2 Νοε. 2017

Συνέντευξη στο klik.gr για το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου"

Της Μανταλένας Μαρίας Διαμαντή

"Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με ένα υπέροχο χάρισμα: να σε "αγγίζουν" με τη γραφή τους. Μπορεί να μην τους γνωρίζεις, ωστόσο, διαβάζοντας τις σκέψεις και τις απόψεις τους, σε φέρνουν κοντά τους... 

Αυτή είναι και η περίπτωση της Μαρίας Παναγοπούλου. 

Στην πρώτη μας συνομιλία, μου είπε ότι με διαβάζει φανατικά... Κι εγώ εκείνη φυσικά. Μέσα στην προχειρότητα που δυστυχώς χαρακτηρίζει τον ηλεκτρονικό τύπο, τα κείμενα της Μαρίας είναι κάτι σαν όαση... Αγαπάει αυτό που κάνει και φαίνεται μέσα από κάθε φράση της. 

Συχνά γράφει για αληθινές ιστορίες που έχει ακούσει. Για απλούς ανθρώπους που ζουν ανάμεσά μας, για μικρούς ήρωες της διπλανής πόρτας. "Αν η Μαρία έγραφε βιβλίο για μια τέτοια ιστορία, θα γινόταν best seller." σκέφτηκα κάποια φορά που διάβαζα κείμενό της... Λίγο καιρό αργότερα, μέσα από ανάρτησή της στο facebook, μαθαίνω ότι θα εκδοθεί το πρώτο της βιβλίο... "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου." Ο ιδανικός τίτλος που θα μπορούσε να βρει κι αυτό γιατί η Μαρία έχει έναν μοναδικό τρόπο να ταυτίζεται με τους ήρωές της. Σαν να "τρυπώνει" στην ψυχή τους και "βλέπει" μέσα από τα δικά τους μάτια...

Με αφορμή το πρώτο της βιβλίο, λοιπόν, της πρότεινα να μου μιλήσει για τον εαυτό της, για το σύζυγό της Κώστα Χαρδαβέλλα, το γιο τους Κωνσταντίνο, και για τις πολύτιμες σκέψεις της...

 Η Μαρία μου είπε με ενθουσιασμό ότι οι ερωτήσεις μου είναι υπέροχες. Το λιγότερο που έχω να πω  για τις απαντήσεις της είναι ότι μέσα από όλα όσα έχει ζήσει μέχρι σήμερα, μας δίνει σπουδαία μαθήματα ζωής που αξίζει να  διαβάσουμε ξανά και ξανά. 

Νομίζω πως αν όλοι μας συνειδητοποιούσαμε όλα όσα λέει και τα εφαρμόζαμε, τότε ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος...

 

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου" είναι το πρώτο σου βιβλίο. Ο τίτλος και μόνο κεντρίζει το ενδιαφέρον γιατί αποτελεί νομίζω μια "ευχή" που θα θέλαμε να μας συμβεί. Θα ήθελα, λοιπόν, να μου μιλήσεις για την ιστορία αυτή...

Μαρία Παναγοπούλου : Ο τίτλος «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» είναι σίγουρα μια ευχή, αλλά όχι για τους προφανείς λόγους. Έχει μία ιδιαίτερη σημασία, την οποία ο αναγνώστης ανακαλύπτει βήμα βήμα, σελίδα τη σελίδα. Το βιβλίο μου είναι βασισμένο σε μία αληθινή ιστορία που την άκουσα για πρώτη φορά το 1987, από έναν άντρα της αστυνομίας που είχε εμπλακεί στο αστυνομικό κομμάτι της υπόθεσης. Πρωταγωνίστριά της ήταν μια νέα γυναίκα η οποία προδομένη από έναν μοιραίο έρωτα και τυφλωμένη από την λαχτάρα της να αποκτήσει ένα παιδί, σκόρπισε πόνο και δυστυχία. Τα αληθινά γεγονότα είχαν διαδραματιστεί μεταξύ 1955 και 1960, οπότε όταν εγώ τα πληροφορήθηκα είχαν περάσει κιόλας τρεις δεκαετίες. Τα κατέγραψα αμέσως σε ένα από τα δεκάδες τετράδια της συλλογής μου, αφού σε αυτό το σημείο θα πρέπει να πω ότι είμαι μανιώδης συλλέκτρια ιστοριών. Όπως άλλοι συλλέγουν κοχύλια εγώ μαζεύω ανθρώπινες ιστορίες που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον και τις συγκεντρώνω, παλιότερα σε φύλλα τετραδίων και τώρα πια σε ηλεκτρονική μορφή. Αρκεί να ακούσω μια ιστορία, έναν διάλογο, ένα ιδιαίτερο περιστατικό που θα μου κάνει κλικ και αμέσως τα σημειώνω υπό την μορφή ενός σύντομου ρεπορτάζ, με τα βασικά σημεία πού, ποιος, πότε, πώς και γιατί και λίγες πληροφορίες. Αυτό ακριβώς είχα κάνει και με την συναρπαστική περίπτωση της ηρωίδας μου.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποια ήταν η αφορμή για να το γράψεις και πότε ξεκίνησες τη συγγραφή του;

