλε σήμερα τρία χειρόγραφα σημειώματα, για να με ενημερώσει για τον άθλο της, να με ευχαριστήσει για τη συγκίνηση που της χάρισα, αλλά και για να μου υπενθυμίσει την μεγάλη υπόσχεση που της έχω δώσει: θα είναι η πρώτη που θα διαβάσει/ακούσει το δεύτερο βιβλίο μου, πριν από την εκτύπωσή του.

Ανοίγοντας τα δώρα της, ένιωσα σαν να μεταφερόμουν πίσω στον χρόνο. Στην εποχή που τα γράμματα συνοδεύονταν από ψιλές και δασείες. Το σοκολατένιο λαγουδάκι Astir έδινε άλλο νόημα στις γιορτινές μέρες. Κι εγώ κρατούσα καμαρωτή καμαρωτή την λαμπάδα της νονάς μου και τα ολοκαίνουργια παπούτσια μου για να πάω στην Εκκλησία.

Δεν θα μπορούσε να μου προσφέρει ακριβότερο δώρο από αυτό, η υπέροχη Στάσα. Ένα δώρο πασπαλισμένο με νοιάξιμο, αγάπη και ζεστή καρδιά! Αξίες ανεκτίμητες, αφού δεν πωλούνται, ούτε αγοράζονται... Όσοι τις διαθέτετε, μην τις τσιγκουνευτείτε φέτος το Πάσχα. Μπορείτε να κάνετε πολλούς ανθρώπους ευτυχισμένους!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com