Μαρία Παναγοπούλου :Η συγγραφή του ξεκίνησε το 1997, δηλαδή δέκα χρόνια μετά το πρώτο άκουσμα. Ήταν η εποχή που -έχοντας την πολυτέλεια της επιλογής- είχα λάβει την απόφαση να μείνω στο σπίτι και να μεγαλώσω τον γιο μου. Δύσκολη, σκληρή η δουλειά της full time μαμάς, είχα ανάγκη να κάνω κάτι και για τον εαυτό μου μέσα στη διάρκεια της μέρας. Και αυτό το κάτι, ήταν το γράψιμο, που όλη μου τη ζωή αποτελούσε διέξοδο και εκτόνωση. Κάθε πρωί λοιπόν, αφού πήγαινα τον Κωνσταντίνο στον παιδικό σταθμό και πριν ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο, αφιέρωνα δυο τρεις ώρες στη συγγραφή. Άνοιγα τα τετράδια με τις αληθινές ιστορίες μου, τις έμπλεκα μεταξύ τους και δημιουργούσα νέες φανταστικές ιστορίες, βασισμένες όμως όλες σε πραγματικά γεγονότα. Κάπως έτσι μέχρι να τελειώσει ο γιος μου Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, εγώ ολοκλήρωσα τρία βιβλία και άφησα μισοτελειωμένα άλλα δύο που συνεχίστηκαν κατά την διάρκεια των σπουδών του, χωρίς όμως ποτέ να σκεφτώ να τα εκδώσω. Η απίστευτη περιπέτεια της ηρωίδας του «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» είναι ένα από αυτά.  

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Κατά πόσο μπορείς να ταυτιστείς με την κεντρική ηρωίδα του βιβλίου σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Πρέπει να διευκρινίσω ότι συνειδητά δεν αναφέρω στην κουβέντα μας το όνομα με το οποίο έχω βαπτίσει την ηρωίδα μου στο βιβλίο, δεδομένου ότι η ταυτότητά της αποκαλύπτεται προς το τέλος στους αναγνώστες και δεν θέλω να προδώσω την εξέλιξη της ιστορίας. Ακόμη και στο οπισθόφυλλο, αποφύγαμε να αναφέρουμε τους «μοιραίους» πρωταγωνιστές γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Πρόκειται για μια νέα γυναίκα με την οποία δεν μπόρεσα να ταυτιστώ, διαφώνησα ριζικά με τις επιλογές της, αλλά την αγάπησα, την κατανόησα, την δικαιολόγησα όπως θα έκανα με μία παιδική, αδελφική μου φίλη.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να περάσεις στους αναγνώστες σου με αυτό το δημιούργημά σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Το «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου», δεν ήθελα να είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται μέσα σε δυο νύχτες και τελειώνει γρήγορα σαν μια ημερήσια εκδρομή. Ξέρω πως είναι ρίσκο αυτό για μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα που το αναγνωστικό κοινό δεν της δίνει εύκολα πίστωση χρόνου αλλά θα ήταν άδικο για την αληθινή ιστορία και του ήρωές της να τους αντιμετωπίσω σαν εφήμερο ανάγνωσμα. Χάρη στις Εκδόσεις Ωκεανός που με εμπιστεύτηκαν, είχα τη δυνατότητα να γράψω ένα βιβλίο που μοιάζει με ταξίδι, από εκείνα που απολαμβάνεις την διαδρομή, γνωρίζεις νέους τόπους και ανθρώπους, παρατηρείς τις συμπεριφορές τους, ψάχνεις πίσω από τις λέξεις και τις εικόνες… Ως εκ τούτου, τα μηνύματα που θα εισπράξει ο κάθε αναγνώστης είναι διαφορετικά και εξαρτώνται άμεσα από τις προσωπικές εμπειρίες και πεποιθήσεις του.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Έχεις δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια. Με το σύζυγό σου, τον Κώστα Χαρδαβέλλα, είστε πολλά χρόνια μαζί. Σε μια εποχή που κυριαρχούν οι χωρισμοί και τα διαζύγια, ποιά θεωρείτε ότι είναι τα στοιχεία που έχουν τη δύναμη να κρατήσουν δύο ανθρώπους τόσα χρόνια αγαπημένους κι ενωμένους;

Μαρία Παναγοπούλου :Με τον Κώστα φέτος συμπληρώσαμε 25 χρόνια γάμου κι έχουμε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο που είναι διαιτολόγος. Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα λοιπόν, δεν νιώθω ότι είμαι κατάλληλη να δώσω συμβουλές για το πώς μπορεί κρατηθεί ένα ζευγάρι ενωμένο, αφού κι εγώ ψάχνω καθημερινά τον τρόπο (γέλια). Μπορώ μόνο να πω ότι οι σχέσεις θέλουν αδιάκοπη προσπάθεια και από τους δύο, αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, κοινά όνειρα και επιθυμίες και αν πρέπει να πω ένα προσωπικό μυστικό αυτό είναι το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός, ειδικά στα δύσκολα. Υπάρχει ένα τραγούδι (σε στίχους της μοναδικής Λίνας Δημοπούλου, μουσική του χαρισματικού Αντώνη Μιτζέλου και ερμηνεία της κορυφαίας Ελεονώρας Ζουγανέλη) που λέει «πάντα η αγάπη θέλει δύο, δύο να γελούν στο ίδιο αστείο». Νομίζω πως ένα ζευγάρι που γελάει στο ίδιο αστείο, ειδικά όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες, μπορεί να καταφέρει τα πάντα! Ακόμη και να νικήσει το θηρίο που λέγεται «ρουτίνα της καθημερινότητας».

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Πιστεύεις ότι ο έρωτας μπορεί να έχει διάρκεια ;

Μαρία Παναγοπούλου :Ο έρωτας του πρώτου καιρού που σε κάνει να νιώθεις σαν να έχεις νικήσει τη βαρύτητα και αιωρείσαι στον χώρο και τον χρόνο; Έ, όχι αυτός δεν μπορεί να έχει διάρκεια. Αργά ή γρήγορα η γη σε τραβάει κοντά της και είτε προσγειώνεσαι ομαλά είτε γκρεμοτσακίζεσαι (γέλια). Πιστεύω όμως ότι ο έρωτας περνάει από διάφορα στάδια εξέλιξης, αλλάζει μορφές και ένταση και εάν το θέλουν και οι δύο μπορεί τελικά να μετουσιωθεί σε βαθύ, αδιάρρηκτο δέσιμο και μέσα από αυτό να συνεχίσει να υπάρχει.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιά είναι τα στοιχεία που θαυμάζεις στο σύντροφό σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Είναι πολλά! Η ευαισθησία του, η αξιοπρέπειά του, το ήθος του, η εντιμότητά του, η ακεραιότητά του, ο αλτρουισμός του, η εργατικότητά του … Αν έπρεπε όμως να επιλέξω μόνο ένα θα έλεγα χωρίς αμφιβολία την δύναμη της ψυχής του. Ο Κώστας είναι ένας άνθρωπος που έμεινε ορφανός από μάνα και πατέρα στα πέντε του χρόνια, ξεκίνησε όχι από το μηδέν αλλά από το μείον δέκα και αγωνίστηκε ολομόναχος με μοναδικό όπλο τον αστείρευτο έρωτά του για την δημοσιογραφία. Ό,τι κατάφερε, το κατάφερε με εξουθενωτική δουλειά και πριν από οκτώ χρόνια, όταν χτύπησε και την δική μας πόρτα ο καρκίνος, την ίδια εποχή που κατέρρευσε το ΑΛΤΕΡ αφήνοντας μας εκτεθειμένους σε τεράστιες οικονομικές υποχρεώσεις, δεν λύγισε ούτε για μια στιγμή. Είπε «θα τον νικήσω τον καρκίνο και μετά αν χρειαστεί θα τα ξαναχτίσω όλα από την αρχή» και από τότε δεν έπαψε ούτε λεπτό να αγωνίζεται, με δύναμη και αξιοπρέπεια σε μια Ελλάδα διαλυμένη…

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : "Αν δεν υπήρχε η γυναίκα μου στη ζωή μου, θα ήμουν στη φυλακή, με την έννοια πως είμαι ένας πολύ χύμα τύπος." έχει πει ο Κώστας Χαρδαβέλλας για εσένα σε συνέντευξή του. Θα ήθελα να μου μιλήσεις γι`αυτό...

Μαρία Παναγοπούλου :Α, ωραία! Αφού είπαμε όλα τα καλά του, είναι ώρα να πάμε και στα αρνητικά του (γέλια). Φοβάμαι λοιπόν ότι είναι πολύ επιεικής ο χαρακτηρισμός «χύμα τύπος». Ο Κώστας έχει ένα πρόβλημα με τις λέξεις «υποχρεώσεις», «κανόνες», λογαριασμοί». Θα προτιμούσε να μην υπάρχουν καθόλου στη ζωή μας και συχνά συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχουν. Αν για παράδειγμα τύχει να πάρει εκείνος τον λογαριασμό της ΔΕΗ από το γραμματοκιβώτιο, δεν βρίσκει τον λόγο να μου το δώσει, αλλά τον τσαλακώνει, σαν να είναι διαφημιστικό έντυπο και τον καταχωνιάζει σε μια τσέπη του… Αντιλαμβάνεστε ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να κρατήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο εκτός φυλακής, αλλά το παλεύω (γέλια)…

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Η απιστία είναι ο πρώτος λόγος χωρισμού. Θα μπορούσες να συγχωρέσεις το σύντροφο σου και να συνεχίσεις να είσαι μαζί του, αν συνέβαινε αυτό ;

Μαρία Παναγοπούλου :Δεν θεωρώ ότι η απιστία από μόνη της, με την έννοια της περιστασιακής σεξουαλικής επαφής και όχι της παράλληλης σχέσης, είναι ο λόγος που χωρίζουν τα ζευγάρια. Το ότι δηλαδή ο ένας από τους δύο έκανε σεξ με κάποιον τρίτο. Τα ζευγάρια χωρίζουν για όσα προϋπήρχαν της απιστίας και ίσως παρίσταναν πως δεν τα βλέπουν ή ακόμη συχνότερα για όσα ακολουθούν αυτής. Κι έτσι φτάνουμε στην ερώτησή σου που στην ουσία έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι “θα μπορούσες να συγχωρέσεις το σύντροφο σου;”. Η απάντησή μου είναι πως όταν αγαπάς πολύ έναν άνθρωπο και ανάλογα με τις συνθήκες τις απιστίας, το να τον συγχωρέσεις δεν είναι ακατόρθωτο. Το δεύτερο σκέλος “και να συνεχίσεις να είσαι μαζί του;” είναι το δύσκολο. Γιατί συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνάω. Σημαίνει ίσως προσπερνάω, όμως αρκεί άραγε αυτό για συνεχίσεις να είσαι μαζί του χωρίς να υποβαθμίσεις και να «φθηνύνεις» την σχέση σας, χωρίς να νιώθεις ότι προσβάλλεις τον ίδιο σου τον εαυτό; Ιδού η απορία! Είναι τόσο σύνθετες οι ανθρώπινες σχέσεις και δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα σχολείο ή πανεπιστήμιο να μας τις διδάξει…

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Aπό τις εμπειρίες που είχες έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει ;

Μαρία Παναγοπούλου :Οι γυναίκες μόλις περνάμε τα 40 ξεκινάμε έναν σκληρό απολογισμό ζωής που εάν αντέξουμε να τον ολοκληρώσουμε, φτάνουμε στα 50 έχοντας πλήρη επίγνωση των όποιων σφαλμάτων και των όποιων ευθυνών μας και κυρίως έχοντας κατακτήσει το ξέρω τι θέλω. Μέσα σε αυτήν τη αναδρομή, σίγουρα συναντάς ανθρώπους και καταστάσεις που θα προτιμούσες να έχεις προσπεράσει ή αντιμετωπίσει διαφορετικά, όχι γιατί μετανιώνεις, αλλά γιατί τώρα ξέρεις. «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» που λέει ο σοφός λαός.

 Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Αν είχες μόνο μία συμβουλή να δώσεις στο παιδί σου, ποιά θα ήταν αυτή;

Μαρία Παναγοπούλου :Του την έχω ήδη δώσει. Και είναι να μην ασχολείται ποτέ με το τι λένε οι άλλοι, αλλά μόνο με το τι λέει η ψυχή του. Οι άλλοι υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν γύρω μας με μόνη διέξοδο στα προσωπικά τους κενά το να λένε, να σχολιάζουν και να κρίνουν.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Τί απεχθάνεσαι περισσότερο από όλα στη ζωή σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Την αγένεια. Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο με ενοχλεί. Όταν λέω αγένεια δεν αναφέρομαι μόνο στην εμφανή, σε αυτήν που «βγάζει μάτι» γιατί εκδηλώνεται με άσχημη συμπεριφορά, αλλά και στην υποβόσκουσα, εκείνη που κρύβεται σε ένα υποτιμητικό βλέμμα, σε μία υπεροπτική δήλωση, σε μία αχάριστη αντίδραση.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιά είναι η μεγαλύτερή σου φοβία;

Μαρία Παναγοπούλου :Μεγαλώνοντας έχω αποκτήσει φοβίες που ούτε φανταζόμουν κάποτε ότι θα έχω και φυσικά οι περισσότερες έχουν σχέση με τον γιο μου. Προσπαθώ όμως να μην τις αφήνω να κατευθύνουν τις αποφάσεις μου και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνω. Για παράδειγμα όταν ο γιος μου σπούδαζε στο εξωτερικό και καθυστερούσε να απαντήσει στα sms μου, του έδινα ένα περιθώριο πέντε έξι ωρών, αν και οι φοβίες μου με ωθούσαν να επικοινωνήσω άμεσα με την Σκότλαντ Γιαρντ (γέλια).

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποια είναι η δική σου ιδέα της τέλειας ευτυχίας;

Μαρία Παναγοπούλου :Η τέλεια ευτυχία υπάρχει στα μυθιστορήματα, στις ταινίες και στις διαφημίσεις (γέλια). Στο δικό μου μυαλό υπάρχουν κάποια συστατικά ευτυχίας, που όταν γίνονται κομμάτια της ζωής μου είμαι ευγνώμων. Η υγεία μας, το να βλέπουμε το παιδί μας να ανοίγει τα φτερά του, οι λίγοι αλλά αληθινοί φίλοι, μια κουβέντα από καρδιάς, ένα αυθεντικό χαμόγελο, το ηλιοβασίλεμα από το σπίτι μας στο Φάληρο, ένα κομμάτι πορτοκαλόπιτα στον Γλαύκο στη Νάουσα της Πάρου, ένα ποτήρι κρασί στον Αμπελά, η αλλαγή του χρόνου με τους αγαπημένους μας τηρώντας μια δική μας μυστική παράδοση…, αυτά είναι ευτυχία!

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιος είναι ο ήρωάς σου στα βιβλία;

Μαρία Παναγοπούλου :Υπάρχει ένας ήρωας που με ακολουθεί από τα παιδικά μου χρόνια, είναι ο λόγος που αγάπησα τα βιβλία και το διάβασμα, είναι ο λόγος που ήθελα πάντα να αποκτήσω έναν γιο. Αναφέρομαι στον Τρελαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα, τον σκανταλιάρη πιτσιρικά με τον ακέραιο χαρακτήρα του που δίνει μαθήματα τιμιότητας και θάρρους. Τον λατρεύω αυτόν τον τύπο! Έχω διαβάσει τις ιστορίες του σε κάθε φάση της ζωής μου, όταν ήμουν παιδί, έφηβη, εγκυμονούσα και μετά μητέρα ενός μωρού, ενός παιδιού σχολικής ηλικίας, ενός έφηβου, ενός φοιτητή, ενός άντρα… Κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι ακόμη γι αυτόν και νομίζω πως αυτή είναι η μαγεία του.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιοι είναι οι ήρωές σου στην πραγματική ζωή;

Μαρία Παναγοπούλου :Στην πραγματική ζωή οι ήρωές μου βρίσκονται στα δωμάτια των νοσοκομείων. Υπάρχουν γύρω μας δεκάδες μικροί και μεγάλοι καθημερινοί αγωνιστές, αλλά οι ήρωες είναι πάνω στα κρεβάτια των νοσοκομείων ή δίπλα από αυτά…

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Με ποια ιστορική φιγούρα ταυτίζεσαι περισσότερο;

Μαρία Παναγοπούλου :Δεν θα σου πω ιστορική φιγούρα αλλά έναν μυθικό ήρωα, που μου προκαλεί διαχρονικά το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό. Αναφέρομαι στον Οδυσσέα, όχι μόνο στον ομηρικό αλλά και στον καζαντζακικό. Ο εύστροφος, ο άνθρωπος που εφευρίσκει λύσεις, ο γενναίος, ο αγωνιστής, ο προσηλωμένος στον στόχο του που περιγράφει ο Όμηρος, αλλά και ο επαναστάτης, ο διεκδικητής της απόλυτης ελευθερίας που συναντάμε στον Καζαντζάκη.

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποια αξία σου αρέσει περισσότερο σ’ έναν άντρα και ποια σε μια γυναίκα;

Μαρία Παναγοπούλου :Θα αναφέρω μία αξία που δεν έχει φύλο. Τον σεβασμό. Τον σεβασμό προς τον εαυτό μας, προς τους άλλους, προς τα ζώα, τη φύση, το περιβάλλον…

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Ποιο είναι το motto σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Η ζωή αρχίζει κάθε μέρα. Δεν υπάρχει νωρίς ή αργά, υπάρχουν μόνο στόχοι που δεν κυνηγήθηκαν… Αυτό το προσωπικό motto ακολούθησα και με το βιβλίο μου, που μπορεί να άργησα 30 χρόνια να αποφασίσω να το εκδώσω, αλλά τελικά το τόλμησα. 

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Αν είχες μία μόνο ευχή, ποιά θα ήταν αυτή;

Μαρία Παναγοπούλου :Αυτήν την ερώτηση λοιπόν, την θεωρούσα πάντα παγίδα (γέλια)! Νομίζω ότι οι ευχές είναι σαν τα πατατάκια: κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο ένα!

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή : Και αν σου ζητούσα μια ευχή που να έχει σχέση με το βιβλίο σου;

Μαρία Παναγοπούλου :Για το βιβλίο μου θα έκανα δύο ευχές. Η μία είναι να καταφέρει να αγγίξει τις καρδιές των αναγνωστών που θα με εμπιστευτούν και θα με αφήσουν να τους ταξιδέψω μέσα από τις σελίδες του. Και η δεύτερη ευχή είναι να καταφέρω να συναντήσω από κοντά την ηρωίδα του. Βλέπετε τη γυναίκα αυτή δεν την έχω εντοπίσει μέχρι σήμερα. Έχω ανακαλύψει τα χνάρια της αλλά την ίδια ακόμη την αναζητώ, με σεβασμό στο δικαίωμά της να μην θέλει να δημοσιοποιήσει τη ζωή της. Γι αυτό το λόγο το «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» βασίζεται μεν σε αυτήν, αλλά έχει δεκάδες στοιχεία μυθοπλασίας ενώ τα ονόματα και οι χρόνοι είναι φανταστικά, παρά το γεγονός ότι τα πραγματικά είναι στη διάθεσή μου. Θα ήθελα λοιπόν εάν κάποιος διαβάζοντάς το αναγνωρίσει την ιστορία, εάν του θυμίσει κάποια γυναίκα που γνώρισε κάποτε ή άκουσε να διηγούνται την απίστευτη περιπέτειά της, να επικοινωνήσει μαζί μου (στο panagopoulou@thisismarias.com ή στο προφίλ μου στο facebook ή στον Εκδοτικό Οίκο Ωκεανός) για να μου δώσει ό,τι στοιχεία μπορεί. Εάν ζει, η ηλικία της είναι μεταξύ 75 και 80 ετών σήμερα. Το ένστικτό μου, μού λέει ότι είναι ζωντανή… Και η ευχή μου είναι με την βοήθεια των αναγνωστών να καταφέρω να την συναντήσω….

** Το βιβλίο «Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» της Μαρίας Παναγοπούλου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός.

ΠΗΓΗ: klik.gr